نمایش مبدأ برای دیوان شمس/سفره کهنه کجا درخور نان تو بود

{{سرصفحه
| عنوان = [[دیوان شمس (غزلیات)]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(سفره کهنه کجا درخور نان تو بود)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|سفره کهنه کجا درخور نان تو بود|خرمگس هم ز کجا صاحب خوان تو بود}}
{{ب|در زمانی که بگویی هله هان تان چه کمست|کو زبانی که مجابات زبان تو بود}}
{{ب|گر سیه روی بود زنگی و هندوی توست|چه غمست از سیهی چونک از آن تو بود}}
{{ب|ببری در خم خویش و خوش و یک رنگ کنی|تا همه روح بود فر و نشان تو بود}}
{{ب|ترس را سر ببر و گردن تعظیم بزن|در مقامی که عطاها و امان تو بود}}
{{ب|ما همه بر سر راهیم و جهانی گذرست|چشم روشن نفسی کان ز جهان تو بود}}
{{ب|دل اگر بی‌ادبی کرد بر این صبر مگیر|طعمش بد که در این جنگ عوان تو بود}}
{{ب|سگ به هر سو که چخد نعره به کوی تو زند|شیرگیرش که بود تا که زیان تو بود}}
{{ب|هین صبوحست بده می که همه مخموریم|تا که جان یک نفسی مست ضمان تو بود}}
{{ب|در قدح درنگری زود فرح بخش شود|گرگ چون دید سگ کهف شبان تو بود}}
{{ب|همه خفتند و دو مخمور چنین بیدارند|نظری کن سوی خم‌ها که نهان تو بود}}
{{ب|سر و پا مست شود هر چه تو خواهی بشود|برسد چون نرسد چونک رسان تو بود}}
{{ب|هله درویش بخور نک قدح زفت رسید|سست بودن چه بود چونک اوان تو بود}}
{{ب|هله امروز نشستیم به عشرت تا شب|چه کم آید می و مطرب چو بیان تو بود}}
{{ب|خاک بر سر همه را دامن این دولت گیر|چو بر این خاک نشستی همه آن تو بود}}
{{ب|می او خور همه او شو سر شش گوش مباش|مطلب که دو سه خر گوش کشان تو بود}}
{{پایان شعر}}