نمایش مبدأ برای جامی (اورنگ ششم لیلی و مجنون)/آن بانوی حجله‌ی نکویی

{{سرصفحه
| عنوان = [[جامی (اورنگ ششم لیلی و مجنون)]]
| مؤلف = جامی
| قسمت =(آن بانوی حجله‌ی نکویی)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{ب|آن بانوی حجله‌ی نکویی|و آن بانوی کاخ خوبرویی}}
{{ب|چو گوهر سلک دیگری شد|آسایش تاج سروری شد،}}
{{ب|پیوسته ز کار خود خجل بود|وز عاشق خویش منفعل بود}}
{{ب|تدبیر نیافت غیر ازین هیچ|کن قصه‌ی درد پیچ در پیچ}}
{{ب|تحریر کند به خون دیده|از خامه‌ی هر مژه چکیده}}
{{ب|عنوان همه درد همچو مضمون|ارسال کند به سوی مجنون}}
{{ب|این داعیه چون به خاطر آورد|آن نامه‌ی سینه‌سوز را کرد}}
{{ب|آغاز به نام ایزد پاک|تسکین ده بیدلان غمناک}}
{{ب|دیباچه‌ی نامه چون رقم زد،|از صورت حال خویش دم زد}}
{{ب|کای رفته ز همدمان سوی دشت!|همراه تو نی جز آهوی دشت!}}
{{ب|از ما کرده کناره چونی؟|افتاده به خار و خاره چونی؟}}
{{ب|شب‌ها کف پای تو که بیند؟|خار از کف پای تو که چیند؟}}
{{ب|خوانت که نهد به چاشت یا شام؟|همخوان تو کیست جز دد و دام؟}}
{{ب|با اینهمه شکر کن! که باری|نبود چو من‌ات به سینه باری}}
{{ب|دوران چو گل‌ام به ناز پرورد|وز خار ستیزه غنچه‌ام کرد}}
{{ب|شوهر کردن نه کار من بود|کاری نه به اختیار من بود}}
{{ب|از مادر و از پدر شد این کار|ز ایشان به دلم خلید این خار}}
{{ب|هر کس که چو گل رخ تو دیده‌ست|یا بوی تو از صبا شنیده‌ست،}}
{{ب|کی دیده به هر کسی کند باز؟|با صحبت هر خسی کند ساز؟}}
{{ب|همخوابه‌ی من نبوده هرگز|سر بر سر من نسوده هرگز}}
{{ب|گشته ز من خراب، مهجور|قانع به نگاهی، آن هم از دور}}
{{ب|زین غم، روزش شبی‌ست تاریک|زین رنج، تنش چو موی باریک}}
{{ب|وز کشمکش غم‌اش ز هر سوی|نزدیک گسستن است آن موی}}
{{ب|آن موست حجاب را بهانه|خوش آنکه برافتد از میانه}}
{{ب|تا روی تو بی‌حجاب بینم|خورشید تو بی‌سحاب بینم}}
{{ب|نامه که شد از حجاب، بنیاد|آخر چو به بی‌نقابی افتاد،}}
{{ب|زد خاتم مهر، اختتامش|از حلقه‌ی میم، والسلامش}}
{{ب|قاصد جویان ز خیمه برخاست|قد کرد پی برون‌شدن راست}}
{{ب|بودش خیمه به مرغزاری|نزدیک به خیمه، چشمه‌ساری}}
{{ب|بنشست ولی نه از خود آگاه|بنهاد چو چشمه چشم بر راه}}
{{ب|ناگاه بدید کز غباری|آمد بیرون، شترسواری}}
{{ب|دامن ز غبار ره برافشاند|اشتر به کنار چشمه خواباند}}
{{ب|لیلی گفتش که:«از کجایی؟|کید ز تو بوی آشنایی!»}}
{{ب|گفتا که: «ز خاک پاک نجدم|کحل بصرست خاک نجدم»}}
{{ب|لیلی گفتا که:«تلخکامی،|مجنون لقبی و قیس نامی}}
{{ب|سرگشته در آن دیار گردد|غمدیده و سوگوار گردد}}
{{ب|هیچ‌ات به وی آشنایی‌ای هست؟|امکان زبان‌گشایی‌ای هست؟»}}
