نمایش مبدأ برای سنایی غزنوی (قصاید)/ای خدایی که بجز تو ملک‌العرش ندانم

{{سرصفحه
| عنوان = [[سنایی غزنوی (قصاید)]]
| مؤلف = سنایی غزنوی
| قسمت =(ای خدایی که بجز تو ملک‌العرش ندانم)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|ای خدایی که بجز تو ملک‌العرش ندانم|بجز از نام تو نامی نه برآید به زبانم}}
{{ب|بجز از دین و صنعت نبود عادت چشمم|بجز از گفتن حمدت نبود ورد زبانم}}
{{ب|عارفا فخر به من کن که خداوند جهانم|ملک عالمم و عالم اسرار نهانم}}
{{ب|غیب من دانم و پس غیب نداند بجز از من|منم آن عالم اسرار که هر غیب بدانم}}
{{ب|پاک و بی‌عیبم و بیننده‌ی عیب همه خلقان|در گذارنده و پوشنده‌ی عیب همگانم}}
{{ب|همه من بینم و بیننده نی دیده دو چشمم|همه من گویم و گوینده نی کام زبانم}}
{{ب|شنوای سخنان همه خلقم به حقیقت|شنوایان جهان را سخنان میشنوانم}}
{{ب|حی و قیومم و آن دم که کس از خلق نماند|من یکی معتمد و واحد و قیوم بمانم}}
{{ب|ملک طبعم و سیاره و نه سیاره‌ی طبعم|نه چو طبعم متوطن نه چو سیاره روانم}}
{{ب|نه بخوابم نه به بحرم نه کنار و نه میانه|نه بخندم نه بگریم نه چنین و نه چنانم}}
{{ب|نه ز نورم نه ز ظلمت نه ز جوهر نه ز عنصر|نه ز تحتم نه ز فوقم ملک کان و مکانم}}
{{ب|هر چه در خاطرات آید که من آنم نه من آنم|هر چه در فهم تو گنجد که چنینم نه چنانم}}
{{ب|هر چه در فهم تو گنجد همه مخلوق بود آن|به حقیقت تو بدان بنده که من خالق آنم}}
{{ب|هر شب و روز به لطف و کرم وجود و جلالم|سیصد و شصت نظر سوی دلت می‌کند آنم}}
{{ب|گر از آن خسته دلت یک نظر فیض بگیرم|زود باشد که شوی کشته‌ی تیغ خذلانم}}
{{ب|شیم از روی حقیقت نه از شیء مجازی|آفریننده‌ی اشیاء و خداوند جهانم}}
{{ب|من فرستاده‌ی توراتم و انجیل و زبورم|من فرستاده‌ی فرقانم و ماه رمضانم}}
{{ب|صفت خویش بگفتم که منم خالق بی‌چون|نه کس از من نه من از کس نه ازینم نه از آنم}}
{{ب|منم که بار خدایی که دل متقیان را|هر زمانی به دلال صمدی نور چشانم}}
{{ب|کفر صد ساله ببخشم به یک اقرار زبانی|جرم صد ساله به یک عذر گنه در گذرانم}}
{{ب|بعد مردن برمت زیر لحد با دل پر خون|خوش بخوابانم و راحت به روانت برسانم}}
{{ب|آن دم از خاک برانگیزم در روز قیامت|در چنان انجمنی پرده ز رازت ندرانم}}
{{ب|بگذرانم ز صراط و برهانم ز عذابت|در بهشت آرم و بر خوان نعیمت بنشانم}}
{{ب|شربت شوق دهم تا تو شوی مست تجلی|پرده بردارم و آن گه به خودت می‌نگرانم}}
{{ب|ذره ذره حسنات از تو ز لطفم بپذیرم|کوه کوه از تو معاصی به کرم در گذرانم}}
{{ب|هر عطایی که بکردم به تو ای بنده‌ی من من|خوش نشین بنده که من داده‌ی خود را نستانم}}
