نمایش مبدأ برای رباعیات خاقانی

{{سرصفحه
 | عنوان = رباعیات
 | مؤلف = خاقانی
 | قسمت =
 | قبلی =
 |‌ بعدی =
 | یادداشت = برگرفته از کتاب‌خانهٔ دیجیتال ری‌را
}}
{{شعر}}
{{ب|بی زحمت تو با تو وصالی است مرا|فارغ ز تو با تو حسب حالی است مرا}}
{{ب|در پیش خیال تو خیال است تنم|پیوند خیال با خیالی است مرا}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|غم کرد ریاض جان مه و سال مرا|آئینه ندارد دل خوشحال مرا}}
{{ب|صیاد ز بس که دوستم می‌دارد|بسته است در آغوش قفس بال مرا}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|دل خاص تو و من تن تنها اینجا|گوهر به کفت بماند و دریا اینجا}}
{{ب|در کار توام به صبر مفکن کارم|کز صبر میان تهی‌ترم تا اینجا}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ای دوست غم تو سربه سر سوخت مرا|چون شمع به بزم درد افروخت مرا}}
{{ب|من گریه و سوز دل نمی‌دانستم|استاد تغافل تو آموخت مرا}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|عشق تو بکشت عالم و عامی را|زلف تو برانداخت نکونامی را}}
{{ب|چشم سیه مست تو بیرون آورد|از صومعه بایزید بسطامی را}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|می‌ساخت چو صبح لاله‌گون رنگ هوا|با توبه‌ی من داشت نمک جنگ هوا}}
{{ب|هر لکه‌ی ابرم چو عزائم خوانی|در شیشه پری کرد ز نیرنگ هوا}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|عیسی لب و آفتاب روئی پسرا|زنار خط و صلیب موئی پسرا}}
{{ب|لشکرکشی و اسیر جوئی پسرا|خاقانی اسیر شد چه گوئی پسرا}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ای تیر هنر صهیل و برجیس لقا|شعری فش و فرقدفر و ناهید صفا}}
{{ب|پیش رخ تو ماه و سماک و جوزا|خوارند چو پیش مهر پروین و سها}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|پذرفت سه بوس از لب شیرین ما را|یک شب به فریب داشت غمگین ما را}}
{{ب|گفتم بده آن وعده‌ی دوشین ما را|دست بزد و نکرد تمکین ما را}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ای دوست اگر صاحب فقری و فنا|باید که شعورت نبود جز به خدا}}
{{ب|چون علم تو هم داخل غیر است و سوی|باید که به علم هم نباشی دانا}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|از من شب هجر می‌بپرسید حباب|دریای غمم کدام آرام و چه خواب}}
{{ب|در دل بود آرام و خیالی هر موج|در دیده خیال خواب شد نقش بر آب}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|سنگ اندر بر بسی دویدیم چو آب|بار همه خار و خس کشیدیم چو آب}}
{{ب|آخر به وطن نیارمیدیم چو آب|رفتیم و ز پس باز ندیدم چو آب}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|بختی دارم چو چشم خسرو همه خواب|چشمی دارم چو لعل شیرین همه آب}}
{{ب|جسمی دارم چو جان مجنون همه درد|جانی دارم چو زلف لیلی همه تاب}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|بختی دارم چو چشم خسرو همه خواب|چشمی دارم چو لعل شیرین همه آب}}
{{ب|جسمی دارم چو جان مجنون همه درد|جانی دارم چو زلف لیلی همه تاب}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ای تیغ تو آب روشن و آتش ناب|آبی چو خماهن، آتشی چون سیماب}}
{{ب|از هیبت آن آب تن آتش تاب|رفت آتشی از آتش و آبی از آب}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی را ز بس که بوسید آن لب|دور از لب تو گرفت تبخال از تب}}
{{ب|آری لبت آتش است خندان ز طرب|از آتش اگر آبله خیزد چه عجب}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|طوطی دم دینار نشان است آن لب|غماز و دو روی از پی آن است آن لب}}
{{ب|زنهار میالای در آن لب نامم|کلوده‌ی لب‌های کسان است آن لب}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|گر من به وفای عشق آن حور نسب|در دام دگر بتان نیفتم چه عجب}}
{{ب|حاشا که چو گنجشک بوم دانه طلب|کان ماه مرا همای داده است لقب}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|از عشق بهار و بلبل و جام طرب|گل جان چمن بود که آمد بر لب}}
{{ب|لب کن چو لب چمن کنون لعل سلب|جان چمن و جان چمانه بطلب}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|آمد به چمن مرغ صراحی به شغب|جان تازه کن از مرغ صراحی به طرب}}
{{ب|چون بینی هر دو مرغ را گل در لب|بنشین لب جوی و لب دلجوی طلب}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی اگرچه در سخن مردوش است|در دست مخنثان عجب دستخوش است}}
{{ب|خود هر هنری که مرد ازو زهرچش است|انگشت نمای نیست، انگشت‌کش است}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی اگر ز راحتت رنگی نیست|تشنیع مزن که با فلک جنگی نیست}}
{{ب|ملکی که به جمشید و فریدون نرسید|گر هم به گدایی نرسد ننگی نیست}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|گم شد دل خاقانی و جان بر دو یکی است|وز غدر فلک خلاص را هم به شک است}}
{{ب|هر مائده‌ای که دست‌ساز فلک است|یا بی‌نمک است یا سراسر نمک است}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|آب جگرم به آتش غم برخاست|سوز جگرم فزود تا صبر بکاست}}
{{ب|هرچند جگر به صبر می‌ماند راست|صبر از جگر سوخته چون شاید خواست}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی اگر نقش دلت داغ یکی است|نانش ز جهان یا ز فلک بی‌نمکی است}}
{{ب|گر جمله کژی است در جهان راست کجاست|ور جمله بدی است از فلک نیک از کیست}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ای گوهر گم بوده کجا جوئیمت|پای آبله در کوی بلا جوئیمت}}
{{ب|از هر دهنی یکان یکان پرسیمت|در هر وطنی جدا جدا جوئیمت}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|کس از رخ چون ماه تو بر برنگرفت|تا صد دامن ز چرخ گوهر نگرفت}}
{{ب|ناسوختن از تو طمع خامم بود|تا بنده نسوخت با تو اندر نگرفت}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|دستی که گرفتی سر آن زلف چو شست|پایی که ره وصل نوشتی پیوست}}
{{ب|زان دست کنون در گل غم دارم پای|زان پای کنون بر سر دل دارم دست}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی از آن ریزش همت که توراست|جستن ز فلک ریزه‌ی روزی نه رواست}}
{{ب|بهروزی و روزی ز فلک نتوان خواست|کان ریزه کشی از در روزی‌ده ماست}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|کرمی که چو زاهدان خورد برگ درخت|نی درخور زهد سازد از دنیا رخت}}
{{ب|از ابرو و چشم ار به بتان ماند سخت|چه سود که نیستش به معشوقی بخت}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|چه آتش و چه خیانت از روی صفات|خائن رهد از آتش دوزخ هیهات}}
{{ب|یک شعله از آتش و زمینی خرمن|یک ذره خیانت و جهانی درکات}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|از فیض خیالت چمن سینه شکفت|از دیدن رویت گل آئینه شکفت}}
{{ب|چون صبح لب از خنده‌ی جاوید نبست|هر گل که ز باغ دل بی‌کینه شکفت}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|گر عهد جوانی چو فلک سرکش نیست|چندین چه دود که پای بر آتش نیست}}
{{ب|آنگاه که بود، ناخوشی‌ها خوش بود|و امروز که او نیست خوشی‌ها خوش نیست}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|زنار خطی عید مسیحا رویت|من کشته‌ی آن صلیب عنبر بویت}}
{{ب|آن شب که شب سده بود در کویت|آتش دل من باد و چلیپا مویت}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|در غصه مرا جمله جوانی بگذشت|ایام به غم چنان که دانی بگذشت}}
{{ب|در مرگ خواص، زندگانی بگذشت|عمرم همه در مرثیه خوانی بگذشت}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|در ظاهر اگر دست نظر کوتاه است|دل را همه جا یاد تو خضر راه است}}
{{ب|از روز و شبم وصل تو خاطر خواه است|خورشید گواه است و سحر آگاه است}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|گردون حشمی ز پایه‌ی زفعت اوست|دریا نمی از ترشح نعمت اوست}}
{{ب|خورشید که داد چرخ بر سر جانش|پژمرده گلی ز گلشن قدرت اوست}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|مسکین دلم از خلق وفایی می‌جست|گمره شده بود، رهنمایی می‌جست}}
{{ب|ماننده‌ی آن مرد ختایی که به بلخ|برکرد چراغ و آشنایی می‌جست}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|از هر نظری بولهبی در پیش است|ما غافل از الاعجبی در پیش است}}
{{ب|از هر نفسی تیره شبی در پیش است|از هر قدمی بی‌ادبی در پیش است}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|مسکین تن شمع از دل ناپاک بسوخت|زرین تنش از دل شبه‌ناک بسوخت}}
{{ب|پروانه چو دید کو ز دل پاک بسوخت|بر فرق سرش فشاند جان تاک بسوخت}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی را دل تف از درد بسوخت|صبر آمد و لختی غم دل خورد بسوخت}}
{{ب|پروانه چو شمع را دلی سوخته دید|با سوخته‌ای موافقت کرد بسوخت}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاکی دلم ای بت ز نهان بازفرست|خون آلود است همچنان باز فرست}}
{{ب|در بازاری که جان ز من، دل ز تو بود|چون بیع به سر نرفت جان باز فرست}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|داغم به دل از دو گوهر نایاب است|کز وی جگرم کباب و دل در تاب است}}
{{ب|می‌گویم اگر تاب شنیدن داری|فقدان شباب و فرقت احباب است}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|بر جان من از بار بلا چیست که نیست|بر فرق من از تیر قضا چیست که نیست}}
