نمایش مبدأ برای حافظ (قصاید)/شد عرصه‌ی زمین چو بساط ارم جوان

{{سرصفحه
| عنوان = [[حافظ (قصاید)]]
| مؤلف = حافظ
| قسمت =(شد عرصه‌ی زمین چو بساط ارم جوان)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{ب|شد عرصه‌ی زمین چو بساط ارم جوان|از پرتو سعادت شاه جهان ستان}}
{{ب|خاقان شرق و غرب که در شرق و غرب، اوست|صاحب‌قران خسرو و شاه خدایگان}}
{{ب|خورشید ملک‌پرور و سلطان دادگر|دارای دادگستر و کسرای کی‌نشان}}
{{ب|سلطان‌نشان عرصه‌ی اقلیم سلطنت|بالانشین مسند ایوان لامکان}}
{{ب|اعظم جلال دولت و دین آنکه رفعتش|دارد همیشه توسن ایام زیر ران}}
{{ب|دارای دهر شاه شجاع آفتاب ملک|خاقان کامگار و شهنشاه نوجوان}}
{{ب|ماهی که شد به طلعتش افروخته زمین|شاهی که شد به همتش افراخته زمان}}
{{ب|سیمرغ وهم را نبود قوت عروج|آنجا که باز همت او سازد آشیان}}
{{ب|گر در خیال چرخ فتد عکس تیغ او|از یکدگر جدا شود اجزای توأمان}}
{{ب|حکمش روان چو باد در اطراف بر و بحر|مهرش نهان چو روح در اعضای انس و جان}}
{{ب|ای صورت تو ملک جمال و جمال ملک|وی طلعت تو جان جهان و جهان جان}}
{{ب|تخت تو رشک مسند جمشید و کیقباد|تاج تو غبن افسر دارا و اردوان}}
{{ب|تو آفتاب ملکی و هر جا که می‌روی|چون سایه از قفای تو دولت بود دوان}}
{{ب|ارکان نپرورد چو تو گوهر به هیچ قرن|گردون نیاورد چو تو اختر به صد}}
{{ب|قران بی‌طلعت تو جان نگراید به کالبد|بی‌نعمت تو مغز نبندد در استخوان}}
{{ب|هر دانشی که در دل دفتر نیامده‌ست|دارد چو آب خامه‌ی تو بر سر زبان}}
{{ب|دست تو را به ابر که یارد شبیه کرد|چون بدره بدره این دهد و قطره قطره آن}}
{{ب|با پایه‌ی جلال تو افلاک پایمال|وز دست بحر جود در دهر داستان}}
{{ب|بر چرخ علم ماهی و بر فرق ملک تاج|شرع از تو در حمایت و دین از تو در امان}}
{{ب|ای خسرو منیع جناب رفیع قدر|وی داور عظیم مثال رفیع‌شان}}
{{ب|علم از تو در حمایت و عقل از تو با شکوه|در چشم فضل نوری و در جسم ملک جان}}
{{ب|ای آفتاب ملک که در جنب همتت|چون ذره‌ی حقیر بود گنج شایگان}}
{{ب|در جنب بحر جود تو از ذره کمتر است|صد گنج شایگان که ببخشی به رایگان}}
{{ب|عصمت نهفته رخ به سراپرده‌ات مقیم|دولت گشاده‌رخت بقا زیر کندلان}}
{{ب|گردون برای خیمه خورشید فلکه‌ات|از کوه و ابر ساخته نازیر و سایه‌بان}}
{{ب|وین اطلس مقرنس زرد و ز زرنگار|چتری بلند بر سر خرگاه خویش دان}}
{{ب|بعد از کیان به ملک سلیمان نداد کس|این ساز و این خزینه و این لشکر گران}}
{{ب|بودی درون گلشن و از پردلان تو|در هند بود غلغل و در زنگ بد فغان}}
{{ب|در دشت روم خیمه زدی و غریو کوس|از دشت روم رفت به صحرای سیستان}}
{{ب|تا قصر زرد تاختی و لرزه اوفتاد|در قصرهای قیصر و در خانه‌های خان}}
{{ب|آن کیست کاو به ملک کند باتو همسری|از مصر تا به روم و ز چین تا به قیروان}}
{{ب|سال دگر ز قیصرت از روم باج سر|وز چینت آورند به درگه خراج جان}}
{{ب|تو شاکری ز خالق و خلق از تو شاکرند|تو شادمان به دولت و ملک از تو شادمان}}
{{ب|اینک به طرف گلشن و بستان همی‌روی|با بندگان سمند سعادت به زیر ران}}
{{ب|ای ملهکی که در صف کروبیان قدس|فیضی رسد به خاطر پاکت زمان زمان}}
{{ب|ای آشکار پیش دلت هرچه کردگار|دارد همی به پرده‌ی غیب اندرون نهان}}
{{ب|داده فلک عنان ارادت به دست تو|یعنی که مرکبم به مراد خودم بران}}
{{ب|گر کوششیت افتد پر داده‌ام به تیر|ور بخششیت باید زر داده‌ام به کان}}
{{ب|خصمت کجاست در کف پای خودش فکن|یار تو کیست بر سر چشم منش نشان هم کام}}
{{ب|من به خدمت تو گشته منتظم|هم نام من به مدحت تو گشته جاودان}}
{{پایان شعر}}