نمایش مبدأ برای سعدی (غزلیات 1)/دوش در صحرای خلوت گوی تنهایی زدم

{{سرصفحه
| عنوان = [[سعدی (غزلیات 1)]]
| مؤلف = سعدی
| قسمت =(دوش در صحرای خلوت گوی تنهایی زدم)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|دوش در صحرای خلوت گوی تنهایی زدم|خیمه بر بالای منظوران بالایی زدم}}
{{ب|خرقه‌پوشان صوامع را دو تایی چاک شد|چون من اندر کوی وحدت گوی تنهایی زدم}}
{{ب|عقل کل را آبگینه ریزه در پای اوفتاد|بس که سنگ تجربت بر طاق مینایی زدم}}
{{ب|پایمردم عقل بود آنگه که عشقم دست داد|پشت دستی بر دهان عقل سودایی زدم}}
{{ب|دیو ناری را سر از سودای مایی شد به باد|پس من خاکی به حکمت گردن مایی زدم}}
{{ب|تاب خوردم رشته وار اندر کف خیاط صنع|پس گره بر خبط خود بینی و خود رایی زدم}}
{{ب|تا نباید گشتم گرد در کس چون کلید|بر در دل ز آرزو قفل شکیبایی زدم}}
{{ب|گر کسی را رغبت دانش بود گو دم مزن|زانکه من دم درکشیدم تا به دانایی زدم}}
{{ب|چون صدف پروردم اندر سینه در معرفت|تا به جوهر طعنه بر درهای دریایی زدم}}
{{ب|بعد ازین چون مهر مستقبل نگردم جز به امر|پیش ازین گر چون فلک چرخی به رعنایی زدم}}
{{ب|کنیت سعدی فرو شستم ز دیوان وجود|پس قدم در حضرت بیچون مولایی زدم}}
{{پایان شعر}}

[[رده:غزلیات سعدی]]