نمایش مبدأ برای دیوان شمس/همه خوف آدمی را از درونست

{{سرصفحه
| عنوان = [[دیوان شمس (غزلیات)]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(همه خوف آدمی را از درونست)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|همه خوف آدمی را از درونست|ولیکن هوش او دایم برونست}}
{{ب|برون را می‌نوازد همچو یوسف|درون گرگی‌ست کو در قصد خونست}}
{{ب|بدرد زهره او گر نبیند|درون را کو به زشتی شکل چونست}}
{{ب|بدان زشتی به یک حمله بمیرد|ولیکن آدمی او را زبونست}}
{{ب|الف گشت‌ست نون می‌بایدش ساخت|که تا گردد الف چیزی که نونست}}
{{ب|اگر نه خود عنایات خداوند|بدیدستی چه امکان سکون‌ست}}
{{ب|نه عالم بد نه آدم بد نه روحی|که صافی و لطیف و آبگون‌ست}}
{{ب|که او را بود حکم و پادشاهی|نپنداری که این کار از کنونست}}
{{ب|نمی‌گویم که در تقدیر شه بود|حقیقت بود و صد چندین فزونست}}
{{ب|خداوندی شمس الدین تبریز|ورای هفت چرخ نیلگونست}}
{{ب|به زیر ران او تقدیر رامست|اگر چه نیک تندست و حرونست}}
{{ب|چو عقل کل بویی برد از وی|شب و روز از هوس اندر جنونست}}
{{ب|که پیش همت او عقل دیده‌ست|که همت‌های عالی جمله دونست}}
{{ب|کدامین سوی جویم خدمتش را|که منزلگاه او بالای سونست}}
{{ب|هر آن مشکل که شیران حل نکردند|بر او جمله بازی و فسونست}}
{{ب|نگفتم هیچ رمزی تا بدانی|ز عین حال او این‌ها شجونست}}
{{ب|ایا تبریز خاک توست کحلم|که در خاکت عجایب‌ها فنونست}}
{{پایان شعر}}

[[رده:دیوان شمس]]