{{ب|گویند تو را چیست که نالی شب و روز|از محنت روز و شب مرا چیست که نیست}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|گر سایه‌ی من گران بود در نظرت|من رفتم و سایه رفت و دل ماند برت}}
{{ب|هم زحمت من ز سایه‌ی من برخاست|هم زحمت سایه‌ی من از خاک درت}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|سلطان ز در قونیه فرمان رانده است|بر خاقانی در قبول افشانده است}}
{{ب|سیمرغ که وارث سلیمان مانده است|شهباز سخن را به اجابت خوانده است}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|بینی کله شاه که مه قوقه‌ی اوست|گیتیش بگنجدی نگنجد در پوست}}
{{ب|عفریت ستم زو که سلیمان نیروست|دربند چو کوزه‌ی فقع بسته گلوست}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|چون سقف تو سایه نکند قاعده چیست|چون نان تو موری نخورد مائده چیست}}
{{ب|چون منقطعان راه را نان ندهی|پس ز آمدن فید بگو فائده چیست}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی را شکسته دیدی به درست|گفتی که ز چاره دست می‌باید شست}}
{{ب|زان نقش که آبروی برباید جست|ما دست به آبروی شستیم نخست}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|نونو دلم از درد کهن ایمن نیست|و آن درد دلم که دیده‌ای ساکن نیست}}
{{ب|می‌جویم بوی عافیت لیکن نیست|آسایشم آرزوست این ممکن نیست}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|صبح شب برنایی من بوالعجب است|یک نیمه ازو روز و دگر نیمه شب است}}
{{ب|دارم دم سرد و ترسم از موی سپید|این باد اگر برف نبارد عجب است}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی اگر خرد سر ترا یار است|سیلی مزن و مخور که ناخوش کار است}}
{{ب|زیرا سر هر کز خرد افسردار است|بر گردنش از زه گریبان عار است}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ملاح که بهر ماه من مهد آراست|گفتی کشتی مرا چو کشتی شد راست}}
{{ب|چندان خبرم بود که او کشتی خواست|در آب نشست و آتش از من برخاست}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|تندی کنی و خیره کشیت آئین است|تو دیلمی و عادت دیلم این است}}
{{ب|زوبینت ز نرگس سپر از نسرین است|پیرایه‌ی دیلم سپر و زوبین است}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|آن دل که ز دیده اشک خون راند رفت|و آن جان که وجود بر تو افشاند رفت}}
{{ب|تن بی‌دل و جان راه تو نتواند رفت|اسبی که فکند سم کجا داند رفت}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|در پیش رخ تو ماه را تاب کجاست|عشاق تو را به دیده در خواب کجاست}}
{{ب|خورشید ز غیرتت چنین می‌گوید|کز آتش تو بسوختم آب کجاست}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|مرغی که نوای درد راند عشق است|پیکی که زبان غیب داند عشق است}}
{{ب|هستی که به نیستیت خواند عشق است|و آنچ از تو تو را باز رهاند عشق است}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|عشق آمد و عقل رفت و منزل بگذاشت|غم رخت فرو نهاد و دل، دل برداشت}}
{{ب|وصلی که در اندیشه نیارم پنداشت|نقشی است که آسمان هنوزش ننگاشت}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|با یار سر انداختنم سود نداشت|در کار حیل ساختنم سود نداشت}}
{{ب|کژ باخته‌ام بو که نمانم یکدست|هم ماندم و کژ باختنم سود نداشت}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|از عشق لب تو بیش تیمارم نیست|کالوده‌ی لب‌هاست سزاوارم نیست}}
{{ب|گر خود به مثل آب حیات است آن لب|چون خضر بدو رسید در کارم نیست}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|گرچه صنما همدم عیسی است دمت|روح القدسی چگونه خوانم صنمت}}
{{ب|چون موی شدم ز بس که بردم ستمت|موئی موئی که موی مویم ز غمت}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|از خوی تو خسته‌ایم و از هجرانت|در دست تو عاجزیم و در دستانت}}
{{ب|نوش از کف تو مزیم و از مرجانت|در از لب تو چینم و از دندانت}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ناوک زن سینه‌ها شود مژگانت|افسون‌گر دردها شود مرجانت}}
{{ب|چون درد بدید آن لب افسون خوانت|از دست لبت گریخت در دندانت}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|تشویر بتان از رخ رخشان تو خاست|تسکین روان از لب خندان تو خاست}}
{{ب|هرچند دوای جان ز مرجان تو خاست|درد دل من ز درد دندان تو خاست}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|تب کرد اثر در گل عنبر بارت|اینک خوی تب نشسته بر گل‌زارت}}
{{ب|بیمار بس است نرگس خون‌خوارت|بیماری را چکار با گلنارت}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی را گلی به چنگ افتاده است|کز غالیه خالش جو سنگ افتاده است}}
{{ب|زان گل دل او بنفشه رنگ افتاده است|چون قافیه‌ی بنفشه تنگ افتاده است}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|در بخشش حسن آن رخ و زلفی که توراست|یک قسم فتادند چنان کایزد خواست}}
{{ب|حسن تو بهار است و شب و روز آراست|قسم شب و روز در بهار آید راست}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|چون سوی تو نامه‌ای نویسم ز نخست|یا از پی قاصدی کمر بندم چست}}
{{ب|باد سحری نامه رسان من و توست|ای باد چه مرغی که پرت باد درست}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|نور رخ تو طلسم خورشید شکست|خورشید ز شرم سایه از خلق گسست}}
{{ب|رخ زرد و خجل گشت و به مغرب پیوست|پیرایه سیه کرد و به ماتم بنشست}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|آن ماه دو هفته کرده عمدا هر هفت|آمد بر خاقانی و عذرش پذرفت}}
{{ب|ناچار که خورشید سوی ذره شود|ذره سوی خورشید کجا داند رفت}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|عشقی که ز من دود برآورد این است|خون می‌خورم و به عشق درخورد این است}}
{{ب|اندیشه‌ی آن نیست که دردی دارم|اندیشه به تو نمی‌رسد درد این است}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|از کوهه‌ی چرخ مملکت مه در گشت|وز گوشه‌ی نطع مکرمت شه درگشت}}
{{ب|اسکندر ثانی است که از گه در گشت|یا سد سکندر که به ناگه در گشت}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|تب داشته‌ام دو هفته ای ماه دو هفت|تبخال دمید و تب نهایت پذرفت}}
{{ب|چون نتوانم لبانت بوسید به تفت|تبخال مرا بتر از آن تب که برفت}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|از دست غم انفصال می‌جویی، نیست|با ماه نواتصال می‌جویی، نیست}}
{{ب|از حور و پری وصال می‌جویی، نیست|با حور و پری خصال می‌جویی، نیست}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|آفاق به پای آه ما فرسنگی است|وز ناله‌ی ما سپهر دود آهنگی است}}
{{ب|بر پای امید ماست هر جا خاری است|بر شیشه‌ی عمر ماست هر جا سنگی است}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|بپذیر دلی را که پراکنده‌ی توست|برگیر شکاری که هم افکنده‌ی توست}}
{{ب|با صد گنه نکرده خاقانی را|گر زنده گذاری ار کشی بنده‌ی توست}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی اگرچه عقل دست خوش توست|هم محرم عشق باش کانده کش توست}}
{{ب|داری تف عشق از تف دوزخ مندیش|کن آتش او هیزم این آتش توست}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|آن غصه که او تکیه‌گه سلطان است|بهتر ز چهار بالش شاهان است}}
{{ب|آن غصه عصای موسی عمران است|آرامگه او ید بیضا زان است}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|رخسار تو را که ماه و گل بنده‌ی اوست|لشکرگه آن زلف سر افکنده‌ی اوست}}
{{ب|زلفت به شکار دل پراکنده‌ی اوست|لشکر به شکارگه پراکنده‌ی اوست}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|شب چون حلی ستاره درهم پیوست|ما هم چو ستارگان حلی‌ها بربست}}
{{ب|با بانگ حلی چو دربرم آمد مست|از طالع من حلیش حالی بگسست}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|آن نرگس مخمور تو گلگون چون است|بادام تو پسته‌وار پر خون چون است}}
{{ب|ای داروی جان و آفتاب دل من|چونی تو و چشم دردت اکنون چون است}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی اسیر یار زرگر نسب است|دل کوره و تن شوشه‌ی زرین سلب است}}
{{ب|در کوره‌ی آتش چه عجب شفشه‌ی زر|در شفشه‌ی زر کوره‌ی آتش عجب است}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|تا یار عنان به باد و کشتی داده است|چشمم ز غمش هزار دریا زاده است}}
{{ب|او را و مرا چه طرفه حال افتاده است|من باد به دست و او به دست باد است}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|از غدر فلک طعن خسان صعب‌تر است|وز هر دو فراق غم رسان صعب‌تر است}}
{{ب|صعب است فراق یار دلبر لیکن|محتاج شدن به ناکسان صعب‌تر است}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی از آن شاه بتان طمع گسست|در کار شکسته‌ای چو خود دل دربست}}
{{ب|پروانه چه مرد عشق خورشید بود|کورا به چراغ مختصر باشد دست}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|غم بر دل خاقانی ترسان بنشست|گو بر لب آب و آتش آسان بنشست}}
{{ب|تا رفته معزی و عزیزانش از پس|بر خاتم جانم چو سلیمان بنشست}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|آن بت که ز عشق او سرم پر سود است|نقش کژ او هیچ نمی‌گردد راست}}
