نمایش مبدأ برای دیوان شمس/صد گوش نوم باز شد از راز شنودن

{{سرصفحه
| عنوان = [[دیوان شمس (غزلیات)]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(صد گوش نوم باز شد از راز شنودن)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{ب|صد گوش نوم باز شد از راز شنودن|بی بوددهنده نتوان زادن و بودن}}
{{ب|استودن تو باد بهار آمد و من باغ|خوش حامله می گردد اجزا ز ستودن}}
{{ب|بر همدگر افتادن مستان چه لطیف است|وز همدگر آن جام وفا را بربودن}}
{{ب|ای آنک به عشق رخ تو واجب و حق است|آیینه دل را ز خرافات زدودن}}
{{ب|آواز صفیر تو شنیدیم و فریضه است|این هدهد جان را گره از پای گشودن}}
{{ب|تا چند در این ابر نهان باشد آن ماه|جان‌ها به لب آمد هله وقت است نمودن}}
{{ب|ای گلشن روی تو ز دی ایمن و فارغ|وی سنبل ابروی تو ایمن ز درودن}}
{{ب|ساقی چو تویی کفر بود بودن هشیار|وان شب که تویی ماه حرام است غنودن}}
{{ب|چون آمد پیراهن خوش بوی تو یوسف|بس بارد و سرد است کنون لخلخه سودن}}
{{ب|گفتم که ببوسم کف پای تو مرا گفت|آن جسم بود کش بتوانند بسودن}}
{{ب|پس تا شه ما گوید کو راست مسلم|پر کردن افهام و بر افهام فزودن}}
{{پایان شعر}}