نمایش مبدأ برای دیوان شمس/یار مرا می‌نهلد تا که بخارم سر خود

{{سرصفحه
| عنوان = [[دیوان شمس (غزلیات)]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(یار مرا می‌نهلد تا که بخارم سر خود)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|یار مرا می‌نهلد تا که بخارم سر خود|هیکل یارم که مرا می‌فشرد در بر خود}}
{{ب|گاه چو قطار شتر می‌کشدم از پی خود|گاه مرا پیش کند شاه چو سرلشکر خود}}
{{ب|گه چو نگینم به مزد تا که به من مهر نهد|گاه مرا حلقه کند دوزد او بر در خود}}
{{ب|خون ببرد نطفه کند نطفه برد خلق کند|خلق کشد عقل کند فاش کند محشر خود}}
{{ب|گاه براند به نیم همچو کبوتر ز وطن|گاه به صد لابه مرا خواند تا محضر خود}}
{{ب|گاه چو کشتی بردم بر سر دریا به سفر|گاه مرا لنگ کند بندد بر لنگر خود}}
{{ب|گاه مرا آب کند از پی پاکی طلبان|گاه مرا خار کند در ره بداختر خود}}
{{ب|هشت بهشت ابدی منظر آن شاه نشد|تا چه خوش است این دل من کو کندش منظر خود}}
{{ب|من به شهادت نشدم ممن آن شاهد جان|ممنش آن گاه شدم که بشدم کافر خود}}
{{ب|هر کی درآمد به صفش یافت امان از تلفش|تیغ بدیدم به کفش سوختم آن اسپر خود}}
{{ب|همپر جبریل بدم ششصد پر بود مرا|چونک رسیدم بر او تا چه کنم من پر خود}}
{{ب|حارس آن گوهر جان بودم روزان و شبان|در تک دریای گهر فارغم از گوهر خود}}
{{ب|چند صفت می‌کنیش چونک نگنجد به صفت|بس کن تا من بروم بر سر شور و شر خود}}
{{پایان شعر}}