نمایش مبدأ برای دیوان شمس/متاز ای دل سوی دریای ناری

{{سرصفحه
| عنوان = [[دیوان شمس (غزلیات)]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(متاز ای دل سوی دریای ناری)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|متاز ای دل سوی دریای ناری|که می‌ترسم که تاب نار ناری}}
{{ب|وجودت از نی و دارد نوایی|ز نی هر دم نوایی نو برآری}}
{{ب|نیستانت ندارد تاب آتش|وگر چه تو ز نی شهری برآری}}
{{ب|میان شهر نی منشین بر آذر|که هر سو شعله اندر شعله داری}}
{{ب|اگر نی سوی آتش میل دارد|چو میل رزق سوی رزق خواری}}
{{ب|نیاز آتش است آن میل تنها|که آتش رزق می‌خواهد به زاری}}
{{ب|به هر چت نی بفرماید تو نی کن|خلاف نی بکن از شهریاری}}
{{ب|خلافش کردی و نی در کمین است|چو نی کم شد سر دیگر نخاری}}
{{ب|پدید آید تو را ناگه وجودی|نه نی دارد نه شکر آنچ داری}}
{{ب|یکی نوری لطیفی جان فزایی|در او می‌های گوناگون کاری}}
{{ب|گشایی پر و بالی کز حلاوت|نمایی لطف‌های لاله زاری}}
{{ب|میان این چنین نوری نماید|دگر خورشید و جان‌ها چون ذراری}}
{{ب|به نور او بسوزی پر خود را|ز شیرینی نورش گردی عاری}}
{{ب|ز ناله واشکافد قرص خورشید|که گل گل وادهد هم خار خاری}}
{{ب|زبان واماند زین پس از بیانش|زبان را کار نقش است و نگاری}}
{{ب|نگار و نقش چون گلبرگ باشد|گدازیده شود چون آب واری}}
{{ب|بر آن ساحل که‌ای‌ن گل‌ها گدازید|اگر خواهی تو مستی و خماری}}
{{ب|همی‌گو نام شمس الدین تبریز|کز او این کارها را برگزاری}}
{{پایان شعر}}

[[رده:دیوان شمس]]