نمایش مبدأ برای دیوان شمس/زهی می کاندر آن دستست هیهات

{{سرصفحه
| عنوان = [[دیوان شمس (غزلیات)]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(زهی می کاندر آن دستست هیهات)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|زهی می کاندر آن دستست هیهات|که عقل کل بدو مستست هیهات}}
{{ب|بر آن بالا برد دل را که آن جا|سر نیزه زحل پستست هیهات}}
{{ب|هر آن کو گشت بی‌خویش اندر این بزم|ز خویش و اقربا رسته‌ست هیهات}}
{{ب|چو عنقا برپرد بر ذروه قاف|که پیشش که کمربسته‌ست هیهات}}
{{ب|عجایب بین که شیشه ناشکسته|هزاران دست و پا خسته‌ست هیهات}}
{{ب|مرا گویی که صبر آهسته‌تر ران|چه جای صبر و آهسته‌ست هیهات}}
{{ب|بده آن پیر را جامی و بنشان|که این جا پیر بایسته‌ست هیهات}}
{{ب|خصوصا جان پیری‌ها که عقل‌ست|که خوش مغزست و شایسته‌ست هیهات}}
{{ب|از آن باغ و ریاض بی‌نهایت|همه عالم چو گلدسته‌ست هیهات}}
{{ب|چو گلدسته‌ست پوسیده شود زود|به دشتی رو کز او رسته‌ست هیهات}}
{{ب|میی درکش به نام دلربایی|که بس زیبا و برجسته‌ست هیهات}}
{{ب|ز بس خون‌ها که او دارد به گردن|خرد را طوق بسکسته‌ست هیهات}}
{{ب|شکن‌هایی که دارد طره او|بهای مشک بشکسته‌ست هیهات}}
{{ب|خمش کردم خموشانه به من ده|که دل را گفت پیوسته‌ست هیهات}}
{{پایان شعر}}