نمایش مبدأ برای خاقانی (ترجیعات)/لاف از دم عاشقان زند صبح

{{سرصفحه
| عنوان = [[خاقانی (ترجیعات)]]
| مؤلف = خاقانی
| قسمت =(لاف از دم عاشقان زند صبح)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|لاف از دم عاشقان زند صبح|بی‌دل دم سرد از آن زند صبح}}
{{ب|چون شعله‌ی آه بی‌دلان نقب|در گنبد جان ستان زند صبح}}
{{ب|بازیچه‌ی روزگار بیند|بس خنده که بر جهان زند صبح}}
{{ب|صبح ارنه مرید آفتاب است|چون آه مریدسان زند صبح}}
{{ب|گر عاشق شاه اختران نیست|پس چون دم صبح جان فشان زند صبح}}
{{ب|چون شاهد و شاه بیند از دور|خنده ز میان جان زند صبح}}
{{ب|شاهد پس پرده دارد اینک|شاید که دم از نهان زند صبح}}
{{ب|آن یک دو نفس که دارد از عمر|با شاهد رایگان زند صبح}}
{{ب|بس بی‌خبر است ز اندکی عمر|ز آن خنده‌ی غافلان زند صبح}}
{{ب|معشوق من است صبح اگر نی|چون خنده‌ی بی‌دهان زند صبح}}
{{ب|چون نافه‌ی مشک شب بسوزد|بس عطسه که آن زمان زند صبح}}
{{ب|خوش خوش چو یهود پاره‌ی زرد|بر ازرق آسمان زند صبح}}
{{ب|وز زیور اختران به نوروز|تاج قزل ارسلان زند صبح}}
{{ب|دارای جهان، جهان دولت|بل داور جان و جان دولت}}
{{ب|صبح آتشی از نهان برآورد|راز دل آسمان برآورد}}
{{ب|آن مذن سرخ چشم سرمست|قامت به سر زبان برآورد}}
{{ب|امروز به که عمود زد صبح|پس خنجر زرفشان برآورد}}
{{ب|جایی که عمود و خنجر آمد|آنجا چه نفس توان برآورد}}
{{ب|آن کیست که بی‌میانجی صبح|دست طرب از میان برآورد}}
{{ب|کاس می و قول کاسه‌گر خواه|چون کوس پگه فغان برآورد}}
{{ب|بربط که به طفل خفته ماند|بانگ از بر دایگان برآورد}}
{{ب|وز چوب زدن رباب فریاد|چون کودک عشر خوان برآورد}}
{{ب|چنگ است پلاس پوش پیری|سینه سوی کتف از آن برآورد}}
{{ب|دف کز تن آهوان سلب داشت|آواز گوزن سان برآورد}}
{{ب|نای است گلو فشرده پس چیست|کز سرفه قنینه جان برآورد}}
{{ب|از بس که ره دهان گرفته است|بانگ از ره دیدگان برآورد}}
{{ب|چون شاه حبش دم تظلم|پیش قزل ارسلان برآورد}}
{{ب|سلطان کرم مظفر الدین|در جسم ظفر روان دولت}}
{{ب|ساغر گوهر از دهان فرو ریخت|ساقی شکر از زبان فرو ریخت}}
{{ب|در جام صدف دو بحر دارد|یک دجله به جرعه دان فرو ریخت}}
{{ب|چون خون سیاوشان صراحی|خوناب دل از دهان فرو ریخت}}
{{ب|در کین سیاوش ارغنون زن|آن زخمه‌ی درفشان فرو ریخت}}
{{ب|گوئی سر زخمه شاخ طوبی است|کو میوه‌ی جان چنان فرو ریخت}}
{{ب|یا مریم نخل خشک بفشاند|خرمای تر از میان فرو ریخت}}
{{ب|چون عاشق بوسه زن لب خم|در حلق قنینه جان فرو ریخت}}
{{ب|هر جان که ز خم ستد قنینه|در باطیه جان کنان فرو ریخت}}
{{ب|نالان چو کبوتری که از حلق|خون در لب بچگان فرو ریخت}}
{{ب|گوئی که مسیح مرغ جان ساخت|وز دم ببرش روان فرو ریخت}}
{{ب|سرخاب رخ فلک ده از می|گو آبله از رخان فرو ریخت}}
{{ب|از جرعه زمین چو آسمان کن|چون گوهر آسمان فرو ریخت}}
{{ب|صبح از نم ژاله اشک داود|بر مرغ زبور خوان فرو ریخت}}
{{ب|در دری ابر خاطر من|پیش قزل ارسلان فرو ریخت}}
{{ب|اسکندر نامجوی گیتی|کیخسرو کامران دولت}}
