نمایش مبدأ برای دیوان شمس/عقل بند ره روان و عاشقانست ای پسر

{{سرصفحه
| عنوان = [[دیوان شمس (غزلیات)]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(عقل بند ره روان و عاشقانست ای پسر)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|عقل بند ره روان و عاشقانست ای پسر|بند بشکن ره عیان اندر عیانست ای پسر}}
{{ب|عقل بند و دل فریب و تن غرور و جان حجاب|راه از این جمله گرانی‌ها نهانست ای پسر}}
{{ب|چون ز عقل و جان و دل برخاستی بیرون شدی|این یقین و این عیان هم در گمانست ای پسر}}
{{ب|مرد کو از خود نرفتست او نه مردست ای پسر|عشق کان از جان نباشد آفسانست ای پسر}}
{{ب|سینه خود را هدف کن پیش تیر حکم او|هین که تیر حکم او اندر کمانست ای پسر}}
{{ب|سینه‌ای کز زخم تیر جذبه او خسته شد|بر جبین و چهره او صد نشانست ای پسر}}
{{ب|گر روی بر آسمان هفتمین ادریس وار|عشق جانان سخت نیکونردبانست ای پسر}}
{{ب|هر طرف که کاروانی نازنازان می‌رود|عشق را بنگر که قبله کاروانست ای پسر}}
{{ب|سایه افکندست عشقش همچو دامی بر زمین|عشق چون صیاد او بر آسمانست ای پسر}}
{{ب|عشق را از من مپرس از کس مپرس از عشق پرس|عشق در گفتن چو ابر درفشانست ای پسر}}
{{ب|ترجمانی من و صد چون منش محتاج نیست|در حقایق عشق خود را ترجمانست ای پسر}}
{{ب|عشق کار خفتگان و نازکان نرم نیست|عشق کار پردلان و پهلوانست ای پسر}}
{{ب|هر کی او مر عاشقان و صادقان را بنده شد|خسرو و شاهنشه و صاحب قرانست ای پسر}}
{{ب|این جهان پرفسون از عشق تا نفریبدت|کاین جهان بی‌وفا از تو جهانست ای پسر}}
{{ب|بیت‌های این غزل گر شد دراز از وصل‌ها|پرده دیگر شد ولی معنی همانست ای پسر}}
{{ب|هین دهان بربند و خامش کن از این پس چون صدف|کاین زیانت در حقیقت خصم جانست ای پسر}}
{{پایان شعر}}