{{ب|گفتا: «بلی آشنای اوی‌ام|سر در کنف وفای اوی‌ام}}
{{ب|هر جا باشم دعاش گویم|تسکین دل از خداش جویم»}}
{{ب|لیلی گفتا که: «در چه کارست؟»|گفتا که:«ز درد عشق زارست!}}
{{ب|همواره ز مردمان رمیده|با وحش رمیده آرمیده»}}
{{ب|لیلی گفتا که:«ای خردمند!|دانی که به عشق کیست دربند؟»}}
{{ب|گفتا:« آری، به یاد لیلی|هر دم راند ز دیده سیلی»}}
{{ب|لیلی ز مژه سرشک خون ریخت|و اسرار نهان ز دل برون ریخت}}
{{ب|گفتا که: «منم مراد جانش|و آن نام من است بر زبانش}}
{{ب|جانم به فدات! اگر توانی|کز من خبری به وی رسانی،}}
{{ب|آیین وفا گری کنی ساز|و آری سوی من جواب آن باز،}}
{{ب|دردی ببری و داغی آری|شمعی ببری، چراغی آری»}}
{{ب|برخاست به پای، آن جوانمرد|کای مجنون را دل از تو پردرد!}}
{{ب|منت دارم، به جان بکوشم|کالای تو را به جان فروشم}}
{{ب|شد لیلی را درون ز غم شاد|وآن نامه ز جیب خویش بگشاد}}
{{ب|پیچید در آن به آرزویی|برگ کاهی و تار مویی}}
{{ب|یعنی: ز آن روز کز تو فردم،|چون مو زارم، چو کاه زردم!}}
{{ب|چون نامه‌بر آن گرفت، برجست|بر ناقه‌ی رهنورد بنشست}}
{{ب|شد راحله‌تاز راه مجنون|مایل به قرارگاه مجنون}}
{{ب|آنجا چو رسید بی‌کم و کاست|بسیار دوید از چپ و راست}}
{{ب|دیدش که چو مستی اوفتاده|دستور خرد به باد داده}}
{{ب|در خواب نه، لیک چشم بسته|بیدار، ولی ز خویش رسته}}
{{ب|از گردش ماه و مهر بیرون|وز دایره‌ی سپهر بیرون}}
{{ب|مستغرق بحر عشق گشته|وز هر چه نه عشق در گذشته}}
{{ب|قاصد هرچند حیله انگیخت|تا بو که به وی تواند آمیخت}}
{{ب|آن حیله نداشت هیچ سودش|از بانگ بلند آزمودش}}
{{ب|برداشت چو حادیان نوایی|در کوه فکند ازآن صدایی}}
{{ب|لیلی گویان حدا همی کرد|و آن دلشده را ندا همی کرد}}
{{ب|کرد آن اثری در او سرانجام|و آمد به خود از سماع آن نام}}
{{ب|گفتا:«تو که‌ای و این چه نام است؟|زین نام مراد تو کدام است؟»}}
{{ب|گفتا که: «منم رسول لیلی|خاص نظر قبول لیلی»}}
{{ب|گفتا که: «ره ادب نجسته|وز مشک و گلاب لب نشسته،}}
{{ب|هر دم به زبان چه آری این نام؟|گستاخ، چرا شماری این نام؟»}}
{{ب|زد لاف که:« من زبان اوی‌ام|گویا شده ترجمان اوی‌ام}}
{{ب|خیزان، بستان! که نامه‌ی اوست|یک رشحه ز نوک خامه‌ی اوست»}}
{{ب|مجنون چو شنید نام نامه|پا ساخت ز فرق سر چو خامه}}
{{ب|چون بر سر نامه نام او دید،|بوسید و به چشم خویش مالید}}
{{ب|افتاد ز عقل و هوش رفته|خاصیت چشم و گوش رفته}}
{{ب|آمد چو ز بی‌خودی به خود باز|این نغمه‌ی شوق کرد آغاز}}
{{ب|کاین نامه که غنچه‌ی مرادست|زو در دل تنگ صد گشادست}}
{{ب|حرزی‌ست به بازوی ارادت|مرقوم به خامه‌ی سعادت}}
{{ب|تعویذ دل رمیدگان است|تومار بلا کشیدگان است}}
