نمایش مبدأ برای حکم قضا

{{شعر}}<br />{{ب| هر که یابد ز ازل لذت تسلیم و رضا را |  جای در دیده دهد غنچهٔ پیکان قضا را}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|گر براند ز در خویش وگر باز بخواند   |  هرگز از دوست نپرسد سبب خشم و رضا را}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|سوخت از گرمیی کانون دلم جان و عجب که |  دم سردم چو دی افسرده کند تار غضا را}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|دل که قربانیی مقبول نکرد عید وصالش  |   میکند صد ره ادا هر نفس امروز قضا را}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|تنگنایی است مرا بی تو جهان با همه وسعت | چه کند مرغ قفس وسعت ایوان و فضا را}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|تیغ می بارد اگر بر سر ما روی نتابیم  |   نیست عاشق که به پایان نبرد راه رضا را}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|حاکم مطلق اگر اوست در اقلیم وجودت    |      بوسه زن [[فخر]] و  امضاء بنما '''حکم قضا''' را}}<br />{{پایان شعر}}<br />
{{ویکیپدیا}}