{{ب|هر که گوید که خدا را به قیامت بتوان دید|او نبیند به حقیقت نه از آن گمشدگانم}}
{{ب|بار الاها تو بر آری همه امید سنایی|که مسلمانم و یارب نه از آن بی‌خبرانم}}
{{ب|روحی فداک ای محتشم لبیک لبیک ای صنم|ای رای تو شمس‌الضحی وی روی تو بدرالظلم}}
{{ب|مایه ده آدم تویی میوه‌ی دل مریم تویی|همشهری زمزم تویی یا قبلة الله فی العجم}}
{{ب|دانم که از بیت‌اللهی شیری بگو یا روبهی|در حضرت شاهنشهی بوالقاسمی یا بوالحکم}}
{{ب|نی نی پیت فرخ بود خلقت شکر پاسخ بود|آنرا که چونین رخ بود نبود حدیثش بیش و کم}}
{{ب|ای جان جانها روی تو آشوب دلهای موی تو|وندر خم گیسوی تو پنهان هزاران صبحدم}}
{{ب|رو رو که از چشم و دهان خواهی عیان خواهی نهان|خلق جهان را از جهان هم کعبه‌ای و هم صنم}}
{{ب|رویت بنامیزد چو مه زلفت بنامیزد سیه|هم عذر با تو هم گنه هم نور با تو هم ظلم}}
{{ب|هر چینت از مشکین کله دارد کلیمی در تله|هر بوست از لب حامله دارد مسیحی در شکم}}
{{ب|از باد و آتش نیستی تو آب و خاکی چیستی|جم را بگو تا کیستی او را روانی ده ز شم}}
{{ب|چون عشق را ذات آمدی نفی قرابات آمدی|چون در خرابات آمدی کم کن حدیث خال و عم}}
{{ب|بر رویت از بهر شرف با ما گه قهر و لطف|گه لعل گوید «لا تخف» گه جزع گوید «لا تنم»}}
{{ب|رویت بهی تریاقفا بالا سهی تریاقبا|منعت غنی‌تر یا عطا ذاتت هنی تر یا شیم}}
{{ب|گیرم کرم وقت کرب ز اهل عجم باشد عجب|باری تو هستی از عرب این الوفا این الکرم}}
{{ب|ما را شرابی یار کن یا چیزکی در کار کن|گر نور نبود نار کن آخر نباشد کم ز کم}}
{{ب|از دستت ار آتش بود ما را ز گل مفرش بود|هرچ آید از تو خوش بود خواهی شفا خواهی الم}}
{{ب|ان لم یکن طود فتل ان لم یکن وبل فطل|ان لم یکن خمر فخل ان لم یکن شهد فسم}}
{{ب|گر طاق نبود کم ز پل گر طوق نبود کم ز غل|ور عز نبود کم ز ذل ور مدح نبود کم ز ذم}}
{{ب|صحرای مغرب چارسو بگرفت زاغ تنگخو|سیمرغ مشرق را بگو تا بال بگشاید ز هم}}
{{ب|هم گنج داری هم خدم بیرون چه از کتم عدم|بر فرق آدم نه قدم بر بال عالم زن علم}}
{{ب|انجم فرو روب از فلک عصمت فرو شو از ملک|بر زن سما را بر سمک انداز در کتم عدم}}
{{ب|کم کن ز کیوان نام را بستان ز زهره جام را|جوشن بدر بهرام را بشکن عطارد را قلم}}
{{ب|نه چرخ‌مان نه قدر او نه عقل نه صدر او|نه جان‌مان نه غدر او نه خیل‌مان و نه حشم}}
{{ب|بیرون خرام و برنشین بر شهپر روح‌الامین|آخر گزافست این چنین تو محتشم او محتشم}}
{{ب|تا کی ز کاس ذوالیزن گاهی عسل گاهی لبن|می مکش بسان تهمتن اندر عجم در جام جم}}
{{ب|می‌کش که غمها می‌کشد اندوه مردان وی کشد|در راه رستم کی کشد جز رخش رخت روستم}}
