نمایش مبدأ برای دیوان شمس/عقل از کف عشق خورد افیون

{{سرصفحه
| عنوان = [[دیوان شمس (غزلیات)]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(عقل از کف عشق خورد افیون)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{ب|عقل از کف عشق خورد افیون|هش دار جنون عقل اکنون}}
{{ب|عشق مجنون و عقل عاقل|امروز شدند هر دو مجنون}}
{{ب|جیحون که به عشق بحر می رفت|دریا شد و محو گشت جیحون}}
{{ب|در عشق رسید بحر خون دید|بنشست خرد میانه خون}}
{{ب|بر فرق گرفت موج خونش|می برد ز هر سوی به بی‌سون}}
{{ب|تا گم کردش تمام از خود|تا گشت به عشق چست و موزون}}
{{ب|در گم شدگی رسید جایی|کان جا نه زمین بود نه گردون}}
{{ب|گر پیش رود قدم ندارد|ور بنشیند پس او است مغبون}}
{{ب|ناگاه بدید زان سوی محو|زان سوی جهان نور بی‌چون}}
{{ب|یک سنجق و صد هزار نیزه|از نور لطیف گشت مفتون}}
{{ب|آن پای گرفته‌اش روان شد|می رفت در آن عجیب‌هامون}}
{{ب|تا بو که رسد قدم بدان جا|تا رسته شود ز خویش و مادون}}
{{ب|پیش آمد در رهش دو وادی|یک آتش بد یکیش گلگون}}
{{ب|آواز آمد که رو در آتش|تا یافت شوی به گلستان هون}}
{{ب|ور زانک به گلستان درآیی|خود را بینی در آتش و تون}}
{{ب|بر پشت فلک پری چو عیسی|و اندر بالا فرو چو قارون}}
{{ب|بگریز و امان شاه جان جو|از جمله عقیله‌ها تو بیرون}}
{{ب|آن شمس الدین و فخر تبریز|کز هر چه صفت کنیش افزون}}
{{پایان شعر}}