نمایش مبدأ برای دولت جاویدان

{{شعر}}<br />{{ب| سهل باشد که دهد عاشق مسکین جان را |   به امیدی که ببیند نظری جانان را}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|ای صبا گر ز تو پرسد ز من آن یار عزیز|   شرح ده قصهٔ یعقوب و مه کنعان را}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|ایکه گفتی دم رفتن به سرم باز آئی  |   از وفا نیست گر از یاد بری پیمان را}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|ترسم آن وقت بیایی که نباشد رمقی   |   در تن خستهٔ شمشیر غم هجران را}} <br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|یار با ما باش که با ماست نگاری که خلیل |  بست دل بر وی و بشکست بت بی جان را}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|برو ای زاهد و بر من به خطا خورده مگیر |  تو چه دانی که چه لطف است به ما یزدان را}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|گر رسد غنچهٔ پیکان خدنگ تو به دل  |  مکد از شوق چو اطفال سر پستان را}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|هر که را نیست دلیلی نبرد راه به دوست|   گو چه حاجت که بری این ره بی پایان را}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|یار در خانه و ما در طلبش کوی به کوی |   این چه حال است خدایا دل سرگردان را}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|کرد در کشتی دل نوح غمش تا منزل     |    مردم چشم ببینند مگر طوفان را}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|منم آن بلبل شوریده که آمد به چمن   |    اندرآن فصل که آورد فلک آنان را}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|نیست چون گل رویش چه کنم گلشن را   |    نیست چون سنبل مویش جه کنم بستان را}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|فخر را بعد گدایی در آن دوست گران  |    یافت گر یافت کسی '''دولت جاویدان''' را}}<br />{{پایان شعر}}<br />