{{ب|وآن دم که گشاد نامه را سر،|سر برزد از او نوای دیگر}}
{{ب|کاین نامه نه نامه، نوبهاری‌ست|وز باغ امل بنفشه‌زاری ست}}
{{ب|دلکش رقمی‌ست نورسیده|بر صفحه‌ی آرزو کشیده}}
{{ب|صف‌هاست کشیده عنبرین مور|ره ساخته بر زمین کافور}}
{{ب|هر موری از آن به سوی خانه|برده دل بیدلان چو دانه}}
{{ب|ز آن نامه‌ی دلنواز هر حرف|بود از می ذوق و حال یک ظرف}}
{{ب|هر جرعه‌ی می کز آن بخوردی|از جا جستی و رقص کردی}}
{{ب|از خواندن نامه چون بپرداخت|در گردن جان حمایل‌اش ساخت}}
{{ب|قاصد چو بدید آن به پا خاست|زو کرد جواب نامه درخواست}}
{{ب|مجنون چو به نامه در، قلم زد|در اول نامه این رقم زد:}}
{{ب|«دیباچه‌ی نامه‌ی امانی|عنوان صحیفه‌ی معانی}}
{{ب|جز نام مسببی نشاید|کز وی در هر سبب گشاید}}
{{ب|مطلق‌گردان دست تقدیر|زنجیری‌ساز پای تدبیر}}
{{ب|آن را که به وصل چاره سازد،|سر برتر از آسمان فرازد}}
{{ب|و آن را که ز هجر سینه سوزد،|صد شعله به خرمنش فروزد»}}
{{ب|چون بست زبان ازین سرآغاز|گشت از دل ریش رازپرداز}}
{{ب|کاین هست صحیفه‌ی نیازی|ز آزرده دلی به دلنوازی}}
{{ب|آن دم که رسید نامه‌ی تو|پر عطر وفا ز خامه‌ی تو}}
{{ب|بر دیده‌ی خون‌فشان نهادم|در سینه به جای جان نهادم}}
{{ب|هر حرف وفا ز وی که خواندم|از دیده سرشک خون فشاندم}}
{{ب|در وی سخنان نوشته بودی|صد تخم فریب کشته بودی}}
{{ب|غمخواری من بسی نمودی|غم‌های مرا بسی فزودی}}
{{ب|گیرم که تو دوری از کم و کاست|نید به زبان تو بجز راست،}}
{{ب|مسکین عاشق چو بدگمان است|هر لحظه اسیر صد گمان است}}
{{ب|هر شبهه به پیش او دلیلی‌ست|هر پشه‌ی مرده زنده پیلی‌ست}}
{{ب|مرغی که به بام یار بیند|کو دانه ز بام یار چیند،}}
{{ب|ز آن مرغ به خاطرش غباری‌ست|کز غیر به دوست نامه آری‌ست}}
{{ب|گفتی که: به بوسه دل ندارم|وز فکر کنار بر کنارم!}}
{{ب|این درد نه بس که صبح تا شام|هم‌صحبت توست کام و ناکام؟}}
{{ب|گفتی که: ز درد پایمال است|وز غصه به معرض زوال است}}
{{ب|خواهد ز میانه زود رفتن|بر باد هوا چو دود رفتن!}}
{{ب|گر او برود تو را چه کم، یار؟|کالای تو را چه کم خریدار؟}}
{{ب|ممکن بود از تو کام هر کس|محروم از آن همین منم، بس!}}
{{ب|آن را که تو دوست داری، ای دوست!|گر دوست ندارمش نه نیکوست}}
{{ب|با هر که تو دوستدار اویی|از من نسزد بجز نکویی}}
{{ب|عاشق که برای دوست کاهد|آن به که رضای دوست خواهد}}
{{ب|از خواهش خویش رو بتابد|در راه مراد او شتابد}}
{{ب|هر چند که من نه از تو شادم،|یک بار نداده‌ای مرادم،}}
{{ب|خاطر ز زمانه شاد بادت!|گیتی همه بر مراد بادت!}}
{{ب|دمسازی دوستان تو را باد!|ور من میرم تو را بقا باد!}}
{{پایان شعر}}

[[رده:هفت اورنگ جامی]]