نمایش مبدأ برای سعدی (غزلیات)/کسی که روی تو دیدست حال من داند

{{سرصفحه
| عنوان = [[سعدی (غزلیات)]]
| مؤلف = سعدی
| قسمت =(کسی که روی تو دیدست حال من داند)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|کسی که روی تو دیدست حال من داند|که هر که دل به تو پرداخت صبر نتواند}}
{{ب|مگر تو روی بپوشی و گر نه ممکن نیست|که آدمی که تو بیند نظر بپوشاند}}
{{ب|هر آفریده که چشمش بر آن جمال افتاد|دلش ببخشد و بر جانت آفرین خواند}}
{{ب|اگر به دست کند باغبان چنین سروی|چه جای چشمه که بر چشم‌هات بنشاند}}
{{ب|چه روزها به شب آورد جان منتظرم|به بوی آن که شبی با تو روز گرداند}}
{{ب|به چند حیله شبی در فراق روز کنم|و گر نبینمت آن روز هم به شب ماند}}
{{ب|جفا و سلطنتت می‌رسد ولی مپسند|که گر سوار براند پیاده درماند}}
{{ب|به دست رحمتم از خاک آستان بردار|که گر بیفکنیم کس به هیچ نستاند}}
{{ب|چه حاجتست به شمشیر قتل عاشق را|حدیث دوست بگویش که جان برافشاند}}
{{ب|پیام اهل دلست این خبر که سعدی داد|نه هر که گوش کند معنی سخن داند}}
{{پایان شعر}}

[[رده:غزلیات سعدی]]