نمایش مبدأ برای دیوان شمس/عیسی روح گرسنه‌ست چو زاغ

{{سرصفحه
| عنوان = [[دیوان شمس (غزلیات)]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(عیسی روح گرسنه‌ست چو زاغ)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|عیسی روح گرسنه‌ست چو زاغ|خر او می‌کند ز کنجد کاغ}}
{{ب|چونک خر خورد جمله کنجد را|از چه روغن کشیم بهر چراغ}}
{{ب|چونک خورشید سوی عقرب رفت|شد جهان تیره رو ز میغ و ز ماغ}}
{{ب|آفتابا رجوع کن به محل|بر جبین خزان و دی نه داغ}}
{{ب|آفتابا تو در حمل جانی|از تو سرسبز خاک و خندان باغ}}
{{ب|آفتابا چو بشکنی دل دی|از تو گردد بهار گرم دماغ}}
{{ب|آفتابا زکات نور تو است|آنچ این آفتاب کرد ابلاغ}}
{{ب|صد هزار آفتاب دید احمد|چون تو را دیده بود او مازاغ}}
{{ب|زان نگشت او بگرد پایه حوض|کو ز بحر حیات دید اسباغ}}
{{ب|آفتابت از آن همی‌خوانم|که عبارت ز تست تنگ مساغ}}
{{ب|مژده تو چو درفکند بهار|باغ برداشت بزم و مجلس و لاغ}}
{{ب|کرده مستان باغ اشکوفه|کرده سیران خاک استفراغ}}
{{ب|حله بافان غیب می‌بافند|حله‌ها و پدید نیست پناغ}}
{{ب|کی گذارد خدا تو را فارغ|چون خدا را ز کار نیست فراغ}}
{{ب|صد هزاران بنا و یک بنا|رنگ جامه هزار و یک صباغ}}
{{ب|نغزها را مزاج او مایه|پوست‌ها را علاج او دباغ}}
{{ب|لعل‌ها را درخش او صیقل|سیم و زر را کفایتش صواغ}}
{{ب|بلبلان ضمیر خود دگرند|نطق حس پیششان چو بانگ کلاغ}}
{{ب|بس که همراز بلبلان نبود|آنک بیرون بود ز باغ و ز راغ}}
{{پایان شعر}}