نمایش مبدأ برای سعدی (قصاید فارسی)/تبارک الله از آن نقشبند ماء مهین

{{سرصفحه
| عنوان = [[سعدی (قصاید فارسی)]]
| مؤلف = سعدی
| قسمت =(تبارک الله از آن نقشبند ماء مهین)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|تبارک الله از آن نقشبند ماء مهین|که نقش روی تو بستست و چشم و زلف و جبین}}
{{ب|چنانکه در نظری در صفت نمی‌آیی|منت چه وصف بگویم تو خود در آینه بین}}
{{ب|مه از فروغ تو بر آسمان نمی‌تابد|چه جای ماه که خورشید لایکاد یبین}}
{{ب|خدای تا گل آدم سرشت و خلق نگاشت|سلاله‌ای چو تو دیگر نیافرید از طین}}
{{ب|نه در قبیله‌ی آدم که در بهشت خدای|بدین کمال نباشد جمال حورالعین}}
{{ب|چنین درخت نروید ز بوستان ارم|چنین صنم نبود در نگارخانه‌ی چین}}
{{ب|مگر درخت بهشتی بود که بار آرد|شکوفه‌ی گل و بادام و لاله و نسرین}}
{{ب|ز بس که دیده‌ی مشتاق در تو حیرانست|ترنج و دست به یک‌بار می‌برد سکین}}
{{ب|طریق اهل نظر خامشی و حیرانیست|که در نهایت وصفت نمی‌رسد تحسین}}
{{ب|حکایت لبت اندر دهان نمی‌گنجد|لب و دهان نتوان گفت در درج ثمین}}
{{ب|گر ابن مقله دگربار با جهان آید|چنانکه دعوی معجز کند به سحر مبین}}
{{ب|به آب زر نتواند کشید چون تو الف|به سیم حل ننویسد مثال ثغر تو سین}}
{{ب|بیا بیا که به جان آمدم ز تلخی هجر|بگوی از آن لب شیرین حکایتی شیرین}}
{{ب|ترنجبین وصالم بده که شربت صبر|نمی‌کند خفقان فاد را تسکین}}
{{ب|دریغ اگر قدری میل از آن طرف بودی|کزین طرف همه شوقست و اضطراب و حنین}}
{{ب|تو را سریست که با ما فرو نمی‌آید|مرا سری که حرامست بی‌تو بر بالین}}
{{ب|میان حظ من و دشمنانت فرقی نیست|منت به مهر همی میرم و حسود به کین}}
{{ب|اگر تو بر دل مسکین من نبخشایی|چه لازمست که جور و جفا برم چندین}}
{{ب|به صدر صاحب دیوان ایخان نالم|که در ایاسه‌ی او جور نیست بر مسکین}}
{{ب|خدایگان صدور زمان و کهف امان|پناه ملت اسلام شمس دولت و دین}}
{{ب|جمال مشرق و مغرب، صلاح خلق خدای|مشیر مملکت پادشاه روی زمین}}
{{ب|که اهل مشرق و مغرب به شکر نعمت او|چو اهل مصر به احسان یوسفند رهین}}
{{ب|بسی نماند که در عهد رأی و رأفت او|به یک مقام نشینند صعوه و شاهین}}
{{ب|ز گوسپند بدوزد، رعایت نظرش|دهان گرگ و بدرد دهان شیر عرین}}
{{ب|معین خیر و مطیع خدای و ناصح خلق|به رای روشن و فکر بلیغ و رای رزین}}
{{ب|زهی به سایه‌ی لطف تو خلق را آرام|خهی به قوت رای تو ملک را آیین}}
{{ب|گر اقتضای زمان دور باز سرگیرد|بنات دهر نزایند بهتر از تو بنین}}
{{ب|تو آن یگانه‌ی دهری که در وساده‌ی حکم|به از تو تکیه نکردست هیچ صدرنشین}}
{{ب|چو فیض چشمه‌ی خورشید بامداد پگاه|که در تموج او منطمس شود پروین}}