{{ب|بستان الاهی جام را بردار از آدم دام را|در باز ننگ و نام را اندر خرابات قدم}}
{{ب|از عشق کانی کن دگر وز باده جانی کن دگر|وز جان جهانی کن دگر بنشین درو شاد و خرم}}
{{ب|یک دم بکش قندیل را بیرون کن اسرافیل را|دفتر بدر جبریل را نه لا گذار آنجا نه لم}}
{{ب|تو بر زمین آن مهتری کز آسمانها برتری|ای نور ماه و مشتری قسام را هستی قسم}}
{{ب|نور فلک را مایه‌ای روح ملک را دایه‌ای|بر فرق عالم سایه‌ای شد فوق و تحت از تو خرم}}
{{ب|امروز و فردا از آن تست اصل دو عالم جان تست|رضوان کنون مهمان تست ارواح را داری خدم}}
{{ب|کونین را افسر تویی بر مهتران مهتر تویی|بر بازوان شهپر تویی بنوشت چون نامت قلم}}
{{ب|هر کو ز شوقت مست شد گر نیستی بد هست شد|خوبی به چشمت گست شد شد ایمن از جور و ستم}}
{{ب|ای چرخ را رفعت ز تو ای ملک را دولت ز تو|ای خلد را نعمت ز تو قلب‌ست بی‌نامت درم}}
{{ب|در کعبه مردان بوده‌اند کز دل وفا افزوده‌اند|در کوی صدق آسوده‌اند محرم تویی اندر حرم}}
{{ب|از دور آدم تا به ما از انبیا تا اولیا|نی بر زمین نی بر سما نامد چو تو یک محترم}}
{{ب|در حسرت دیدار تو در حکمت گفتار تو|هر ساعت از اخبار تو بر زعفران بارم به قم}}
{{ب|فردوس زان خرم شدست وز خرمی مفخم شدست|جای نبی آدم شدست کز نام تو دارد رقم}}
{{ب|چون تو برفتی از جهان گشت از جهان حکمت نهان|آمد کنون مردی چنان کز علم تو دار علم}}
{{ب|دارد حدیثش ذوق تو از کارخانه‌ی شوق تو|نوشید شرب ذوق تو زان بست بر مهرت سلم}}
{{ب|هر جا که او منزل کند از مرده جان حاصل کند|زیرا که کار از دل کند فارغ شد از کار شکم}}
{{ب|در خواب جانش داده‌ای آب روانش داده‌ای|بر خود نشانش داده‌ای چون گشت موجود از عدم}}
{{ب|چون بر سر منبر شود شهری پر از گوهر شود|بر چرخ نطقش بر شود روح‌الامین گوید نعم}}
{{ب|بگشای کوی آنک قدم بر بای عقل آنک عدم|بفزای عشق آنک حرم بنمای روی آنک ارم}}
{{ب|جان کن فدای عاشقان اندر هوای عاشقان|بر تکیه جای عاشقان شعر سنایی کن رقم}}
{{ب|قبله چون میخانه کردم پارسایی چون کنم|عشق بر من پادشا شد پادشایی چون کنم}}
{{ب|کعبه یارم خراباتست و احرامش قمار|من همان مذهب گرفتم پارسایی چون کنم}}
{{ب|من چو گرد باده گشتم کم گرایم گرد باد|آسمانی کرده باشم آسیایی چون کنم}}
{{ب|عشق تو با مفلسان سازد چو من در راه او|برگ بی‌برگی ندارم بینوایی چون کنم}}
{{ب|او مرا قلاش خواهد من همان خواهم که او|او خدای من بر او من کدخدایی چون کنم}}
{{ب|کدیه‌ی جان و خرد هرگز نکرده بر درش|خاک و باد و آب و آتش را گدایی چون کنم}}
{{ب|من چنان خواهم که او خواهد چو در خرمن گهش|از کهی گر کمتر آیم کهربایی چون کنم}}
{{ب|بر سر دریا چو از کاهی کمم در آشنا|با گهر در قعر دریا آشنایی چون کنم}}