{{ب|پیش آمد امروز مرا صبح‌دمی|گفتم به دلم هرچه کنی حکم تو راست}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|آن گل که به رنگ طعنه در می کرده است|با عارض تو برابر کی کرده است}}
{{ب|با روی تو روی گل ز خجلت در باغ|هم سرخ برآمده است و هم خوی کرده است}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ای صید شده مرغ دلم در دامت|من عاشق آن دو لعل میگون فامت}}
{{ب|ای ننگ شده نام رهی بر نامت|تا جان نبری کجا بود آرامت}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|غار سپید است پناهی دهدت|وز بالش نقره تکیه‌گاهی دهدت}}
{{ب|ده قطره‌ی سیماب بریزی در|نه ماه شود چارده ماهی دهدت}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|قالب نقش بندی لاهوت است|گلخن ابلیس و چه هاروت است}}
{{ب|گر سفره‌ی پر زر است هر روزی|هر ماه نه ... حقه‌ی پر یاقوت است}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|دانی ز جهان چه طرف بربستم هیچ|وز حاصل ایام چه در دستم هیچ}}
{{ب|شمع طربم ولی چو بنشستم هیچ|آن جام جمم ولی چو بشکستم هیچ}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|هیچ است وجود و زندگانی هم هیچ|وین خانه و فرش باستانی هم هیچ}}
{{ب|از نسیه و نقد زندگانی همه را|سرمایه جوانی است، جوانی هم هیچ}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی اساس عمر غم خواهد بود|مهر و ستم فلک بهم خواهد بود}}
{{ب|جان هم به ستم درآمد اول در تن|و آخر شدنش هم به ستم خواهد بود}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|استاد علی خمره به جوئی دارد|چون من جگری و دست و روئی دارد}}
{{ب|من یک لبم و هزار خنده که پدر|هر دندانی در آرزوئی دارد}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|هر روز فلک کین من از سر گیرد|بر دست خسان مرا زبون تر گیرد}}
{{ب|با او همه کار سفلگان درگیرد|من سفله شدم بو که مرا درگیرد}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی وام غم نتوزد چه کند|چون گفت بلاست لب ندوزد چه کند}}
{{ب|شمع از تن و سر در نفروزد چه کند|جان آتش و دل پنبه نسوزد چه کند}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی را جور فلک یاد آید|گر مرغ دلش زین قفس آزاد آید}}
{{ب|در رقص آید چو دل به فریاد آید|در فریادش عهد ازل یاد آید}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی را که آسمان بستاید|ای فاحشه زن تو فحش گوئی شاید}}
{{ب|هجو تو کنون بسان مدح آراید|کز باده‌ی نیک سرکه هم نیک آید}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|چون قهر الهی امتحان تو کند|حصن تو نهنگ جان‌ستان تو کند}}
{{ب|وآنجا که کرم نگاهبان تو کند|از کام نهنگ حصن جان تو کند}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|درویش که اخلاق الهی دارد|در ملک وجود پادشاهی دارد}}
{{ب|چون قدرت او ز ماه تا ماهی است|دانستن چیزها کماهی دارد}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|این چرخ بدآئین نه نکو می‌گردد|زو عمر کهن حادثه نو می‌گردد}}
{{ب|از چرخ مگو این همه خاکش بر سر|کاین خاک نیرزد که بر او می‌گردد}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|روزی فلکم بخت اگر بازآرد|یار از دل گم بوده خبر بازآرد}}
{{ب|هجران بشود آتشم از دل ببرد|وصل آید و آبم به جگر بازآرد}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خواهند جماعتی که تزویر کنند|از حیله طریق شرع تغییر کنند}}
{{ب|تغییر قضا به هیچ رو ممکن نیست|هرچند که این گروه تدبیر کنند}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|والا ملکی که داد سلطانی داد|من دانم گفت کام خاقانی داد}}
{{ب|گفتم ملکا چه داد دل دانی داد|چون عمر گذشته باز نتوانی داد}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|تا در لب تو شهد سخنور باشد|نشگفت اگر شهد تب آور باشد}}
{{ب|شاید که تب تو حسن پرور باشد|خورشید به تب لرزه نکوتر باشد}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خواهی شرفت هردمی اعلا باشد|باشد طلب فروتنی تا باشد}}
{{ب|با خاک نشینان بنشین تا گویند|هر چیز سبک‌تر است بالا باشد}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|معشوق ز لب آب حیات انگیزد|پس آتش تب چرا ازو نگریزد}}
{{ب|آن را که ز لب دم مسیحا خیزد|آخر به چه زهره تب در او آویزد}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|در مسلخ عشق جز نکو را نکشند|لاغر صفتان زشت خو را نشکند}}
{{ب|گر عاشق صادقی ز کشتن مگریز|مردار بود هر آنکه او را نکشند}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|این رافضیان که امت شیطانند|بی‌دینانند و سخت بی‌ایمانند}}
{{ب|از بس که خطا فهم و غلط پیمانند|خاقانی را خارجی می‌دانند}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|پیغام غمت سوی دلم می‌آید|زخمت همه بر روی دلم می‌آید}}
{{ب|دل پیش درت به خاک خواهم کردن|کز خاک درت بوی دلم می‌آید}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خواهی شرف مردم دانا باشد|عزت مطلب فروتنی تا باشد}}
{{ب|با صدر نشینان منشین کز میزان|هر سنگ سبک‌تر است بالا باشد}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|توفیق رفیق اهل تصدیق شود|زندیق در این طریق صدیق شود}}
{{ب|گر راز مرا ندانی انکار مکن|تقلید کن آنقدر که تحقیق شود}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|این بند که بر دلم کنون افکندند|نقبی است که بر خانه‌ی خون افکندند}}
{{ب|دل کیست کز او صبر برون افکندند|خیمه چه بود چونش ستون افکندند}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|آنجا که قضا رهزن حال تو شود|گر خانه حصار است وبال تو شود}}
{{ب|چون رحمت حق شامل حال تو شود|صحرای گشاده حصن مال تو شود}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|درد سر مردم همه از سر خیزد|چون یافت کله درد قویتر خیزد}}
{{ب|داری سر آن کز سر سر برخیزی|تا درد سر و بار کله برخیزد}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ساقی رخ من رنگ نمی‌گرداند|ناله ز دل آهنگ نمی‌گرداند}}
{{ب|باده چه فزون دهی چو کم فایده نیست|کن سیل تو این سنگ نمی‌گرداند}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|هرگز لبم از ذکر تو خاموش نشد|یاد تو ز خاطرم فراموش نشد}}
{{ب|مذکور نشد نام تو بر هیچ زبان|کاجزای وجودم همگی گوش نشد}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ای صاحب رای کامل و بخت بلند|سعی تو برای مال دنیا تا چند}}
{{ب|فردا که رود جان تو از تن بیرون|اعدا همه آن مال به عشرت بخورند}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|کو آنکه به پرهیز و به توفیق و سداد|هم باقر بود هم رضا هم سجاد}}
{{ب|از بهر عیار دانش اکنون به بلاد|کو صیرفی و کو محک و کو نقاد}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|دردی است مرا به دل دوایم بکنید|گرد سر آن شوخ فدایم بکنید}}
{{ب|دیوانه‌ام و روی به صحرا دارم|زنجیر بیارید و به پایم بکنید}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|دیدی که نسیم نوبهاری بوزید|ما را ز بهار ما نسیمی نرسید}}
{{ب|دردا که چو گل پرده‌ی خلوت بدرید|آن گل‌رخ ما پرده نشینی بگزید}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|کس همچو من غریب بی‌یار مباد|بیچاره و عاجز و گرفتار مباد}}
{{ب|درد هجران مرا به جان آورده|هر جا که طبیب نیست بیمار مباد}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|دریاب که دل برفت و تن هم بنماند|وان سایه که بد نشان من هم بنماند}}
{{ب|من در غم تو نماندم این خود سخن است|کاینجا که منم جای سخن هم بنماند}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|آن تن که حساب وصل می‌راند نماند|و آن جان که کتاب صبر می‌خواند نماند}}
{{ب|گر بوی بری که غم ز دل رفت، نرفت|ور وهم کنی که جان بجا ماند، نماند}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|هرچند که از خسان جهان سیر آمد|روشن جانی از آسمان زیر آمد}}
{{ب|خاقانی از این جنس در این دور مجوی|بر ره منشین که کاروان دیر آمد}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|جانان شد و دل به دست هجرانم داد|هجر آمد و تب‌های فراوانم داد}}
{{ب|تب این همه تب‌خال پی آنم داد|تا بر لب یار بوسه نتوانم داد}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|تا عشق به پروانه درآموخته‌اند|زو در دل شمع آتش افروخته‌اند}}
{{ب|پروانه و شمع این هنر آموخته‌اند|کز روی موافقت بهم سوخته‌اند}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|در راه تو گوشم از خبر باز افتاد|در وصل تو چشمم از نظر باز افتاد}}
{{ب|چون خوی تو را به سر نیفتاد دلم|از پای درآمد و به سر باز افتاد}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|هرکس که ز ارباب عبادت باشد|بر چهره‌ی او نور سعادت باشد}}
{{ب|ایام وجود او به او فخر کنند|در خدمت او بخت ارادت باشد}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|لعلت چو شکوفه عقد پروین دارد|روی تو چو لاله خال مشکین دارد}}
