نمایش مبدأ برای سعدی (غزلیات)/حدیث یا شکرست آن که در دهان داری

{{سرصفحه
| عنوان = [[سعدی (غزلیات)]]
| مؤلف = سعدی
| قسمت =(حدیث یا شکرست آن که در دهان داری)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|حدیث یا شکرست آن که در دهان داری|دوم به لطف نگویم که در جهان داری}}
{{ب|گناه عاشق بیچاره نیست در پی تو|گناه توست که رخسار دلستان داری}}
{{ب|جمال عارض خورشید و حسن قامت سرو|تو را رسد که چو دعوی کنی بیان داری}}
{{ب|ندانم ای کمر این سلطنت چه لایق توست|که با چنین صنمی دست در میان داری}}
{{ب|بسیست تا دل گم کرده باز می‌جستم|در ابروان تو بشناختم که آن داری}}
{{ب|تو را که زلف و بناگوش و خد و قد اینست|مرو به باغ که در خانه بوستان داری}}
{{ب|بدین صفت که تویی دل چه جای خدمت توست|فراتر آی که ره در میان جان داری}}
{{ب|گر این روش که تو طاووس می‌کنی رفتار|نه برج من که همه عالم آشیان داری}}
{{ب|قدم ز خانه چو بیرون نهی به عزت نه|که خون دیده سعدی بر آستان داری}}
{{پایان شعر}}

[[رده:غزلیات سعدی]]