نمایش مبدأ برای دیوان شمس/مکن راز مرا ای جان فسانه

{{سرصفحه
| عنوان = [[دیوان شمس (غزلیات)]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(مکن راز مرا ای جان فسانه)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|مکن راز مرا ای جان فسانه|شنیدستی مجالس بالامانه}}
{{ب|شنیدستی که الدین النصیحه|نصیحت چیست جستن از میانه}}
{{ب|شنیدستی که الفرقه عذاب|فراقش آتش آمد با زبانه}}
{{ب|چو لا تاسو علی ما فات گفته‌ست|نمی‌ارزد به رنج دام دانه}}
{{ب|چو فرموده‌ست حق کالصلح خیر|رها کن ماجرا را ای یگانه}}
{{ب|هلا برجه که ان الله یدعوا|غریبی را رها کن رو به خانه}}
{{ب|رها کن حرص را کالفقر فخری|چرا می ننگ داری زین نشانه}}
{{ب|چو ره بگشاد ابیت عند ربی|چه باشد گر کم آید خشک نانه}}
{{ب|تجلی ربه نی کم ز کوهی|بخوان بر خود مخوان این را فسانه}}
{{ب|خدا با توست حاضر نحن اقرب|در آن زلفی و بی‌آگه چو شانه}}
{{ب|ولی زان زلف شانه زنده گردد|بخوان قرآن نسوی تا بنانه}}
{{ب|چو گفته‌ست انصتو ای طوطی جان|بپر خاموش و رو تا آشیانه}}
{{پایان شعر}}

[[رده:دیوان شمس]]