نمایش مبدأ برای دیوان شمس/برجه ز خواب و بنگر صبحی دگر دمیده

{{سرصفحه
| عنوان = [[دیوان شمس (غزلیات)]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(برجه ز خواب و بنگر صبحی دگر دمیده)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|برجه ز خواب و بنگر صبحی دگر دمیده|جویان و پای کوبان از آسمان رسیده}}
{{ب|ای جان چرا نشستی وقت می است و مستی|آخر در این کشاکش کس نیست پاکشیده}}
{{ب|بهر رضای مستی برجه بکوب دستی|دستی قدح پرستی پرراوق گزیده}}
{{ب|ما را مبین چو مستان هر چه خورم می است آن|افیون شود مرا نان مخموری دو دیده}}
{{ب|نگذاشت آن قیامت تا من کنم ریاضت|آن دیده‌اش ندیده گوشیش ناشنیده}}
{{ب|او آب زندگانی می‌داد رایگانی|از قطره قطره او فردوس بردمیده}}
{{ب|از دوست هر چه گفتم بیرون پوست گفتم|زان سر چه دارد آن جان گفتار دم بریده}}
{{ب|با این همه دهانم گر رشک او نبستی|صد جای آسمان را تو دیدیی دریده}}
{{ب|یخدان چه داند ای جان خورشید و تابشش را|کی داند آفرین را این جان آفریده}}
{{ب|با این که می‌نداند چون جرعه‌ای ستاند|مستی خراب گردد از خویش وارهیده}}
{{ب|تبریز تو چه دانی اسرار شمس دین را|بیرون نجسته‌ای تو زین چرخه خمیده}}
{{پایان شعر}}