نمایش مبدأ برای دیوان شمس/بداد پندم استاد عشق از استادی

{{سرصفحه
| عنوان = [[دیوان شمس (غزلیات)]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(بداد پندم استاد عشق از استادی)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{ب|بداد پندم استاد عشق از استادی|که هین بترس ز هر کس که دل بدو دادی}}
{{ب|هر آن کسی که تو از نوش او بنوشیدی|ز بعد نوش کند نیش اوت فصادی}}
{{ب|چو چشم مست کسی کرد حلقه در گوشت|ز گوش پنبه برون کن مجوی آزادی}}
{{ب|بر این بنه دل خود را چو دخل خنده رسید|که غم نجوید عشرت ز خرمن شادی}}
{{ب|مگر زمین مسلم دهد تو را سلطان|چنانک داد به بشر و جنید بغدادی}}
{{ب|چو طوق موهبت آمد شکست گردن غم|رسید داد خدا و بمرد بیدادی}}
{{ب|به هر کجا که روی ماه بر تو می‌تابد|مهست نورفشان بر خراب و آبادی}}
{{ب|غلام ماه شدی شب تو را به از روزست|که پشتدار تو باشد میان هر وادی}}
{{ب|خنک تو را و خنک جمله همرهان تو را|که سعد اکبری و نیکبخت افتادی}}
{{ب|به وعده‌های خوشش اعتماد کن ای جان|که شاه مثل ندارد به راست میعادی}}
{{ب|به گوش تو همه تفسیر این بگوید شاه|چنانک اشتر خود را نوا زند حادی}}
{{پایان شعر}}

[[رده:دیوان شمس]]