{{ب|من در غم تو چو غنچه بندم زنار|تا نرگس تو چو خوشه زوبین دارد}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|در باغچه‌ی عمر من غم پرورد|نه سرو نه سبزه ماند، نه لاله، نه ورد}}
{{ب|بر خرمن ایام من از غایت درد|نه خوشه نه دانه ماند، نه کاه نه گرد}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|چون درد تو بر دلم شبیخون آورد|دندانت موافق دلم گشت به درد}}
{{ب|اندر همه تن نبود جز دندانت|کو با دل من موافقت داند کرد}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|بخت ار به تو راه دادنم نتواند|باری ز خودم خلاص دادن داند}}
{{ب|تا مانده‌ام ار پیش توام بنشاند|از غصه که بی تو مانده‌ام برهاند}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|بخت ار به مراد با توام بنشاند|گردون ز توام برات دولت راند}}
{{ب|پروانه‌ی بخت را به دیوان وصال|مرفق چه دهم تا ز منت نستاند}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|روزی فلکم بخت بد ار باز آرد|از این دل گم بوده خبر باز آرد}}
{{ب|هجران بشود آتشم از دل ببرد|وصل آید و آبم به جگر باز آرد}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|معشوقه ز لب آب حیات انگیزد|پس آتش تب چرا ازو نگریزد}}
{{ب|آن را که لب دم مسیحا خیزد|آخر به چه زهره تب در او آویزد}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|زلف تو بنفشه ار غلامی فرمود|زین روی بنفشه حلقه درگوش نمود}}
{{ب|در باغ بنفشه را شرف زان افزود|کو حلقه به گوش زلف تو خواهد بود}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|چون نامه‌ی تو نزد من آمد شب بود|برخواندم و زو شبی دگر کردم سود}}
{{ب|پس نور معانی تو سر بر زد زود|اندر دو شبم هزار خورشید نمود}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی از آن کام که یارت ندهد|نومیدی و چرخ داد کارت ندهد}}
{{ب|در آرزوئی که روزگارت ندهد|غرقه شدی و زود گذارت ندهد}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|امشب نه به کام روزگار است آن مرد|ناخورده شراب در خمار است آن مرد}}
{{ب|آسیمه سر از فراق یار است آن مرد|القصه به طول‌ها چه زار است آن مرد}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|در باغ شعیب و خضر و موسی نگرید|تا چشمه‌ی خضر و ماه و شعری نگرید}}
{{ب|در زیر درخت شاخ طوبی نگرید|بر آب روان سایه‌ی موسی نگرید}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|گر بد دارد و گر نکو او داند|گر جرم کند و گر عفو او داند}}
{{ب|تا زنده‌ام از وفا نگردانم سر|من بر سر اینم آن او او داند}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|گردی لبت از لبم به بوسی آزرد|تب دوش تن مرا بیازرد به درد}}
{{ب|امروز تبم برفت و تب خال آورد|تب خال مکافات لبم خواهد کرد}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|دندان من ار دوش لبت رنجان کرد|تب با تن من به رنج صد چندان کرد}}
{{ب|چون دست درازی به لبت دندان کرد|تب خال چرا لب مرا بریان کرد}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|رخسار تو را که ماه و گل بنده بود|لشکر گه آن زلف سر افکنده بود}}
{{ب|زلفت به شکار دل پراکند آری|لشکر به شکارگه پراکنده بود}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|غم شحنه‌ی عشق است و بلا انگیزد|جان خواهد شحنگی و رنگ آمیزد}}
{{ب|خاقانی اگر سرشک خونین ریزد|گو ریز که سیم شحنه زین برخیزد}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|صد باره وجود را فرو ریخته‌اند|تا همچو تو صورتی برانگیخته‌اند}}
{{ب|سبحان الله ز فرق سر تا قدمت|در قالب آرزوی ما ریخته‌اند}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|آهو بودی پلنگ ب دساز مگرد|گرگ آشتیی بکن سر افراز مگرد}}
{{ب|دانی که دلم ز عشق تو نیمه نماند|چون آمده‌ای ز نیمه ره باز مگرد}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ای کشته مرا لعل تو مانند بسد|وی کشته به دندان بسد عاشق صد}}
{{ب|دریاب مرا دلا سبک‌تر برکش|ز آن پیش که ترتر شود از آب نمد}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی امید بر تو بیشی نکند|کس بر تو بگاه عهد پیشی نکند}}
{{ب|خویشان کهن عهد چو بیگانه شدند|بیگانه‌ی نو رسیده خویشی نکند}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|تا چشم رهی چشم تو را چشمک داد|از چشمه‌ی چشم من دو صد چشمه گشاد}}
{{ب|هرچشم که از چشم بدش چشم رسید|در چشمه‌ی چشم تو چنان چشم مباد}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|دری که شب افروزتر از اختر بود|از گوهر آفتاب روشن‌تر بود}}
{{ب|بربود ز من آنکه تو را رهبر بود|مانا که کلاه چرخ را درخور بود}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی را جور فلک یاد آید|گر مرغ دلش زین قفس آزاد آید}}
{{ب|در رقص آید چو دل به فریاد آید|وز فریادش عهد ازل یاد آید}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|رخساره‌ی عاشقان مزعفر باید|ساعت ساعت زمان زمان‌تر باید}}
{{ب|آن را که چو مه نگار در بر باید|دامن دامن، کله کله زر باید}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|دلها همه در خدمت ابروی تو اند|جان‌ها همه صید چشم جادوی تو اند}}
{{ب|ترکان ضمیر من به شب‌های دراز|جوبک زن بام زلف هندوی تو اند}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|تا زخم مصیبت دل خاقانی آزرد|از ناله‌ی او جهان بنالید به درد}}
{{ب|از بس که طپانچه زد فرا روی چو ورد|روش چو فلک کبود و چون مه شد زرد}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|چون زاغ سر زلف تو پرواز کند|در باغ رخت به کبر پر باز کند}}
{{ب|در باغ تو زان زاغ پرانداز کند|تا بر گل تو بغلطد و ناز کند}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ای از دل دردناک خاقانی شاد|غمهای تو کرد خاک خاقانی باد}}
{{ب|روزی که کنی هلاک خاقانی یاد|برخی تو جان پاک خاقانی باد}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ای بت علم سیه ز شب صبح ربود|برخیز و می صبوحی اندر ده زود}}
{{ب|بردار ز خواب نرگس خون‌آلود|برخیز که خفتنت بسی خواهد بود}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی هر شبت شبستان نرسد|تو مفلسی این نعمتت آسان نرسد}}
{{ب|هر شب طلب وصل که روئین دژ را|هر روز سفندیار مهمان نرسد}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|آن شب که دلم نزد تو مهمان باشد|جانم همه در روضه‌ی رضوان باشد}}
{{ب|جانم بر توست لیک فرمان باشد|کامشب تن من نیزد بر جان باشد}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|چون رایت حسن تو بر افلاک زنند|عشاق تو آتش اندر املاک زنند}}
{{ب|ای عالم جان ولایت دل مگذار|تا پیرهن شاهد جان چاک زنند}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی ازین خانه و خوان غدار|برخیز و به خانیان کلیدش بسپار}}
{{ب|خضری تو بخوان و خانه چون داری کار|شو خانه و خوان را به خضر خان بگذار}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|چرخ استر توسن جل سبز اندر بر|خاقانی ازین توسن بد دست حذر}}
{{ب|در ماه نو و ستارگانش منگر|کن حلقه‌ی فرج اوست وین ساخت به زر}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی را آنکه بود سلطان هنر|چون شمع بسی نشست بر کرسی زر}}
{{ب|اکنون چو چراغ است به کشتن درخور|بر نطع نشسته اشک ریزان در بر}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی اگر یار نماید رخسار|رخسار چو زر به ناخنان خسته مدار}}
{{ب|از ناخن و زر چهره برناید کار|کز تو همه زر ناخنی خواهد یار}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی را ذم کنی ای دمنه‌ی عصر|کو شتربه است و شیر نر احمد نصر}}
{{ب|نور از سر قصر آوری در بن چاه|سایه ز بن چاه بری سر قصر}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی ازین مختصران دست بدار|در کار شگرف همتی دست برآر}}
{{ب|پروانه مشو جان به چراغی مسپار|خورشید پرست باش نیلوفر وار}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ای داده تو را دست سپهر و دل دهر|از بخت تو را تخت و هم از دولت بهر}}
{{ب|مهر تو کند به لطف و کین تو به قهر|از شوره گل، از غوره مل، از شکر زهر}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|دانی ز چه یک نام حق آمد غفار|یعنی که به مجرمان عاصی رحم آر}}
{{ب|گر جاهلی از جهل نکردی گنهی|پس عفو همیشه می‌نشستی بیکار}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|دل کوفته‌ام چو تخمکان ز آتش قهر|لب شسته به هفت آب ز آلایش دهر}}
{{ب|تو بذر قطونا شدی ای شهره‌ی شهر|بیرون همه تریاک و درون سو همه زهر}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاکی دل من به آتش آگنده مدار|آبم مبر و چو خاکم افکنده مدار}}
{{ب|چون کار من از بخت فراهم نکنی|در محنت و غم مرا پراکنده مدار}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|گفتم به دل ار چو نی ببرندم سر|ننشینم تا نخایم آن شکر تر}}
{{ب|پیش شکر از پر مگس ساخت سپر|گفت ار مگسی هم ننشینی به شکر}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ای چرخ مهم را ز سفر باز آور|در ره دلش از راه ببر باز آور}}
