نمایش مبدأ برای دیوان شمس/نه که مهمان غریبم تو مرا یار مگیر

{{سرصفحه
| عنوان = [[دیوان شمس (غزلیات)]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(نه که مهمان غریبم تو مرا یار مگیر)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|نه که مهمان غریبم تو مرا یار مگیر|نه که فلاح توام سرور و سالار مگیر}}
{{ب|نه که همسایه آن سایه احسان توام|تو مرا همسفر و مشفق و غمخوار مگیر}}
{{ب|شربت رحمت تو بر همگان گردانست|تو مرا تشنه و مستسقی و بیمار مگیر}}
{{ب|نه که هر سنگ ز خورشید نصیبی دارد|تو مرا منتظر و کشته دیدار مگیر}}
{{ب|نه که لطف تو گنه سوز گنه کارانست|تو مرا تایب و مستغفر غفار مگیر}}
{{ب|نه که هر مرغ به بال و پر تو می‌پرد|تو مرا صعوه شمر جعفر طیار مگیر}}
{{ب|به دو صد پر نتوان بی‌مددت پریدن|تو مرا زیر چنین دام گرفتار مگیر}}
{{ب|خفتگان را نه تماشای نهان می‌بخشی|تو مرا خفته شمر حاضر و بیدار مگیر}}
{{ب|نه که بوی جگر پخته ز من می‌آید|مدد اشک من و زردی رخسار مگیر}}
{{ب|نه که مجنون ز تو زان سوی خرد باغی یافت|از جنون خوش شد و می‌گفت خرد زار مگیر}}
{{ب|با جنون تو خوشم تا که فنون را چه کنم|چون تو همخوابه شدی بستر هموار مگیر}}
{{ب|چشم مست تو خرابی دل و عقل همه‌ست|عارض چون قمر و رنگ چو گلنار مگیر}}
{{ب|قامت عرعریت قامت ما دوتا کرد|نادری ذقن و زلف چو زنار مگیر}}
{{ب|این تصاویر همه خود صور عشق بود|عشق بی‌صورت چون قلزم زخار مگیر}}
{{ب|خرمن خاکم و آن ماه بگردم گردان|تو مرا همتک این گنبد دوار مگیر}}
{{ب|من به کوی تو خوشم خانه من ویران گیر|من به بوی تو خوشم نافه تاتار مگیر}}
{{ب|میکده‌ست این سر من ساغر می گو بشکن|چون زرست این رخ من زر به خروار مگیر}}
{{ب|چون دلم بتکده شد آزر گو بت متراش|چون سرم معصره شد خانه خمار مگیر}}
{{ب|کفر و اسلام کنون آمد و عشق از ازلست|کافری را که کشد عشق ز کفار مگیر}}
{{ب|بانگ بلبل شنو ای گوش بهل نعره خر|در گلستان نگر ای چشم و پی خار مگیر}}
{{ب|بس کن و طبل مزن گفت برای غیرست|من خود اغیار خودم دامن اغیار مگیر}}
{{پایان شعر}}