{{ب|تاج گهر آسمان برانداخت|زرین صدف از نهان برانداخت}}
{{ب|روز آمد و کعبتین بی‌نقش|زان رقعه‌ی اختران برانداخت}}
{{ب|تا یافت محک شب از سپیدی|صراف فلک دکان برانداخت}}
{{ب|گوئی خم صرع‌دار شد چرخ|کان زرد کف از دهان برانداخت}}
{{ب|افعی زمردین بپیچید|مهره به سر زبان برانداخت}}
{{ب|سرد است هوا هنوز خورشید|بر کوه دواج از آن برانداخت}}
{{ب|اینک ز تنوره لشکر جن|بر لشکر دیو جان برانداخت}}
{{ب|گوئی شرری که جست از انگشت|هندو به هوا سنان برانداخت}}
{{ب|مریخ چو با زحل درآمیخت|پروین سهیل‌سان برانداخت}}
{{ب|طاوس غراب‌خوار هر دم|گاورس ز چینه‌دان برانداخت}}
{{ب|در خرگه دوخت روبه سرخ|چون سوزن بی‌کران برانداخت}}
{{ب|گوئی که دوباره تیر خونین|نمردود به آسمان برانداخت}}
{{ب|یا تاج زر از سر شه زنگ|تیغ قزل ارسلان برانداخت}}
{{ب|تاج سر و گوهر سلاطین|بل گوهر تاج از آن دولت}}
{{ب|مجلس به دو گلستان بر افروز|دیده به دو دلستان برافروز}}
{{ب|یک شب به دو آفتاب بگذار|یک دل به دو عشق دان برافروز}}
{{ب|ساقی دو طلب قدح دو بستان|بزم دل ازین و آن برافروز}}
{{ب|از لاله‌ی آن و سوسن این|در سینه دو بوستان برافروز}}
{{ب|هست از حجر و شجر دو آتش|زان دیده وز آن رخان برافروز}}
{{ب|در سوخته‌ی شب از دو آتش|یک شعله زن و جهان برافروز}}
{{ب|چون صبح و شفق دو جام درخواه|شب چون دل عاشقان برافروز}}
{{ب|بر روی دو مه که چون دوصبحند|تا وقت دو صبح جان برافروز}}
{{ب|با چار لب و دو شاهد از می|سه یک بخور و روان برافروز}}
{{ب|خاشاک دو رنگ روز و شب را|آتش زن و در زمان برافروز}}
{{ب|چون روز رسد دو روزن چشم|ز آن خوانچه‌ی زرفشان برافروز}}
{{ب|خوانچه کن و از دومی زمین را|چون خوانچه‌ی آسمان برافروز}}
{{ب|دل عود کن و دو دیده مجمر|پیش قزل ارسلان برافروز}}
{{ب|سردار ملوک هفت اقلیم|روئین‌تن هفت‌خوان دولت}}
{{ب|راز زمی آسمان برافکند|بنیاد دی از جهان برافکند}}
{{ب|نوروز دو اسبه یک سواری است|کسیب به مهرگان برافکند}}
{{ب|از پشت سیاه زین فرو کرد|بر زرده‌ی کامران برافکند}}
{{ب|سلطان یک اسبه سایه‌ی چتر|بر ماهی آسمان برافکند}}
{{ب|ماهی چو صدف گرش فرو خورد|چون یونسش از دهان برافکند}}
{{ب|پرواز گرفت روز و بر شب|تب‌های دق از نهان برافکند}}
{{ب|چون روز کشید دهره‌ی عدل|شب زهره‌ی خون‌فشان برافکند}}
{{ب|گوئی صف آقسنقر آواز|بر خیل قراطغان برافکند}}
{{ب|ابر آمد و چون گوزن نالید|بر کوه لعاب از آن برافکند}}
{{ب|گرچه کفن سپید یک چند|بر سبزه‌ی مرده‌سان برافکن}}
{{ب|باد آن کفن سپید برداشت|بس سندس و پرنیان برافکند}}
{{ب|بر چادر کوه گازر آسا|از داغ سیه نشان برافکند}}
{{ب|بر کتف جهان ردای نوروز|فر قزل ارسلان برافکند}}
{{ب|چون حیدر خانه‌دار اسلام|شاهنشه خاندان دولت}}
{{ب|یک اهل دل از جهان ندیدم|دل کو؟ که ز دل نشان ندیدم}}
{{ب|چند از دل و دل که در دو عالم|یک دلدل دل روان ندیدم}}
{{ب|صد قافله‌ی وفا فرو شد|یک منقطع از میان ندیدم}}
{{ب|سر نامه‌ی روزگار خواندم|عنوان وفا بر آن ندیدم}}
{{ب|بیداد به دشمنان نکردم|و انصاف ز دوستان ندیدم}}
