نمایش مبدأ برای دیوان شمس/گشت جان از صدر شمس الدین یکی سوداییی

{{سرصفحه
| عنوان = [[دیوان شمس (غزلیات)]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(گشت جان از صدر شمس الدین یکی سوداییی)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{ب|گشت جان از صدر شمس الدین یکی سوداییی|در درون ظلمت سودا را داناییی}}
{{ب|یک بلندی یافت بختم در هوای شمس دین|کز ورای آن نباشد وهم را گنجاییی}}
{{ب|مایه سودا در این عشقم چنان بالا گرفت|کز سر سودا نداند پستی از بالاییی}}
{{ب|موج سودا و جنونی کز هوای او بخاست|بر سر آن موج چون خاشاک من هرجاییی}}
{{ب|عقل پابرجای من چون دید شور بحر او|با چنین شوری ندارد عقل کل تواناییی}}
{{ب|مصحف دیوانگی دیدم بخواندم آیتی|گشت منسوخ از جنونم دانش و قراییی}}
{{ب|عشق یکتا دزد شب رو بود اندر سینه‌ها|عقل را خفته بگیرد دزددش یکتاییی}}
{{ب|پیش از این سودا دل و جان عاقل رای خودند|بعد از آن غرقاب کی باشد تو را خودراییی}}
{{ب|رو تو در بیمارخانه عاشقی تا بنگری|هر طرف دیوانه جانی هر سوی شیداییی}}
{{ب|دوش دیدم عشق را می‌کرد از خون سرشک|بر سر بام دلم از هجر خون انداییی}}
{{ب|هست مر سودای عاشق را دلا این خاصیت|گر چه او پستی رود باشد بر آن بالاییی}}
{{ب|گرد دارایی جان مظلم ناپایدار|گشت جان پایداری از چنان داراییی}}
{{ب|یک دمی مرده شو از جمله فضولی‌ها ببین|هر نفس جان بخشیی هر دم مسیح آساییی}}
{{ب|یک نفس در پرده عشقش چو جانت غسل کرد|همچو مریم از دمی بینی تو عیسی زاییی}}
{{ب|چون بزادی همچو مریم آن مسیح بی‌پدر|گردد این رخسار سرخت زعفران سیماییی}}
{{ب|نام مخدومی شمس الدین همی‌گو هر دمی|تا بگیرد شعر و نظمت رونق و رعناییی}}
{{ب|خون ببین در نظم شعرم شعر منگر بهر آنک|دیده و دل را به عشقش هست خون پالاییی}}
{{ب|خون چو می‌جوشد منش از شعر رنگی می‌دهم|تا نه خون آلود گردد جامه خون آلاییی}}
{{ب|من چو جانداری بدم در خدمت آن پادشاه|اینک اکنون در فراقش می‌کنم جان ساییی}}
{{ب|در هوای سایه‌ای عنقای آن خورشید لطف|دل به غربت برگرفته عادت عنقاییی}}
{{ب|چون به خوبی و ملاحت هست تنها در جهان|داد جان را از زمانه شیوه تنهاییی}}
{{ب|چون شوم نومید از آن آهو که مشکش دم به دم|در طلب می‌داردم از بوی و از بویاییی}}
{{ب|آه از آن رخسار مریخی خون ریزش مرا|آه از آن ترکانه چشم کافر یغماییی}}
{{ب|عقل در دهلیز عشقش خاکروبی بی‌دلی|ناطقه در لشکرش یا طبلیی یا ناییی}}
{{ب|او همه دیده‌ست اندر درد و اندر رنج من|من نمی‌تانم که گویم نیستش بیناییی}}
{{ب|من نظر کردم دمی در جان سودارنگ خویش|دیدم او را پیچ پیچ و شورش و درواییی}}
{{ب|گفتم آخر چیست گفتا دست را از من بشو|من نیم در عشق او امروزی و فرداییی}}
{{ب|در هر آن شهری که نوشروان عشقش حاکم است|شد به جان درباختن آن شهر حاتم طاییی}}
{{ب|و اندر آن جانی که گردان شد پیاله عشق او|عقل را باشد از آن جان محو و ناپیداییی}}
{{ب|چون خیالش نیم شب در سینه آید می‌نگر|هر نواحی یوسفی و هر طرف حوراییی}}
{{ب|در شکرریز لبش جان‌ها به هنگام وصال|هر سر مویی تو را بوده‌ست شکرخاییی}}
{{ب|چون میی در عشق او تا کهنه‌تر تو مستتر|کی جوانی یاد آرد جانت یا برناییی}}
{{ب|سلسله این عشق درجنبان و شورم بیش کن|بحر سودا را بجوش و کن جنون افزاییی}}
{{ب|این عجب بحری که بهر نازکی خاک تو|قطره‌ای گشته‌ست و ننماید همی‌دریاییی}}
{{ب|بهر ضعف این دماغ زخمگاه عشق خویش|می‌کند آن زلف عنبر مشک و عنبرساییی}}
{{ب|چهره‌های یوسفان و فتنه انگیزان دهر|از گدایی حسن او دارند هر زیباییی}}
{{ب|گر شود موسی بیاموزم جهودی را تمام|ور بود عیسی بگیرم ملت ترساییی}}
{{ب|گر به جانش میل باشد جان شوم همچون هوا|ور به دنیا رو بیارد من شوم دنیاییی}}
{{ب|جان من چون سفره خود را درکشد از سحر او|گرده گرم از تنورت بخشدش پهناییی}}
{{ب|نفس و شیطان در غرور باغ لطفت می‌چرند|ز اعتماد عفو تو دارند بدفرماییی}}
{{ب|نفس را نفسی نماند دیو را دیوی شود|گر تو از رخسار یک دم پرده‌ها بگشاییی}}
{{ب|ای صبا جانم تو را چاکر شدی بر چشم و سر|گر ز تبریزم کنی خاک کفش بخشاییی}}
{{پایان شعر}}