{{ب|او که بر رخ حسن دارد جز وفاکاریش نیست|من که در دل عشق دارم بی‌وفایی چون کنم}}
{{ب|بادپایی خواهد از من عشق و من در کار دل|دست تا از دل نشویم بادپایی چون کنم}}
{{ب|با خرد گویم که از می چون گریزی گویدم|پیش روح پاک دعوی روشنایی چون کنم}}
{{ب|شاهدان چون در خراباتند من زان آگهم|زاهدان را جز بدانجا رهنمایی چون کنم}}
{{ب|با نکورویان گبران بوده در میخانه مست|با سیه‌رویان دین زهد ریایی چون کنم}}
{{ب|چون مرا او بی سنایی دوستر دارد همی|جز به سعی باده خود را بی‌سنایی چون کنم}}
{{ب|او بر آن تا مر سنایی را به خاک اندر کشد|من برآنم تا سنایی را سمایی چون کنم}}
{{ب|طبع من زو طبع دارد پس مرا گوید مخواه|من ز بهر برگشان این بینوایی چون کنم}}
{{ب|از همه عالم جدا گشتن توانستم ولیک|عاجزم تا از جدایی خود جدایی چون کنم}}
{{ب|نماز شام من و دوست خوش نشسته بهم|گرفته دامن شادی شکسته گردن غم}}
{{ب|سپرده لاله به پای و بسوده زلف به دست|گرفته دوست به دام و کشیده رطل به دم}}
{{ب|ز چرخ زهره به زیر آمده به زاری زیر|ز کوه کبک به بانگ آمده به ناله‌ی بم}}
{{ب|نشانده شعله ز انگشتها به باده‌ی خام|فشانده حلقه ز انگشتها ز زلف به خم}}
{{ب|نه از رفیق گریغ و نه از فراق دریغ|نه در میانه تکلف نه از زمانه ستم}}
{{ب|مر بر آمده ناگاه شوق از دل و جان|که زخم آن به دلم زد هزار شوق صنم}}
{{ب|خجسته شوقی با صدهزار جوق نشاط|گزیده و جدی با صدهزار فوج نغم}}
{{ب|زمین و چرخ خبر یافته ز حال دلم|بمانده خیره و پوشیده جامه‌ی ماتم}}
{{ب|همی گشاده هوا بر زمین شراع گهر|همی کشیده فلک بر هوا بساط ظلم}}
{{ب|ظلام مشرق بر چهر روز مستولی|سواد مغرب در طبع چرخ مستحکم}}
{{ب|مرا دل اندر راه و دو دیده در حرکات|بجسته از بر یار و نشسته بر ادهم}}
{{ب|سیاه رنگ ولیکن جهان بدو روشن|برین صفت رود آری مه چهارده هم}}
{{ب|چگونه ادهمی آن ادهمی که من ز برش|چنان نشستم و چون بر فراز دیوان جم}}
{{ب|بسهم شیر و بتن زنده پیل و چشم چراغ|چو عزم بر سر کوه چو وال در دل یم}}
{{ب|قوی قوایم و فربه سرین و چیده میان|دراز گردن و آهخته گوش و گرد شکم}}
{{ب|به پیشم اندر راهی و وادی و دشتی|درشت و صعب و سیه چون شعار کفر و ظلم}}
{{ب|اگر چه کوه و بیابان و بیشه بود به پیش|همی زدم شب تاریک هر سه را بر هم}}
{{ب|برین صفت همه شب تا ز لاجورد هوا|هزار شعله برآمد چو صد هزار علم}}
{{ب|به مرغزاری کان روشنایی اندر وی|هزار قصر بدیدم چو قصر فخرامم}}
{{ب|به شعر اوست همه افتخار و ناز عرب|به ذکر اوست همه اصل احتشام عجم}}
{{ب|تفاخری که کند او ز روی تحقیقی|تفاخریست مسلم چو نصرت آدم}}
