نمایش مبدأ برای دیوان شمس/مکن مکن که روا نیست بی‌گنه کشتن

{{سرصفحه
| عنوان = [[دیوان شمس (غزلیات)]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(مکن مکن که روا نیست بی‌گنه کشتن)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|مکن مکن که روا نیست بی‌گنه کشتن|مرو مرو که چراغی و دیده روشن}}
{{ب|چو برگشادی از لطف خویشتن سر خم|دماغ ما ز خمار تو است آبستن}}
{{ب|مبند آن سر خم را چو کیسه مدخل|که خانه گردد تاری به بستن روزن}}
{{ب|چو آدمی به غم آماج تیر را ماند|ندارد او جز مستی و بیخودی جوشن}}
{{ب|دو دست عشق مثال دو دست داوود است|که همچو موم همی‌گردد از کفش آهن}}
{{ب|حدیث عشق هم از عشقباز باید جست|که او چو آینه هم ناطق است و هم الکن}}
{{ب|دلا دو دست برآور سبک به گردن عشق|اگر چه دارد او خون خلق در گردن}}
{{ب|ز خونبها بنترسد که گنج‌ها دارد|که مرده زنده شود زان و وارهد ز کفن}}
{{ب|گرفت خواب گریبان تو بپر سوی غیب|بگه ز غیب بیایی کشان کشان دامن}}
{{ب|که تا تمام غزل را بگویمت فردا|که گل پگاه بچینند مردم از گلشن}}
{{پایان شعر}}

[[رده:دیوان شمس]]