نمایش مبدأ برای سعدی (غزلیات 1)/ای که انکار کنی عالم درویشان را

{{سرصفحه
| عنوان = [[سعدی (غزلیات 1)]]
| مؤلف = سعدی
| قسمت =(ای که انکار کنی عالم درویشان را)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|ای که انکار کنی عالم درویشان را|تو ندانی که چه سودا و سرست ایشان را}}
{{ب|گنج آزادگی و کنج قناعت ملکیست|که به شمشیر میسر نشود سلطان را}}
{{ب|طلب منصب فانی نکند صاحب عقل|عاقل آنست که اندیشه کند پایان را}}
{{ب|جمع کردند و نهادند و به حسرت رفتند|وین چه دارد که به حسرت بگذارد آن را}}
{{ب|آن به در می‌رود از باغ به دلتنگی و داغ|وین به بازوی فرح می‌شکند زندان را}}
{{ب|دستگاهی نه که تشویش قیامت باشد|مرغ آبیست چه اندیشه کند طوفان را}}
{{ب|جان بیگانه ستاند ملک‌الموت به زجر|زجر حاجت نبود عاشق جان‌افشان را}}
{{ب|چشم همت نه به دنیا که به عقبی نبود|عارف عاشق شوریده‌ی سرگردان را}}
{{ب|در ازل بود که پیمان محبت بستند|نشکند مرد اگرش سر برود پیمان را}}
{{ب|عاشقی سوخته‌ای بیسر و سامان دیدم|گفتم ای یار مکن در سر فکرت جان را}}
{{ب|نفسی سرد برآورد و ضعیف از سر درد|گفت بگذار من بیسر و بی‌سامان را}}
{{ب|پند دلبند تو در گوش من آید هیهات|من که بر درد حریصم چه کنم درمان را}}
{{ب|سعدیا عمر عزیزست به غفلت مگذار|وقت فرصت نشود فوت مگر نادان را}}
{{پایان شعر}}

[[رده:غزلیات سعدی]]