{{ب|پسرا تا به کف عشوه‌ی عشق تو دریم|از بدو نیک جهان همچو جهان بی‌خبریم}}
{{ب|عقل ما عشق تو گر کرد هبا شاید از آنک|بی‌غم عشق تو ما عقل به یک جو نخریم}}
{{ب|نظری کرد سوی چهره‌ی تو دیده‌ی ما|از پی روی تو تا حشر غلام نظریم}}
{{ب|چاکران رخ و آن عارض و آن چشم و لبیم|بنده‌ی آن قد و آن قامت و آن زیب و فریم}}
{{ب|سوخته‌ی آن روش و چابکی و غنج توایم|شیفته‌ی آن خرد و خط و سخا و هنریم}}
{{ب|آن گرازیدن و آن گام زدن پیش رقیب|که غلام تو و آن رفتن و آن رهگذریم}}
{{ب|بگذری چونت ببینم خرامنده چو کبک|باز کردار در آن لحظه ز شادی بپریم}}
{{ب|والهی کرد چنان عشق تو ما را که ز درد|چاک دامنت چو بینیم گریبان بدریم}}
{{ب|تا ببستیم کمر عشق ترا ای مه روی|زیر سایه‌ی علم عشق تو همچون کمریم}}
{{ب|ای گرامی و بهشتی صفت از خوبی و حسن|ما ز سوز غم عشق تو میان سقریم}}
{{ب|آتشی بیش مزن در دل و جانمان ز فراق|که خود از آتش عشقت چو دخان و شرریم}}
{{ب|از عزیزی و ز خردی به درم مانی راست|زان ز عشقت به نزاری و به زردی چو زریم}}
{{ب|کودکی عشق چه دانی که چه باشد پسرا|باش تا پاره‌ای از عشق تو بر تو شمریم}}
{{ب|تو چه دانی که ز عشق رخ خورشیدوشت|تا سپیده‌دم لرزان چو ستاره‌ی سحریم}}
{{ب|تو چه دانی که ز چشم و جگر از آتش و آب|همه شب با دو لب خشک و دو رخسار تریم}}
{{ب|تو چه دانی که از آن زلف چو مار ارقم|بر سر کوی تو چون مار همی خاک خوریم}}
{{ب|تو چه دانی که ز جعد و کله و چشم و لبت|که چه پر آب دو چشمیم و پر آتش جگریم}}
{{ب|تو چه دانی که از آن شکر آتش صفتت|چه گدازنده چو بر آتش سوزان شکریم}}
{{ب|رازها هست ز عشق تو که آن نتوان گفت|خاصه اکنون که درین محنت و عزم سفریم}}
{{ب|پای ما را به ره عشق تو آورد و بداشت|تو چه دانی که ازین پای چه در درد سریم}}
{{ب|به سلامی و حدیثی دل ما را دریاب|که هم اکنون بود این زحمت از اینجا ببریم}}
{{ب|یادگاری به تو بدهیم دل تنگ و به راه|یادگار از تو به جز انده عشقت نبریم}}
{{ب|خرد خردم چکنی ای شکر از سر تا پای|که به غمهای بزرگ از غم عشق تو دریم}}
{{ب|دین ما عشق تو و مذهب ما خدمت تست|تا نگویی که درین عشق تو ما مختصریم}}
{{ب|دلم آن گه بگردد که بگردانی روی|جانم آنگاه بجوشد که به تو درگذریم}}
{{ب|خود مپرس ای پسر از عشق تو تا چون شده‌ایم|کز نحیفی و نزاری چو یکی موی سریم}}
{{ب|لیک شکر است ازین لاغری خود ما را|که رقیب تو نبیند که به تو در نگریم}}
{{ب|خیره دردیست چو در پای ببینیم ترا|از غم و رنج قدمهات بر آتش سپریم}}
{{ب|راه کوی تو همه کس به قدم می‌سپرد|ما قدم سازیم از روح پس آن ره سپریم}}
{{ب|دیده زیر قدمت فرش کنیمی لیکن|ز ادیب و ز رقیب تو چنین بر حذریم}}
