نمایش مبدأ برای دیوان شمس/بشنیده‌ام که عزم سفر می‌کنی مکن

{{سرصفحه
| عنوان = [[دیوان شمس (غزلیات)]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(بشنیده‌ام که عزم سفر می‌کنی مکن)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|بشنیده‌ام که عزم سفر می‌کنی مکن|مهر حریف و یار دگر می‌کنی مکن}}
{{ب|تو در جهان غریبی غربت چه می‌کنی|قصد کدام خسته جگر می‌کنی مکن}}
{{ب|از ما مدزد خویش به بیگانگان مرو|دزدیده سوی غیر نظر می‌کنی مکن}}
{{ب|ای مه که چرخ زیر و زبر از برای توست|ما را خراب و زیر و زبر می‌کنی مکن}}
{{ب|چه وعده می‌دهی و چه سوگند می‌خوری|سوگند و عشوه را تو سپر می‌کنی مکن}}
{{ب|کو عهد و کو وثیقه که با بنده کرده‌ای|از عهد و قول خویش عبر می‌کنی مکن}}
{{ب|ای برتر از وجود و عدم بارگاه تو|از خطه وجود گذر می‌کنی مکن}}
{{ب|ای دوزخ و بهشت غلامان امر تو|بر ما بهشت را چو سقر می‌کنی مکن}}
{{ب|اندر شکرستان تو از زهر ایمنیم|آن زهر را حریف شکر می‌کنی مکن}}
{{ب|جانم چو کوره‌ای است پرآتش بست نکرد|روی من از فراق چو زر می‌کنی مکن}}
{{ب|چون روی درکشی تو شود مه سیه ز غم|قصد خسوف قرص قمر می‌کنی مکن}}
{{ب|ما خشک لب شویم چو تو خشک آوری|چشم مرا به اشک چه تر می‌کنی مکن}}
{{ب|چون طاقت عقیله عشاق نیستت|پس عقل را چه خیره نگر می‌کنی مکن}}
{{ب|حلوا نمی‌دهی تو به رنجور ز احتما|رنجور خویش را تو بتر می‌کنی مکن}}
{{ب|چشم حرام خواره من دزد حسن توست|ای جان سزای دزد بصر می‌کنی مکن}}
{{ب|سر درکش ای رفیق که هنگام گفت نیست|در بی‌سری عشق چه سر می‌کنی مکن}}
{{پایان شعر}}

[[رده:دیوان شمس]]