{{ب|چون طفل که هشت ماهه زاید|می بگذرم و جهان ندیدم}}
{{ب|صد روزه به درد دل گرفتم|عیدی به مراد جان ندیدم}}
{{ب|از خشمگنی کز آسمانم|ماه نو از آسمان ندیدم}}
{{ب|چون سگ به زبان جراحت خویش|می‌شویم و مهربان ندیدم}}
{{ب|هرچند جراحت از زبان است|مرهم بجز از زبان ندیدم}}
{{ب|چون عیسی فارغم که با خود|جز سوزن سوزیان ندیدم}}
{{ب|چون سوزن اگر شکسته گشتم|جز چشم وسری زیان ندیدم}}
{{ب|از دام دورنگی زمانه|خاقانی را امان ندیدم}}
{{ب|عادل‌تر خسروان عالم|الا قزل ارسلان ندیدم}}
{{ب|چون عدل سپاهدار اسلام|چون عقل نگاهبان دولت}}
{{ب|از عشوه‌ی آسمان مرا بس|وز چاشنی جهان مرا بس}}
{{ب|آن پرده و این خیال بازی است|از زحمت این و آن مرا بس}}
{{ب|زین ابلق روزگار دیدن|بر آخور آسمان مرا بس}}
{{ب|در دخمه‌ی چرخ مردگانند|زین جادوی دخمه‌بان مرا بس}}
{{ب|بر بی‌نمکی خوان گیتی|این چشم نمک‌فشان مرا بس}}
{{ب|دل ندهد و جان ستاند ایام|زین ده دل و جان‌ستان مرا بس}}
{{ب|موقوف روانم و روان هیچ|زین هودج ناروان مرا بس}}
{{ب|بیم سرم از سر زبان است|این درد سر زبان مرا بس}}
{{ب|تا درد سرم فرو نشاند|این اشک گلاب سان مرا بس}}
{{ب|رنجور نفاق دوستانم|ز آمیزش دوستان مرا بس}}
{{ب|با صورت خلوه، جلوه کردم|این شاهد غم نشان مرا بس}}
{{ب|خاقانی را سخن همین است|کز گفتن جان و جان مرا بس}}
{{ب|چرخ ار ندهد قصاص خونم|عدل قزل ارسلان مرا بس}}
{{ب|جمشید زمانه شاه مغرب|اقطاع ده جهان دولت}}
{{ب|ای دل به نوای جان چه باشی|بی‌برگ و نوا نوان چه باشی}}
{{ب|تاری است روان گسسته ده‌جای|چندین به غم روان چه باشی}}
{{ب|لوح ازل و ابد فرو خوان|بنگر که تو زین و آن چه باشی}}
{{ب|آینده و رفته را نگه کن|بشمر که تو در میان چه باشی}}
{{ب|بر خوان فلک جز این دو نان نیست|آتش خور این دو نان چه باشی}}
{{ب|جز آتش خور گرت خورش نیست|در مطبخ آسمان چه باشی}}
{{ب|روئین دژت ار گشادنی نیست|در محنت هفت‌خوان چه باشی}}
{{ب|با عبرت گورخانه‌ی جان|در عشرت گورخان چه باشی}}
{{ب|با این همه‌ی کره‌ی جهانی|جز در رمه‌ی جهان چه باشی}}
{{ب|تقویم مهین حکم شش روز|امروز تویی نهان چه باشی}}
{{ب|هر سال چو پنج روز تقویم|گم بوده‌ی بی‌نشان چه باشی}}
{{ب|از کیسه‌ی سال و مه چو آن پنج|دزدیده‌ی رایگان چه باشی}}
{{ب|خاقانی عاریه است عمرت|از عاریه شادمان چه باشی}}
{{ب|گردانه‌ی لطف خواهی الا|مرغ قزل ارسلان چه باشی}}
{{ب|استاد سرای اوست تقدیر|استاده بر آستان دولت}}
{{ب|عزمش گره گمان گشاید|حزمش رصد زمان گشاید}}
{{ب|با قوت عزم او عجب نیست|گر چنبر آسمان گشاید}}
{{ب|هر عقده‌ی جوز هرکه مه راست|رمحش به سر سنان گشاید}}
{{ب|بند دم کژدم فلک را|زان نیزه‌ی مارسان گشاید}}
{{ب|خضر الهامی که چون سکندر|لشکر کشد و جهان گشاید}}
{{ب|وز خاک سکندر و پی خضر|صد چشمه به امتحان گشاید}}
{{ب|دریا چو نمک ببندد از سهم|چون لشکر شاه ران گشاید}}
{{ب|وز بس دم دی مهی عدو را|بز چهره نمک‌ستان گشاید}}
{{ب|رانده است منجم قدر حکم|کفاق شه کیان گشاید}}
{{ب|حصنی است فلک دوازده برج|کاقبال خدایگان گشاید}}