{{ب|حال دل من یک به یک از من بشنو|با او دو به دو بگو خبر باز آور}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ای نام تو در شهر به خوبی مشهور|وصل تو تمنای هزاران مهجور}}
{{ب|با روی تو کافتاب ازو یابد نور|شروان به بهشت ماند ای بچه‌ی حور}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|هرکس که شود به مال دنیا فیروز|در چشم کسان بزرگ باشد شب و روز}}
{{ب|گر بخت سعید و حسن طالع داری|از مال جهان گنج سعادت اندوز}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|دود تو برون شود ز روزن یک روز|مرغ تو بپرد از نشیمن یک روز}}
{{ب|گیرم که به کام دوست باشی صد سال|ناکام شوی به کام دشمن یک روز}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ای چشم تو فتنه‌ی فلک را قلوز|هجران تو شیر شرزه را گیرد بز}}
{{ب|ای زلف تو بر کلاه خوبی قندز|با غارت تو عفی الله از غارت غز}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ای نیش به دل زین فلک سفله نواز|وی شیشه‌ی عشرت شکن شعبده باز}}
{{ب|ای مدت جورت چو ابد دیر انجام|وی نوبت مهرت چو ازل دور آغاز}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ای زلف بتم به شب سیاهی ده باز|وی شب شب وصل است دژم باش و دراز}}
{{ب|ای ابر برآی و پرده بر ماه انداز|وی صبح کرم کن و میا زآن سو باز}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ای ماه شب است پرده‌ی وصل بساز|وی چرخ مدر پرده‌ی خاقانی باز}}
{{ب|ای شب در صبح‌دم همی دار فراز|ای صبح کلید روز در چاه انداز}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|دل سغبه‌ی عشق توست با تن مستیز|اینک دل و تن توراست با من مستیز}}
{{ب|بیداد تو ریخت خونم انصاف بده|ای دوست کش و غریب دشمن مستیز}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|آن کعبه‌ی دل گرفته رنگ است هنوز|با ماش به پای پیل جنگ است هنوز}}
{{ب|دادیم ز دست پیل بالا زر و سیم|هم دست مراد زیر سنگ است هنوز}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی رو چو سیر عریان وش باش|تو تو چو پیاز و دل پر از آتش باش}}
{{ب|چون جنبش چرخ گندنایی کش باش|گشنیز تویی دیگ فلک را خوش باش}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|در طبع بهیمه سار مردم خو باش|با عادت دیوسان ملک نیرو باش}}
{{ب|چون جان به نکو داشت بود با او باش|گر حال بد است کالبد را گو باش}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ای گشته به نور معرفت ناظر خویش|آشفته مکن به معصیت خاطر خویش}}
{{ب|چون نفس تو می‌کند به قصد ایمان را|باید که شوی به جان و دل حاضر خویش}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|او رفت و دلم باز نیامد ز برش|من چشم به ره، گوش به در بر اثرش}}
{{ب|چشم آید زی گوش که داری خبرش|گوی آید زی چشم که دیدی دگرش}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خود را مپسند دل پسند همه باش|نقصان بپذیر و سودمند همه باش}}
{{ب|فارغ ز لباس عافیت باش چو نخل|بر خاک نشین و سربلند همه باش}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی اگر نه خس نهادی خوش باش|گام از سر کام در نهادی خوش باش}}
{{ب|هرچند به ناخوشی فتادی خوش باش|پندار در این دور نزادی خوش باش}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ماند به بهشت آن رخ گندم گونش|عشاق چو آدم است پیرامونش}}
{{ب|خاقانی را نرفته بر گندم دست|عمدا ز بهشت می‌کند بیرونش}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی اگرچه خاک توست ای مهوش|چون آتش و آب و باد باشد سرکش}}
{{ب|چندان باد است در سر خاکی او|کان را نبرد آب و نسوزد آتش}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی اسیر توست مازار و مکش|صیدی است فکنده‌ی تو بردار و مکش}}
{{ب|مرغی است گرفته‌ی تو مگذار و مکش|گر بگریزد به بند باز آر و مکش}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ای گشته خجل ز آن رخ گلگون گل و شمع|وز رشک تو در سرشک و در خون گل و شمع}}
{{ب|من در هوس آن رخ هم‌چون گل و شمع|گردیده چو سرد و گرم هم‌چون گل و شمع}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|برداشت فلک به خون خاقانی تیغ|تا ماه مرا کرد نهان اندر میغ}}
{{ب|دی بوسه زدم بر آن لب نوش آمیغ|امروز که بر خاک زنم وای دریغ}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|از بخل کسی که می‌کند وعده دروغ|بگریز ازو که آب دارد در دوغ}}
{{ب|آن صبح که خلق کاذبش می‌خوانند|هرگز نرسد ازو به ایمان فروغ}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی را طعنه مزن زهر آمیغ|کز حکم شما نه ترس دارد نه گریغ}}
{{ب|از کشتن و سوختن تنش نیست دریغ|کو آتش و کو درخت و کو زه، کو تیغ}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی را دلی است چون پیکر تیغ|رخ چون حلی و سرشک چون گوهر تیغ}}
{{ب|تهدید سر تیغ دهی کو سر تیغ|تا دست حمایل کند اندر بر تیغ}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|از صحبت همدمان این دور خلاف|گویم سخنی اگر نگیری به گزاف}}
{{ب|چون شیشه‌ی ساعت است پیوسته به هم|دلها همه پرغبار و درها همه صاف}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|در عشق تو شد موی زبانم به گزاف|کان موی میان ز غم دلم کرد معاف}}
{{ب|بر هر سر موی من غمت راست مصاف|موئی شده‌ام به وصف تو موی شکاف}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|نه خاک توام به آدمی کرده‌ی عشق|نه مرغ توام به دانه پرورده‌ی عشق}}
{{ب|پس بر چو منی پرده دری را مگزین|کهنگ شناس نیست در پرده‌ی عشق}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ای درد چو بی‌درد ز حالم غافل|بر گردن او بسته‌ی مهری از دل}}
{{ب|بر سر دهمت خاک ز انصاف دمی|در گردن حق که دید دست باطل}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|زرین چکنم قدح گلین آر ای دل|پای از گل غم مرا برون آر ای دل}}
{{ب|تا از گل گورم ندمد خار ای دل|گلگون می در گلین قدح دار ای دل}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|یارت نکند به مهر تمکین ای دل|او نیست حریف، مهره بر چین ای دل}}
{{ب|از یار سخن مگوی چندین ای دل|خیز از سر او خموش بنشین ای دل}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|از آتش عشق آب دهانم همه سال|در آب چو آتش به فغانم همه سال}}
{{ب|بر خاک چو باد بی‌نشانم همه سال|بر باد چو خاک جان‌فشانم همه سال}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|بنمود بهار تازه رخسار ای دل|بر باد نهاده باده پیش آر ای دل}}
{{ب|اکنون که گشاد چهره گلزار ای دل|ما و می گلرنگ و لب یار ای دل}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ای بدر همال قدر خورشید جمال|کیوان دل مشتری رخ زهره مثال}}
{{ب|قوس ابرو و عقرب خطی و تیر خصال|پروین دندان، سهیل تن، جوزا فال}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|سوزی که در آسمان نگنجد دارم|وان ناله که در دهان نگنجد دارم}}
{{ب|گفتی ز جهان چه غصه داری آخر|آن غصه که در جهان نگنجد دارم}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|من میوه‌ی خام سایه پرورد نیم|جز چشمه‌ی خورشید جهان‌گرد نیم}}
{{ب|گر بر سر خصمان که نه مردند و نه زن|سرپوش زنان نیفکنم مرد نیم}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|احکام شریعت است چون شارع عام|بیرون مرو از راه شریعت یک گام}}
{{ب|هرکس که سر از حکم شریعت پیچد|در مذهب اهل معرفت نیست تمام}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|از کوی تو ای نگار زاری بردیم|آشفته دلی و بیقراری بردیم}}
{{ب|ای مایه‌ی شادمانی آخر ز درت|رفتیم و غمت به یادگاری بردیم}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|کو زهر؟ که نام دوستکانیش نهم|کو تیغ که آب زندگانیش نهم}}
{{ب|کو زخم؟ که حکم آسمانیش نهم|کو قتل که نزل آن جهانیش نهم}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ز آن نوش کند زهره شراب سخنم|کز فرق فلک گذشت آب سخنم}}
{{ب|درد سر شش ماهه به ناچیز شود|هرکس که به سر بزد گلاب سخنم}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|در زان لب لعل نوش خوردت چینم|لاله همه ز آن رخ چو وردت چینم}}
{{ب|دربوسه لبت گزیده‌ام دردت کرد|درمان دلم تویی که دردت چینم}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ای پیش تو مهر و ماه و تیر و بهرام|بر جیس و زحل، زهره حمل ثور غلام}}
{{ب|جوزا سرطان خوشه کمان شیرت رام|میزان، عقرب، دلو، بره حوت به دام}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ما ژنده سلب شدیم در خز نخزیم|جز خار نخاییم و بجز گز نگزیم}}
{{ب|از لعل بتان شکر رامز نمزیم|رخسار به خون دختر رز نرزیم}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|چون از چشم بتان فسون ساز کنم|می‌زیبد اگر دعوی اعجاز کنم}}
{{ب|وقت است که از نگاه گرم ساقی|چون نشه به بال باده پرواز کنم}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|از عشق تو کشته‌ی شمشیر شوم|بی‌دردم اگر ز خواهشت سیر شوم}}
{{ب|زان آمده در عشق مرا پای به درد|تا در سر کوی تو زمین گیر شوم}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|در مدرسه‌ها درس غلط فهمیدیم|از معنی‌ها لفظ فقط فهمیدیم}}
