نمایش مبدأ برای سعدی (غزلیات)/ای از بهشت جزوی و از رحمت آیتی

{{سرصفحه
| عنوان = [[سعدی (غزلیات)]]
| مؤلف = سعدی
| قسمت =(ای از بهشت جزوی و از رحمت آیتی)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|ای از بهشت جزوی و از رحمت آیتی|حق را به روزگار تو با ما عنایتی}}
{{ب|گفتم نهایتی بود این درد عشق را|هر بامداد می‌کند از نو بدایتی}}
{{ب|معروف شد حکایتم اندر جهان و نیست|با تو مجال آن که بگویم حکایتی}}
{{ب|چندان که بی تو غایت امکان صبر بود|کردیم و عشق را به پدیدست غایتی}}
{{ب|فرمان عشق و عقل به یک جای نشنوند|غوغا بود دو پادشه اندر ولایتی}}
{{ب|ز ابنای روزگار به خوبی ممیزی|چون در میان لشکر منصور رایتی}}
{{ب|عیبت نمی‌کنم که خداوند امر و نهی|شاید که بنده‌ای بکشد بی جنایتی}}
{{ب|زان گه که عشق دست تطاول دراز کرد|معلوم شد که عقل ندارد کفایتی}}
{{ب|من در پناه لطف تو خواهم گریختن|فردا که هر کسی رود اندر حمایتی}}
{{ب|درمانده‌ام که از تو شکایت کجا برم|هم با تو گر ز دست تو دارم شکایتی}}
{{ب|سعدی نهفته چند بماند حدیث عشق|این ریش اندرون بکند هم سرایتی}}
{{پایان شعر}}

[[رده:غزلیات سعدی]]