{{ب|فروغ رای تو مصباح راههای مخوف|عنان عزم تو مفتاح ملکهای حصین}}
{{ب|خدای، مشرق و مغرب به ایلخان دادست|تو بر خزاین روی زمین حفیظ و امین}}
{{ب|قضا موافق رایت بود که نتوان بود|خلاف رای تو رفتن مگر ضلال مبین}}
{{ب|مخالفان تو را دست و پای اسب مراد|بریده باد که بی‌دست و پای به تنین}}
{{ب|تمام ذکر تو ناگفته ختم خواهم کرد|که خوض کردم و دستم نمی‌دهد تبیین}}
{{ب|لن مدحتک سبعین حجة دأبا|لما اقتدرت علی واحد من‌السبعین}}
{{ب|کمال فضل تو را من به گرد می‌نرسم|مگر کسی کند اسب سخن به زین به ازین}}
{{ب|ورای قدر منست التفات صدر جهان|که ذکر بنده‌ی مخلص کند علی‌التعیین}}
{{ب|برای مجلس انست گلی فرستادم|که رنگ و بوی نگرداندش مرور سنین}}
{{ب|تو روی دختر دلبند طبع من بگشای|که پیر بود و ندادم به شوهر عنین}}
{{ب|به زنده می‌کنم از ننگ وصلتش در گور|که زشت خوب نگردد به جامه‌ی رنگین}}
{{ب|اگر نه بنده‌نوازی از آن طرف بودی|که زهره داشت که دیبا برد به قسطنطین؟}}
{{ب|که می‌برد به عراق این بضاعت مزجاة|چنانکه زیره به کرمان برند و کاسه به چین؟}}
{{ب|تو را شمامه‌ی ریحان من که یاد آورد|که خلق از آن طرف آرند نافه‌ی مشکین؟}}
{{ب|چه لایق مگسانست بامداد بهار|که در مقابله‌ی بلبلان کنند طنین؟}}
{{ب|که نشر کرده بود طی من در آن مجلس؟|که برده باشد نام ثری به علیین؟}}
{{ب|به شکر بخت بلند ایستاده‌ام که مرا|به عمر خویش نکردست هرگز این تمکین}}
{{ب|میان عرصه‌ی شیراز تا به چند آخر|پیاده باشم و دیگر پیادگان فرزین؟}}
{{ب|چو بیدبن که تناور شود به پنجه سال|به پنچ روز به بالاش بردود یقطین}}
{{ب|ز روزگار به رنجم چنانکه نتوان گفت|به خاک پای خداوند روزگار، یمین}}
{{ب|بلی به یک حرکت از زمانه خرسندم|که روزگار به سر می‌رود به شدت و کین}}
{{ب|دوای خسته و جبر شکسته کس نکند|مگر کسی که یقینش بود به روز یقین}}
{{ب|یقین قلبی انی انال منک غنی|ولایزال یقینی من‌الهوان یقین}}
{{ب|سخن بلند کنم تا بر آسمان گویند|دعای دولت او را فرشتگان آمین}}
{{ب|همیشه خاتم اقبال در یمین تو باد|به عون ایزد و در چشم دشمنانت نگین}}
{{ب|به رغم دشمن و اعجاب دوستان بادا|همیشه چشمه‌ی رزقت معین و بخت معین}}
{{ب|حزین نشسته حسودان دولتت همه سال|تو گوش کرده بر آواز مطربان حزین}}
{{ب|مباد دشمنت اندر جهان وگر باشد|به زندگانی در سجن و مرده در سجین}}
{{ب|دوان عیش تو بادا پس از هلاک عدو|چنانکه پیش تو دف می‌زنند و خصم دفین}}
{{ب|ز دوستان تو آواز رود و بانگ سرود|بر آسمان شده وز دشمنان زفیر و انین}}
{{ب|هزار سال جلالی بقای عمر تو باد|شهور آن همه اردی‌بهشت و فروردین}}
{{پایان شعر}}