{{ب|بر دعوی غبن ما که خواهد خندید|هر سطری را ز یک نقط فهمیدیم}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|اکنون که شب آمدبرود جانانم|گر خورشید است عادتش می‌دانم}}
{{ب|دل چنگ همی زند به هر دم در من|کو را بگذاری تو برآید جانم}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|افغان که ز دل برای سوز آوردم|نه ناوک آه سینه دوز آوردم}}
{{ب|بیهوده چو آفتاب و مه زیر سپهر|روزی به شب و شبی به روز آوردم}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی را ز آن رخ و زلفین به خم|دل عود بر آتش است و اشک آب بقم}}
{{ب|هم زآن رخ و زلف کاب نوشند بهم|چون شمشادش جوان کن ای باغ ارم}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|امروز که خورشید سمای سخنم|کس را نرسددست به پای سخنم}}
{{ب|خورشید که پادشاه هفت اقلیم است|در کوی جهان است گدای سخنم}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|آن ماه به کشتی در و من در خطرم|چون کشتی از آب دیده آسیمه سرم}}
{{ب|ز آن باد کز او به شادی آرد خبرم|چون آب نشینم و چو کشتی بپرم}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|آزار کنی و جور فرمایی هم|رحمت نکنی و روی ننمایی هم}}
{{ب|بوسه چه طلب کنم چه پیش آری عذر|دانم که نبخشی و نبخشایی هم}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|تو گلبن و من بلبل عشق آرایم|جز با تو نفس ندهم و دل ننمایم}}
{{ب|در فرقت تو بسته زبان می‌مانم|تا باز نبینمت زبان نگشایم}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|بر فرق من آتش تو فشانی و دلم|بر رهگذر غم تو نشانی و دلم}}
{{ب|از جور تو جان رفت تو مانی و دلم|من ترک تو گفته‌ام تو دانی و دلم}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|مهر تو برون آستان اندازم|خاک از ستمت بر آسمان اندازم}}
{{ب|بشکافم سینه و برون آرم دل|تا مهر تو در پیش سگان اندازم}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|سروی است سیاه چرده آن ماه تمام|بر آب دو عارضش خطی آتش فام}}
{{ب|شکل خط او به گرد عارض مادام|چون سرخی مغرب است در اول شام}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|با آنکه به هیچ جرم رای آوردم|صد ره به تو عذر جان فزای آوردم}}
{{ب|گر عذر مرا نمی‌پذیری مپذیر|من بندگی خویش به جای آوردم}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|من دست به شاخ مه مثالی زده‌ام|دل دادم و بس صلای مالی زده‌ام}}
{{ب|او خود نپذیرد دل و مالم اما|اختر بهگذشتن است، و فالی زده‌ام}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|در عشق شکسته بسته دانی چونم|لب بسته و دل شکسته دانی چونم}}
{{ب|تو مجلس می نشانده دانم چونی|من غرقه‌ی خون نشسته دانی چونم}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|چون پای غم ار ز مجلست بیرونم|از دست غمت چو می در آب و خونم}}
{{ب|تو مجلس می نشانده دانم چونی|من غرقه خون نشسته دانی چونم}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|بی‌آنکه بدی بجای آن مه کردم|یا هیچ گنه نعوذبالله کردم}}
{{ب|از جرم نکرده توبه صد ره کردم|چون توبه قبول نیست کوته کردم}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|کشتند مرا کز تو پاکنده شوم|غم نیست اگر بر درت افکنده شوم}}
{{ب|تو چشمه‌ی حیوانی و من ماهی خضر|هرگه که به تو باز رسم زنده شوم}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|دل دل طلبید از پی ره دلجویم|بدرود کنان کرد گذر در کویم}}
{{ب|گفتم که ز راه راه و دل دل کم کن|بنگر که من آه آه و دل دل گویم}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خورشیدی و نیلوفر نازنده منم|تن غرقه به اشک در شکرخنده منم}}
{{ب|رخ زرد و کبود تن سرافکنده منم|شب مرده ز غم، روز به تو زنده منم}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|نونو غم آن راحت جان من دارم|جوجو جانی در این جهان من دارم}}
{{ب|نازی که جهان بسوزد آن او دارد|آهی که فلک بدرد آن من دارم}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|از حلقه‌ی زلف تو سر افکنده‌ترم|وز جرعه‌ی جام پراکنده‌ترم}}
{{ب|گرچه ز شبه دل تو آزادتر است|از لعل نگین تو تو را بنده‌ترم}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|چون سایه اگر باز به کنجی تازم|همسایه‌ی من سایه نبیند بازم}}
{{ب|ور سایه ز من کم کند آن طنازم|از سایه‌ی خود هم نفسی بر سازم}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|غمخوار توام غمان من من دانم|خون‌خوار منی زیان من من دانم}}
{{ب|تو ساز جفا داری و من سوز وفا|آن تو تو دانی، آن من من دانم}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|دیوانه‌ی چنبری هلال تو منم|پروانه‌ی عنبری مثال تو منم}}
{{ب|نیلوفر خورشید جمال تو منم|خاکستر آتش خیال تو منم}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|در خواب شوم روی تو تصویر کنم|بیدار شوم وصل تو تعبیر کنم}}
{{ب|گر هر دو جهان خواهی و جان و دل و دین|بر هر دو و هر سه چار تکبیر کنم}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|دود افکن را بگو که بس نالانم|دودی بر شد که دودگین شد جانم}}
{{ب|بر من بدلی کرد به دل جانانم|دل گردانی مکن که سرگردانم}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ای کرده تن و جان مرا مسکن غم|در باغ دلم شکفته شد سوسن غم}}
{{ب|تا پای مرا کشید در دامن غم|غم دشمن من شده است و من دشمن غم}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|روز از پی هجر تو بفرسود دلم|شب در پی روز وصل نغنود دلم}}
{{ب|بس روز که چون روز روان بود دلم|تا با تو شب شبی بیاسود دلم}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|هر روز در آب دیده‌اش می‌یابم|شد ز آتش و آب صبر برده خوابم}}
{{ب|هرچند که بر آتش عشقت آبم|در عشق چو آب پاک و آتش نابم}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|گردون قفسی است سبز پرچشمه چو دام|مرغان همه زین قفس پریدند مدام}}
{{ب|دیری است در این قفس ندیده است ایام|یک مرغ چو من همای خاقانی نام}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|گر هیچ به بندگیت درخور باشم|در شهر تو سال و مه مجاور باشم}}
{{ب|شروان ز پی تو کعبه شد جان مرا|گر برگردم ز کعبه کافر باشم}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|گفتی بروم، مرو به غم منشانم|تا دست به جان درنکند هجرانم}}
{{ب|جانم به لب آمده است و من می‌دانم|هان تا نروی تا نه برآید جانم}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ای سلسله‌ی زلف تو یکسر جنبان|دیوانه شدم سلسله کمتر جنبان}}
{{ب|دارم سر آنکه با تو در بازم جان|گر هست سر منت سری در جنبان}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|تا بر هدف فلک زدم تیر سخن|از حلقه گسسته گشت زنجیر سخن}}
{{ب|طعم سخنم همچو عسل خواهد بود|طبعم چو شکر فکند در شیر سخن}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی را که هست سلطان سخن|صد لعل فزون نهاد در کان سخن}}
{{ب|امروز چنان نمود برهان سخن|کز جمله ربود گو ز میدان سخن}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی اگر ز خود نهی گام برون|مهره‌ات شود از ششدر ایام برون}}
{{ب|تا یک نفست آمدن از کام برون|مرغ تو پریده باشد از دام برون}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|بیداد براین تنگدل آخر بس کن|ای ظالم ده رنگ دل آخر بس کن}}
{{ب|از خیره کشیت سنگ بر من بگریست|ای خیره‌کش سنگ‌دل آخر بس کن}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|بس کور دل است این فلک بی‌سر و بن|زان کم نگرد به صورت آرای سخن}}
{{ب|خاقانی اگر ممیزی عرضه مکن|آن یوسف تازه را بر این گرگ کهن}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی ازین چرخ سیه کاسه‌ی دون|چونی تو در این گلخن خاکسترگون}}
{{ب|از چشم و دلی چو دیگ گرمابه کنون|کتش ز درون داری و آب از بیرون}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ای دوست به ماتم چه نشینی چندین|کز ماتم تو شدیم با مرگ قرین}}
{{ب|زین ماتم کاندرونی ای شمع زمین|چون برخیزی به ماتم ما بنشین}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|گاهی که کنی عهد و وفا با یاران|زنهار وفای عهد خود واجب دان}}
{{ب|بی‌شکر خدا مباش هرگز نفسی|تا بر تو شود ابر کرم‌ها باران}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ای دل چو فسرده‌ای غمی پیدا کن|وی غنچه تو داغ ستمی پیدا کن}}
{{ب|خواهی که به ملک دل سلیمان باشی|از صافی سینه خاتمی پیدا کن}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|دل خون شد و آتش زده دارم ز درون|پیش آرمیی چو خون که هست آتش‌گون}}
{{ب|می آتش و خون است فرو ریزم خون|آتش به سر آتش و خون بر سر خون}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|تا گشت سر کوی مغان منزل من|حل گشت به یمن عشق هر مشکل من}}
{{ب|بر غم چه نهم تهمت بیهوده که هست|پیمانه‌ی پر باده‌ی حسرت دل من}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|در کوی تو خاطری ندیدم محزون|زاهد از عقل شاد و عاشق ز جنون}}
{{ب|ساقی سر گرم باده، مطرب خواهند|کل حزب بما لدیهم فرحون}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|شد باغ ز شمع گل رعنا روشن|وز مشعل لاله گشت صحرا روشن}}
