نمایش مبدأ برای دیوان شمس/نوبهارا جان مایی جان‌ها را تازه کن

{{سرصفحه
| عنوان = [[دیوان شمس (غزلیات)]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(نوبهارا جان مایی جان‌ها را تازه کن)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{ب|نوبهارا جان مایی جان‌ها را تازه کن|باغ‌ها را بشکفان و کشت‌ها را تازه کن}}
{{ب|گل جمال افروخته‌ست و مرغ قول آموخته‌ست|بی صبا جنبش ندارند هین صبا را تازه کن}}
{{ب|سرو سوسن را همی‌گوید زبان را برگشا|سنبله با لاله می گوید وفا را تازه کن}}
{{ب|شد چناران دف زنان و شد صنوبر کف زنان|فاخته نعره زنان کوکو عطا را تازه کن}}
{{ب|از گل سوری قیام و از بنفشه بین رکوع|برگ رز اندر سجود آمد صلا را تازه کن}}
{{ب|جمله گل‌ها صلح جو و خار بدخو جنگ جو|خیز ای وامق تو باری عهد عذرا تازه کن}}
{{ب|رعد گوید ابر آمد مشک‌ها بر خاک ریخت|ای گلستان رو بشو و دست و پا را تازه کن}}
{{ب|نرگس آمد سوی بلبل خفته چشمک می زند|کاندرآ اندر نوا عشق و هوا را تازه کن}}
{{ب|بلبل این بشنید از او و با گل صدبرگ گفت|گر سماعت میل شد این بی‌نوا را تازه کن}}
{{ب|سبزپوشان خضرکسوه همی‌گویند رو|چون شکوفه سر سر اولیا را تازه کن}}
{{ب|وان سه برگ و آن سمن وان یاسمین گویند نی|در خموشی کیمیا بین کیمیا را تازه کن}}
{{پایان شعر}}

[[رده:دیوان شمس]]