{{ب|عیب ناید ز حذر کردن ما از پی آنک|ما غریبیم اگر چه به مثل شیر نریم}}
{{ب|زهر بر یاد یکی بوس تو ای آهو چشم|گر به از نوش ننوشیم پس از سگ بتریم}}
{{ب|از پی عشق تو ای طرفه پسر در همه حال|بنده‌ی شهر تو و دشمن شهر پدریم}}
{{ب|بر بساز کم زنان خود را بر آن مهتر نهیم|گر دغا بازد کسی ما مهره در ششدر نهیم}}
{{ب|پاکبازانیم ما را نه جهاز و نه گرو|گر حریفی زر نهد ما جان به جای زر نهیم}}
{{ب|در دو کونم نیست از معلوم حالی یک درم|با چنین افلاس خود را نام سر دفتر نهیم}}
{{ب|چون خطا از سامری بینیم در هنگام کار|غایت سستی بود گر جرم بر آزر نهیم}}
{{ب|گر سراندازی کند با ما درین ره یار ما|ما ز سر بنهیم سودا بر خط او سر نهیم}}
{{ب|همتی داریم عالی در ره دیوانگی|درد چون از علم زاید جهل را بر در نهیم}}
{{ب|فتنه‌ی خویشیم هر یک در طریق عاشقی|جامه‌مان گازر درد تاوانش بر زرگر نهیم}}
{{ب|کی پسندد عاقل از ما در مقام زیرکی|کاسب تازی مانده بی که جو به پیش خر نهیم}}
{{ب|گر یکی دیگ از هوای هستی خود بشکنیم|از طریق نیستی صد دیگ دیگر برنهیم}}
{{ب|ز آتش معنی مگر مردان ره را خوی دهیم|تا ز روی تربیت تر دامنان را تر نهیم}}
{{ب|گر حریفان زان مکان لامکان پی برگرند|ما برین معلوم نامعلوم دستی بر نهیم}}
{{ب|آیت غم از برای عاشقان منزل شدست|دست بر حنظل زنیم و پای بر شکر نهیم}}
{{ب|مصر اگر فرعون دارد ما به کنعان بس کنیم|سیم گر سلمان رباید دیده در بوذر نهیم}}
{{ب|دست همت چنبر گردون خرسندی کنیم|پای خرسندی ز حکمت بر سر اختر نهیم}}
{{ب|پای رای نفس را از تیغ شرعی پی کنیم|پای معنی از سپهر و اختران برتر نهیم}}
{{ب|ماه اگر نیکو نتابد ابر در پیشش کشیم|رهبر ار گمراه گردد سنگها رهبر نهیم}}
{{ب|گوش زی فرمان صاحب حرمت و دولت نهیم|پای را بر شاهراه شرع پیغمبر نهیم}}
{{ب|عقل را اگر نقل باید گو چو مردان کسب کن|گر گنه از کور زاید جرم چون بر کر نهیم}}
{{ب|خواجه‌ی جانیم از آن از خودپرستی رسته‌ایم|نفس اگر میزر بجوید حکمش از معجر نهیم}}
{{ب|هر خسی واقف نگردد بر نهاد کار ما|غایب و حاضر چه داند ما کجا محضر نهیم}}
{{ب|تا بدین دلق ای برادر در سنایی ننگری|عطر از عود آن گهی آید که بر آذر نهیم}}
{{ب|دیده‌ی بیدار باید تا بینند نظم او|تیر همت را به پای عقل کافی بر نهیم}}
{{ب|بر سر معلوم خود خاک قناعت گستریم|راه چون معلوم باشد نک به دیده بر نهیم}}
{{ب|تا کی دم از علایق و طبع فلک زنیم|تا کی مثل ز جوهر دیو و ملک زنیم}}
{{ب|تا کی غم امام و خلیفه‌ی جهان خوریم|تا کی دم از علی و عتیق و فلک زنیم}}
{{ب|دوریم از سماع و قرینیم با صداع|تا ما همی سقف به نوای سلک زنیم}}