{{ب|از پرتو روی آتشین رخساری|گردید چراغ دیده‌ی ما روشن}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|تا بشنودم کاهوی شیرافکن من|ماتم زده شد چون دل بی‌مسکن من}}
{{ب|حقا و به جان او که جان در تن من|بنشست به ماتم دل روشن من}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|تا رخت بیفکند به صحرا دل من|سرمایه زیان کرد ز سودا دل من}}
{{ب|یک موی نماند از اجل تا دل من|القصه بطولها دریغا دل من}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی اگر توئی ز صافی نفسان|بر گردن کس دست به سیلی مرسان}}
{{ب|زیرا که چو بر گردن آزاد کسان|شمشیر رسد به که رسد دست خسان}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ای روی تو محراب دل غمناکان|وی دست تو سرمایه بر سر خاکان}}
{{ب|روزی که روند سوی جنت پاکان|جز تو که کند شفاعت بی‌باکان}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی از اول که دمی داشت فزون|می‌بود درون پرده چون پرده درون}}
{{ب|از مجلس خاص خاصگان است اکنون|چون خلعه درون در و چون حلقه برون}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|مجلس ز می دو ساله گردد روشن|چشم طرب از پیاله گردد روشن}}
{{ب|پژمرده بود گل قدح بی می ناب|از آب چراغ لاله گردد روشن}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ماها دلم از وصال پر نور بکن|میلی سوی این خاطر رنجور بکن}}
{{ب|ای یوسف وقت جنگ را دور بکن|گرگ آشتیی با من مهجور بکن}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|پیداست که سودای تو دارم ز نهان|صفرا مکن این آتش سودا بنشان}}
{{ب|دارم سر آنکه با تو در بازم سر|گر هست سر منت سری در جنبان}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|تیغ از تو و لبیک نهانی از من|زخم از تو و تسلیم جوانی از من}}
{{ب|گر دل دهدت که جان ستانی از من|از تو سر تیغ و جان فشانی از من}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|گر خاک ز من به اشک خون پالودن|نالید، منال کو گه آسودن}}
{{ب|زینسان که فراق خواهدم فرسودن|بر خاک ز من سایه نخواهد بودن}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|چون زندگی آفت است جانم گم کن|چون سایه حجاب است نشانم گم کن}}
{{ب|چون بی‌تو سر و پای جهان نیست پدید|بر زن سر غمزه و جهانم گم کن}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی اگرچه دارد از درد نهان|جان خسته و دیده غرقه و دل بریان}}
{{ب|اینک سوی وصل تو فرستاد ای جان|جان تحفه و دیده مژده و دل قربان}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|امروز به حالی است ز سودا دل من|ترسم نکشد بی‌تو به فردا دل من}}
{{ب|در پای تو کشته گشت عمدا دل من|شد کار دل از دست، دریغا دل من}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی را غم نو و درد کهن|آورد بدین یک نفس و نیم سخن}}
{{ب|تا من به تو زنده‌ام به دل کس نکنم|چون من رفتم تو هرچه خواهی میکن}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی اگر کسی جفا دارد خو|پاداشن او وفا کن و باز مگو}}
{{ب|آن کن به جهانیان ز کردار نکو|گر با تو کند جهان نیازاری ازو}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی ازین کوچه‌ی بیداد برو|تسلیم کن این غمکده را شاد برو}}
{{ب|جانی ز فلک یافته‌ی بند تو اوست|جان را به فلک باز ده آزاد برو}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|کو آن می دیرسال زودافکن تو|محراب دل من ز حیات تن تو}}
{{ب|میخانه مقام من به و مسکن تو|خم بر سر من، سبوی در گردن تو}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خود را به سفر بیازمودم بی‌تو|جان کاستم و عنا فزودم بی‌تو}}
{{ب|هم آتش غم به دست سودم بی‌تو|هم سوده‌ی پای هجر بودم بی‌تو}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ای راحت سینه، سینه رنجور از تو|وی قبله‌ی دیده، دیده مهجور از تو}}
{{ب|با دشمن من ساخته‌ای دور از من|با دوری تو سوخته‌ام دور از تو}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ای شاه بتان، بتان چون من بنده‌ی تو|در گریه‌ی تلخم از شکرخنده‌ی تو}}
{{ب|تو بادی و من خاک سر افکنده‌ی تو|چون تند شوی شوم پراکنده‌ی تو}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|کردم به قمار دل دو عالم به گرو|تن نیز به دستخون سپردم به گرو}}
{{ب|ماندم همه و نماند چیزی با من|من ماندم و نیم جان و یکدم به گرو}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ای چشم بد آمده میان من و تو|داده به کف هجر عنان من و تو}}
{{ب|از نطق فروبست زبان من و تو|من دانم و تو درد نهان من و تو}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|دل هرچه کند عشق فزون آید از او|شد سوخته بوی صبر چون آید از او}}
{{ب|شاید که سرشک خون برون آید از او|کان رنگ بزد که بوی خون آید از او}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|تب کرد اثر در رخ و در غبغب تو|مه زرد شد اندر شکن عقرب تو}}
{{ب|چون هست فسون عیسی اندر لب تو|افسون لبت چون نجهاند تب تو}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|کو عمر؟ که داد عیش بستانم از او|کو وصل؟ که درد هجر بنشانم از او}}
{{ب|کو یار؟ که گر پای خیالش به مثل|بر دیده نهد دیده نگرانم از او}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|صد ساله ره است از طلب من تا تو|در بادیه‌ی طلب من آیم یا تو}}
{{ب|جانی به سه بوسه شرط کردم با تو|شرطی به غلط نرفت ها من، ها تو}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|هر روز بود تو را جفایی نو نو|تا جامه‌ی صبر من بدرد جو جو}}
{{ب|یک ذره ز نیکیت ندیدم همه عمر|بیرحم کسی تو آزمودم، رو رو}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|چشمم به گل است و مرغ دستان زن تو|میلم به می است و رطل مرد افکن تو}}
{{ب|زین پس من و صحرای دل روشن تو|من چون تو و تو چون من و من بی من تو}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|گفتی که تو را شوم مدار اندیشه|دل خوش کن و بر صبر گمار اندیشه}}
{{ب|کو صبر و چه دل کانکه دلش می‌گوئی|یک قطره‌ی خون است و هزار اندیشه}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|صبح است شراب صبح پرتو در ده|زو هر جو جوهری است، جو جو در ده}}
{{ب|گر پیر کهن کهن خورد، رو در ده|خاقانی نو رسیده را نو در ده}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی عمر گم شد، آوازش ده|دل هم به شکست می‌رود، سازش ده}}
{{ب|جان را که تو راست از فلک عاریتی|منت مپذیر، عاریت بازش ده}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی را خون دل رز در ده|دل سوخته را خام روان پز در ده}}
{{ب|آن آب دل افروز دل رز در ده|صافی شده را درد زبان گز در ده}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ای کرده ز نور رای تو دریوزه|از قرص منیر رای تو هر روزه}}
{{ب|در زیر نگین جودت آورده فلک|هرچه آمده زیر خاتم فیروزه}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی و روی دل به دیوار سیاه|کز بام سپهر ملک بیرون شد ماه}}
{{ب|در گشت فلک چو بخت برگشت از شاه|برگشت جهان چو شاه در گشت از گاه}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خواهی که شود دل تو چون آئینه|ده چیز برون کن از میان سینه}}
{{ب|حرص و دغل و بخل و حرام و غیبت|بغض و حسد و کبر و ریا و کینه}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی را بی‌قلم کاتب شاه|انگشت شد انگشت و قلم ز آتش آه}}
{{ب|هم بی‌قلمش کاتب گردون صد راه|بگریست قلم‌وار به خوناب سیاه}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|یاران جهان را همه از که تا مه|دیدیم به تحقیق در این دیه از ده}}
{{ب|با همدگر اختلاط چون بند قبا|دارند ولی نیند خال ز گره}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|دیدم به ره آن مه خود و عید سپاه|بر بسته نقاب و نو چنین باشد ماه}}
{{ب|در روزه مرا بیست و ششم بود از ماه|دیدم رخ او روزه گشودم در راه}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|در تیرگی حال من روشن به|می دوست به هر حال و خرد دشمن به}}
{{ب|اکنون که عنان عمر در دست تو نیست|در دست تو آن رکاب مرد افکن به}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ای از پری و ماه نکوتر صد ره|دیوانه‌ی تو پری و گمراه تو مه}}
{{ب|از من چو پری هوش ربودی ناگه|مردم به کسی چنین کند؟ لا والله}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|دی صبح دمان چو رفت سیاره به راه|سیاره‌ی اشک ریخت صد دلو آن ماه}}
{{ب|روز از دم گرگ تا برآمد ناگاه|شد یوسف مشکین رسن سیمین چاه}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|گفتم پس از آن روز وصال ای دلخواه|شب‌های فراقت چه دراز آمد آه}}
{{ب|گفتا شب را در این درازی چه گناه|شب روز وصال است که گردیده سیاه}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|تا زلف تو بر بست به رخ پیرایه|بر عارض تو فکند مشکین سایه}}
{{ب|ای حور جنان تو پیش من راست بگو|شیر تو که داده است، که بودت دایه؟}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ای گشته دلم در غم تو صد پاره|عیش و طرب از نزد رهی آواره}}
