نمایش مبدأ برای دیوان شمس/جان خاک آن مهی که خداش است مشتری

{{سرصفحه
| عنوان = [[دیوان شمس (غزلیات)]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(جان خاک آن مهی که خداش است مشتری)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{ب|جان خاک آن مهی که خداش است مشتری|آن کس ملک ندید و نه انسان و نی پری}}
{{ب|چون از خودی برون شد او آدمی نماند|او راست چشم روشن و گوش پیمبری}}
{{ب|تا آدمی است آدمی و تا ملک ملک|بسته‌ست چشم هر دو از آن جان و دلبری}}
{{ب|عالم به حکم او است مر او را چه فخر از این|چون آن او است خالق عالم به یک سوی}}
{{ب|بحری که کمترین شبه را گوهری کند|حاشا از او که لاف برآرد ز گوهری}}
{{ب|آن ذره است لایق رقص چنان شعاع|کو گشت از هزار چو خورشید و مه بری}}
{{ب|آن ذره‌ای که گر قدمش بوسد آفتاب|خود ننگرد به تابش او جز که سرسری}}
{{ب|بنما مها به کوری خورشید تابشی|تا زین سپس زنخ نزند از منوری}}
{{ب|درتاب شاه و مفخر تبریز شمس دین|تا هر دو کون پر شود از نور داوری}}
{{پایان شعر}}

[[رده:دیوان شمس]]