{{ب|هرگز نبوده دفتر و دف در مصاف عشق|تیر امید کی چو شهان بر دفک زنیم}}
{{ب|تا کی ز راه رشک برین و بر آن رویم|بهر گل و کلاله‌ی خوبان کلک زنیم}}
{{ب|تا کی به زیر دور فلک چون مقامران|از بهر برد خویش دم لی و لک زنیم}}
{{ب|دست حریف خوبتر آید که در قمار|شش پنج نقش ماست همین ما دو یک زنیم}}
{{ب|یک دم شویم همچو دم آدم و چنو|اندر سرای عشق دمی مشترک زنیم}}
{{ب|آن به که همچو شعر سنای گه سنا|میخ طناب خیمه برون از فلک زنیم}}
{{ب|بر یاد روی و موی صنم صد هزار بوس|بر دامن یقین و گریبان شک زنیم}}
{{ب|گر چه ستد زمانه چک و چاک را ز ما|آتش نخست در شکن چاک و چک زنیم}}
{{ب|طوفان عام تا چکند چون بسان سام|خر پشته در سفینه‌ی نوح و ملک زنیم}}
{{ب|ای ما ز لعل پر نمکت چون نمک در آب|هرگز بود که زیور ما بر محک زنیم}}
{{ب|زین جوهر و عرض غرض ما همین یکیست|گر چه همی ز قهر سما بر سمک زنیم}}
{{ب|ما را طعام خوان خدا آرزو شدست|یک دم به پای تا دو سخن بر نمک زنیم}}
{{ب|خیز تا از روی مستی بیخ هستی بر کنیم|نقش دانش را فرو شوییم و آتش در زنیم}}
{{ب|همچو خد و خوی خوبان پرده‌ها را بردریم|همچو زلف ماهرویان توبه‌ها را بشکنیم}}
{{ب|همچو عیاران همی ریزیم اندر جام جان|بهر جان چون آسیا تا چند گرد تن تنیم}}
{{ب|گرد صحرای قدم پوییم چون تر دامنان|زین هوس خانه‌ی هوا تا کی نه ما اهریمنیم}}
{{ب|دیده‌ی جانهای ما هرگز نبیند مامنی|تا چو یک چشمان دلی پر دعوی ما و منیم}}
{{ب|مجرم و محروممان دارند تا ما غمروار|بسته‌ی این طارم پیروزه‌ی بی‌روزنیم}}
{{ب|گردنی بیرون کنیم از سر و گرنه تا ابد|بیشتر حمال سر خوانندمان گر گردنیم}}
{{ب|آروزها را برون روبیم از دل کارزو|شیوه‌ی آبستنانست و نه ما آبستنیم}}
{{ب|رشته تابی هم نیابد ره به ما زیرا که ما|نه درین ره تنگ چشم و تنگ دل چو سوزنیم}}
{{ب|عاقبت ما را گریبان‌گیر ناید زان که ما|نی چو مشتی خشک مغز بوالطمع تر دامنیم}}
{{ب|برکنیم از بوستان نطق بیخ صوت و حرف|تا شویم آزاد و انگاریم شاخ سوسنیم}}
{{ب|جام فرعونی به کف گیریم و پس موسی نهاد|هر چه فرعونیست در ما بیخش از بن برکنیم}}
{{ب|از درون سالوسیان داریم به گر یکدمی|خرقه‌ی سالوسیان را بخیه بر روی افگنیم}}
{{ب|گر چه نااهلانمان چون سیم بد بپرا کنند|ما چو سیماب از طریق خاصیت بپراکنیم}}
{{ب|در زنیم آتش سنایی وار در هر سوخته|کز در معنی نه ما کمتر ز سنگ و آهنیم}}
{{ب|خیز تا خود ز عقل باز کنیم|در میدان عشق باز کنیم}}
{{ب|یوسف چاه را به دولت دوست|در چه صد هزار باز کنیم}}
{{ب|در قمار وقار بنشینیم|خویشتن جبرییل ساز کنیم}}
{{ب|هر چه شیب و فراز پرده‌ی ماست|خاک بر شیب و بر فراز کنیم}}