{{ب|من خود که بوم؟ کشته‌ای اندر غم تو|شیران جهان چو روبهان بیچاره}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ای با تو مرا دوستی سی روزه|از خدمت تو وصل کنم دریوزه}}
{{ب|گفتی که چرا تو آب را نادیده|ای جان جهان سبک کشیدی موزه}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|تا آتش عشق را برافروخته‌ای|همچون دل من هزار دل سوخته‌ای}}
{{ب|این جور و جفا تو از که آموخته‌ای|کز بهر دل آتشین قبا دوخته‌ای}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی اگر به آرزو داری رای|نه دین به نوا داری و نه عقل به جای}}
{{ب|عقل از می همچو لعل سنگ اندر بر|دین از زر گل پرست خار اندر پای}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|چون مرغ دلت پرید ناگه تو که‌ای؟|چون اسب تو سم فکند در ره تو که‌ای؟}}
{{ب|بر تو ز وجود عاریت نام کسی است|چون عاریه باز دادی آنگه تو که‌ای؟}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|بر سر کنم از عشق تو خاک همه کوی|ای برده مرا آتش تو آب از روی}}
{{ب|من عاشق زار تو چنانم که مپرس|تو لایق عشق من چنانی که مگوی}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی اگر در کف همت گروی|هان تا ز پی جاه، چو دونان ندوی}}
{{ب|فرزین مشو ای حکیم تا کژ نشوی|آن به که پیاده باشی و راست روی}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|یک نیمه ز عمر شد به هر تیماری|تا داد فلک به آخرم دلداری}}
{{ب|بر من فلکا تو را چه منت؟ باری|تا عمر به نستدی ندادی یاری}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|نفسم جنب غرامت است ای دلجوی|کو تیغ که غسل‌ها توان کرد بدوی}}
{{ب|جلاد منا!به آب آن تیغ دو روی|یک راه ز من جنابت نفس بشوی}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ای یافته از فضل خدا تمکینی|گاهی که شود دچار با مسکینی}}
{{ب|باید که نوازشی بیابد از تو|از جود رسانی به دلش تسکینی}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاک ار ز رخت نور برد گه گاهی|منزل به فلک برآورد چون ماهی}}
{{ب|ور سرو به قامتت رسد یک راهی|بالا به زمین فروبرد چون چاهی}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|از کبر مدار در دل خود هوسی|کز کبر به جایی نرسیده است کسی}}
{{ب|چون زلف بتان شکستگی پیدا کن|تا صید کنی هزار دل هر نفسی}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی اگر پند حکیمان خواندی|پس نام زنان را به زبان چون راندی}}
{{ب|ای خواجه به بند زن چرا درماندی|چون تخم غلام‌بارگی بفشاندی}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|چون مجلس عیش سازی استاد علی|جان تو و قطره‌ی می قطربلی}}
{{ب|چون باز به طاعت آئی از پاک دلی|یحیی‌بن معاذی و معاذ جبلی}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|تا بود جوانی آتش جان افزای|جان باز چو پروانه بدم شیفته رای}}
{{ب|مرد آتش و اوفتاد پروانه ز پای|خاکستر و خاک ماند از آن هر دو بجای}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی اگر بسیج رفتن داری|در ره چو پیاده هفت مسکن داری}}
{{ب|فرزین نتوانی شدن اندیشم از آنک|در راه بسی سپاه رهزن داری}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ترسا صنمی کز پی هر غم‌خواری|بر هر در دیری زده دارد داری}}
{{ب|ز آن زلف صلیب شکل دادی باری|یک موی کزو ببستمی زناری}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|عمرم همه ناکام شد از بیکاری|کارم همه ناساز شد از بی‌یاری}}
{{ب|ای یار مگر تو کار من بگذاری|وی چرخ مگر تو عمر من باز آری}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|تا کی به هوس چون سگ تازی تازی|روباه صفت به حیله سازی سازی}}
{{ب|از لهو و لعب نه‌ای دمی واقف خویش|ترسم که همه عمر به بازی بازی}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|آن سنگ‌دلی و سیم دندان که بدی|ز آن خوشتری ای شوخ زبان دان که بدی}}
{{ب|در کار توام هزار چندان که بدم|در خون منی هزار چندان که بدی}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی را طعنه زنی هرگاهی|کو طلبد به نجوید راهی}}
{{ب|حقه‌ی مرجان نشود هر ماهی|از پس نه ماه نزاید ماهی}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|گر یک دو نفس بدزدم اندر ماهی|تا داد دلی بخواهم از دل‌خواهی}}
{{ب|بینی فلک انگیخته لشکرگاهی|از غم رصدی نشانده بر هر راهی}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|از بلبل گل پرست خوش سازتری|کبکی و ز دراج خوش آوازتری}}
{{ب|در حسن ز طاووس سرافرازتری|وز قمری نغز گوی طنازتری}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|من بودم و آن نگار روحانی روی|افکنده در آن دو زلف چوگانی گوی}}
{{ب|خصمان به در ایستاده خاقانی جوی|من در حرم وصال سبحانی گوی}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|از گردون بر نتابم این بی‌آبی|خون شد دل و اشک آتشی سیمابی}}
{{ب|روزی به سرشک و ناله‌ی چون دولاب|آتش فکنم در فلک دولابی}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|از عشق صلیب موی رومی رویی|ابخاز نشین گشتم و گرجی کویی}}
{{ب|از بس که بگفتمش که مویی مویی|شد موی زبانم و زبان هر مویی}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی اگر شیوه‌ی عشق آغازی|یارانت خسند با خسان چون سازی}}
{{ب|تو چشمی اگر در تو خسی آویزد|چندان مژه برزن که برون اندازی}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|تیمار جهان غصه خوری ارزد؟ نی|دیدار بتان نوحه‌گری ارزد؟ نی}}
{{ب|بیچاره پیاده را که فرزین گردد|فرزین شدنش نگون سری ارزد؟ نی}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|گر کشتنیم چنان کش از بهر خدای|کز بنده شنوده باشی از روح افزای}}
{{ب|زان میگون لب و زان مژه‌ی جان فرسای|مستم کن و آنگه رگ جانم بگشای}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|هر نیمه شبم تبم مرتب بینی|ناخن چو فلک، عرق چو کوکب بینی}}
{{ب|هر چاشتگهم کوفته‌ی تب بینی|از تب خالم آبله بر لب بین}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|بیدل نیمی گر به رخت بنگرمی|گمره نیمی گر به درت بگذرمی}}
{{ب|غمخوار توام کاش تو را درخورمی|گر درخورمی تو را چرا غم خورمی}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|سیمرغ وصالی ای بت عالی رای|دادی لقبم همای گیتی آرای}}
{{ب|من فارغم از دانه‌ی هرکس چو همای|تو نیز چو سیمرغ به کس رخ منمای}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاک شومی گرنه چنین خون خوریی|نازت برمی گرنه چنین کافریی}}
{{ب|گر با دل من به دوستی درخوریی|زین دیده بران دیده گرامی‌تریی}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی را همیشه بیغاره زنی|هم نیش به جان او چو جراره زنی}}
{{ب|اندر غم تو دلم دو صد پاره شده است|صد شعله بر این دل دوصد پاره زنی}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|امروز به خشک جان تو مهمان منی|جان پیش کشم چرا که جانان منی}}
{{ب|پیشت به دمی ز درد تو خواهم مرد|دردت بکشم بیا که درمان منی}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|از شهر تو رفت خواهم ای شهرآرای|جان را به وداع کوتهی روی بنمای}}
{{ب|از جور تو در سفر بیفشردم پای|دل را به تو و تو را سپردم به خدای}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|روزی که سر زلف چو چوگان داری|آسیمه دلم چو گوی میدان داری}}
{{ب|آن شب که همی رای به هجران داری|آفاق به چشم من چو زندان داری}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|شب‌های سده زلف مغان‌فش داری|در جام طرب باده‌ی دلکش داری}}
{{ب|تو خود همه ساله سده‌ی خوش داری|تا زلف چلیپا و رخ آتش داری}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|ای زلف بتم عقرب مه جولانی|جادو صفتی گرچه به ثعبان مانی}}
{{ب|آخر نه بهشت حسن را رضوانی|دوزخ چه نهی در جگر خاقانی}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|راهی که در او خنگ فلک لنگ شدی|از وسعت او دل جهان تنگ شدی}}
{{ب|در خدمت وصل تو روا داشتمی|هر گامی مرا هزار فرسنگ شدی}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|خاقانی اگر سر زده‌ی یار آیی|در سرزدگی مگر کله دار آیی}}
{{ب|میکوش که گم کرده‌ی دلدار آیی|کر گمشدگی مگر پدیدار آیی}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|در مجلس باده گر مرا یاد کنی|غمگین دل من به یاد خود شاد کنی}}
{{ب|بیداد به یکسو نهی و داد کنی|وز بندگی و محنتم آزاد کنی}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|سلطانی و طغرای تو نیکو رویی|رویت زده پنج نوبت نیکویی}}
{{ب|در خاقانی نظر کن از دل جویی|کو خاک تو و تو آفتاب اویی}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|گر من نه به دل داغ برافکنده‌امی|با تو ز غم آزاد و تو را بنده‌امی}}
{{ب|ور من نه ز دست چرخ پر کنده‌امی|رد پای تو کشته و به تو زنده‌امی}}
{{پایان شعر}}
{{سه ستاره}}
{{شعر}}
{{ب|دود تو برون شود ز روزن روزی|مرغ تو بپرد از نشیمن روزی}}
{{ب|گیرم که به کام دوست باشی دو سه سال|ناکام شوی به کام دشمن روزی}}
{{پایان شعر}}

[[رده:رباعیات خاقانی]]