نمایش مبدأ برای دیوان شمس/دریوزه‌ای دارم ز تو در اقتضای آشتی

{{سرصفحه
| عنوان = [[دیوان شمس (غزلیات)]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(دریوزه‌ای دارم ز تو در اقتضای آشتی)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|دریوزه‌ای دارم ز تو در اقتضای آشتی|دی نکته‌ای فرموده‌ای جان را برای آشتی}}
{{ب|جان را نشاط و دمدمه جمله مهماتش همه|کاری نمی‌بینم دگر الا نوای آشتی}}
{{ب|جان خشم گیرد با کسی گردد جهانش محبسی|جان را فتد یا رب عجب با جسم رای آشتی}}
{{ب|با غیر اگر خشمین شوی گیری سر خویش و روی|سر با تو چون خشمین شود آن گاه وای آشتی}}
{{ب|گر دستبوس وصل تو یابد دلم در جست و جو|بس بوسه‌ها که دل دهد بر خاک پای آشتی}}
{{ب|هر نیکوی که تن کند از لطف داد جان بود|من هر سخا که کرده‌ام بود آن سخای آشتی}}
{{ب|چون ابر دی گریان شدم وز برگ و بر عریان شدم|خواهم که ناگه درغژم خوش در قبای آشتی}}
{{ب|سلطان و شاهنشه شوم اجری فرست مه شوم|نیکولقا آنگه شود کید لقای آشتی}}
{{ب|ای جان صد باغ و چمن تشریف ده سوی وطن|هر چند بدرایی من نگذاشت جای آشتی}}
{{ب|از نوبهار لم یکن این باد را تلطیف کن|تا بی‌بخار غم شود از تو فضای آشتی}}
{{ب|آلایش ما چیست خود با بحر جان و جر و مد|یا کبر و شیطانی ما با کبریای آشتی}}
{{ب|خاموش کن ای بی‌ادب چیزی مگو در زیر لب|تا بی‌ریا باشد طلب اندر دعای آشتی}}
{{پایان شعر}}