{{ب|ز بر و زیر چرخ هرزه زنیم|آن به از هر دو احتراز کنیم}}
{{ب|جان کبکی برون کنیم از تن|خویشتن جان شاهباز کنیم}}
{{ب|به خرابات روح در تازیم|در به روی خرد فراز کنیم}}
{{ب|آه را از برای زنده دلی|ملک‌الموت جان آز کنیم}}
{{ب|ناز را از برای پخته شدن|هیزم آتش نیاز کنیم}}
{{ب|با نیازیم تا همه ماییم|چون همه او شدیم ناز کنیم}}
{{ب|آلت عشرت ظریفان را|آفت عقل عشوه ساز کنیم}}
{{ب|خم زلفین خوبرویان را|حجره‌ی روز های راز کنیم}}
{{ب|در زمین بی زمین سجود بریم|در جهان بی‌جهان نماز کنیم}}
{{ب|سه شراب حقیقتی بخوریم|چار تکبیر بر مجاز کنیم}}
{{ب|از سنایی مگر سنایی را|به یکی باده درد باز کنیم}}
{{ب|گاه رزم آمد بیا تا عزم زی میدان کنیم|مرد عشق آمد بیا تا گرد او جولان کنیم}}
{{ب|چنگ در فتراک این معشوق عاشق کش زنیم|پس لگام نیستی را بر سر فرسان کنیم}}
{{ب|گر برآید خط توقعیش برین منشور ما|ما ز دیده بر خط منشور در افشان کنیم}}
{{ب|از خیال چهره‌ی غماز رنگ آمیز او|بس به رسم حاجیان گه طوف و گه قربان کنیم}}
{{ب|ننگ این مسجد پرستان را در دیگر زنیم|چون که مسجد لافگه شد قبله را ویران کنیم}}
{{ب|ملک دین را گر بگیرد لشکر دیو سپید|ما همه نسبت به زور رستم دستان کنیم}}
{{ب|خاکپای مرکب عشاق را از روی فخر|توتیای چشم شاهان همه کیهان کنیم}}
{{ب|بوحنیفه‌وار پای شرع بر دنیا نهیم|بوهریره‌وار دست صدق در انبان کنیم}}
{{ب|سوز سلمان را و درد بوذری را برگریم|آن گه‌ی نسبت درست از سنت و ایمان کنیم}}
{{ب|هر چه امر سرمدی باشد به جان فرمان بریم|و آنچه حکم احمدی باشد به حرمت آن کنیم}}
{{ب|شربت لا بر امید درد الاالله کشیم|و آنچه آن طوفان نوح آورد در طوفان کنیم}}
{{ب|چون جمال قرب و شرب لایزالی در رسید|جامه چون عاشق دریم و شور چون مستان کنیم}}
{{ب|گه چو بو عمر و علا فرش قرائت گستریم|گه چو حسان ابن ثابت مدحت احسان کنیم}}
{{ب|این نه شرط مومنی باشد نه راه بی‌خودی|طاعت سلطان بمانده خدمت دربان کنیم}}
{{ب|هم تری باشد که در دعوی راه معرفت|صورت هارون بمانده سیرت هامان کنیم}}
{{ب|چون عروسان طبیعت محرم ما نیستند|بر عزیزان طریقت شاید ار پیمان کنیم}}
{{ب|هر چه از پیشی و بیشی هست در اطراف ما|ما بر آن از دل صلای «من علیها فان» کنیم}}
{{ب|ای سنایی تا درین دامی مزن دم جز به عشق|تات چون شمع معنبر روشن و تابان کنیم}}
{{ب|عندلیب این نوایی در قفس اولاتری|چون شدی طاووس جایت منظر و ایوان کنیم}}
{{ب|تا ز فرمان نیاید زین قفس بیرون مپر|کاشکارا آن گه‌ی گردی که ما فرمان کنیم}}
{{ب|گر تمنای بزرگی باشدت در سر رواست|فقر تو افزون شود چون حرص تو نقصان کنیم}}
{{پایان شعر}}

[[رده:قصیده‌های سنایی غزنوی]]