{{ب|هر عقده که روزگار بندد|دست شه کامران گشاید}}
{{ب|وز گرد مصاف روی نصرت|شاهنشه شه‌نشان گشاید}}
{{ب|یعنی که نقاب شهربانو|فاروق عجم‌ستان گشاید}}
{{ب|ابخاز که هست ششدر کفر|گرزش به یکی زمان گشاید}}
{{ب|روئین دژ روس را علی روس|تیغ قزل ارسلان گشاید}}
{{ب|چرخ است کبوده‌ی به داغش|افشرده به زیر ران دولت}}
{{ب|سندان به سنان چنان شکافد|چون صور که آسمان شکافد}}
{{ب|گر تخت کیان زند به توران|جیحون به سر بنان شکافد}}
{{ب|دیدی که شکاف مصطفی ماه|او خورشید آنچنان شکافد}}
{{ب|گر نیل روان شکافت موسی|او دریای دمان شکافد}}
{{ب|چون خنجر زهرگون کشد شاه|بس زهره که آن زمان شکافد}}
{{ب|چون تیغ زند سر پلنگان|همچون سم آهوان شکافد}}
{{ب|بس سینه که چون زبان افعی|زان تیغ نهنگ‌سان شکافد}}
{{ب|شمشیر دو قطعتش به یک زخم|پهلوی سه پهلوان شکافد}}
{{ب|گر تیغ علی شکافت فرقی|او البرز از سنان شکافد}}
{{ب|چاکر به ثنا زبان کند موی|تا موی به امتحان شکافد}}
{{ب|بکران بهشت جعد سازند|زان موی که این زبان شکافد}}
{{ب|آه از دل پر زنم چو پسته|کز پری دل دهان شکافد}}
{{ب|دریای سخن منم اگرچه|هرکس صدف بیان شکافد}}
{{ب|امروز منم زبان عالم|تیغ تو شها زبان دولت}}
{{ب|بی‌حکم تو آسمان نجنبد|بر اسب قضا عنان نجنبد}}
{{ب|از گوشه‌ی چار بالش تو|اقبال به سالیان نجنبد}}
{{ب|مسجود زمین و آسمان است|تخت تو که از مکان نجنبد}}
{{ب|یعنی که به عرش و کعبه ماند|چون کعبه و عرش از آن نجنبد}}
{{ب|بی‌عزم تو رایض فلک را|رگ در تن مرکبان نجنبد}}
{{ب|مهماز ز پای عزم بگشای|تا ابلق آسمان نجنبد}}
{{ب|عدل تو اساس شد جهان را|تا مسمار جهان نجنبد}}
{{ب|لنگی است صلاح پای لنگر|تا کشتی سر گران نجنبد}}
{{ب|چون حیدر ذوالفقار برکش|تا چرخ جهودسان نجنبد}}
{{ب|افیون لب فتنه را چنان ده|کز خواب به امتحان نجنبد}}
{{ب|از خرمگس زمانه فریاد|کز مروحه‌ی زمان نجنبد}}
{{ب|لال است عدوت گرچه اه گفت|کز گفتن اه زبان نجنبد}}
{{ب|بی‌مدحت تو کلید گفتار|اندر غلق دهان نجنبد}}
{{ب|پیشت کند آسمان زمین بوس|کای درگهت آسمان دولت}}
{{ب|چتر ظفرت نهان مبینام|بی‌رایت تو جهان مبینام}}
{{ب|پرواز همای بختت الا|بر کرکس آسمان مبینام}}
{{ب|ماوی گه جیفه‌ی حسودت|جز سینه‌ی کرکسان مبینام}}
{{ب|در سرسام حسد عدو را|دردی است که نضج آن مبینام}}
{{ب|چون شمع و قلم به صورت او را|جز زرد و سیه زبان مبینام}}
{{ب|بر منشور کمال طغرا|الا قزل ارسلان مبینام}}
{{ب|بی‌جلوه‌ی سکه‌ی قبولت|یک نقد هنر روان مبینام}}
{{ب|بر سکه‌ی ملک و خاتم دین|جز نام تو جاودان مبینام}}
{{ب|بر قله‌ی نه حصار مینا|جز قدر تو دیدبان مبینام}}
{{ب|همچون هرمان حصار عمرت|محتاج به پاسبان مبینام}}
{{ب|بر ملکت مصر و قاهره هم|جز قهر تو قهرمان مبینام}}
{{ب|زین دزد صفیر زن که چرخ است|نقبیت به باغ جان مبینام}}
{{ب|بی‌مدحت تو به باغ دانش|یک مرغ صفیرخوان مبینام}}
{{ب|صدر تو که کعبه‌ی معالی است|جز قبله‌ی انس و جان مبینام}}
{{ب|تا دیده‌ی خصم را بدوزی|جز تیز تو در کمان مبینام}}
{{ب|لطف ازلیت پاسبان باد|شمشیر تو پاسبان دولت}}
{{پایان شعر}}