نمایش مبدأ برای اوحدی مراغه‌ای (رباعیات)/ای کرده به خون دشمنان خارالعل

{{سرصفحه
| عنوان = [[اوحدی مراغه‌ای (رباعیات)]]
| مؤلف = اوحدی مراغه‌ای
| قسمت =(ای کرده به خون دشمنان خارالعل)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{ب|ای کرده به خون دشمنان خارالعل|در گوش سپر کرده فرمان تو نعل}}
{{ب|بر کوه و کمر برده به هنگام شکار|تیر تو توان از نمر و جان ازو عل}}
{{ب|ای ذکر تو بر زبان ساهی مشکل|درک تو ز فهم متناهی مشکل}}
{{ب|دانیم که ماهی تو به خوبی، لیکن|آن ماه که دیدنش کماهی مشکل}}
{{ب|امروز که گشت باغ رنگین از گل|شد خاک چمن چو نافه‌ی چین از گل}}
{{ب|بشکفت به صحرا گل مشکین، نه شگفت|گر ناله کند بلبل مسکین از گل}}
{{ب|ای چشم تو کرده بر دلم مدغم غم|لعل تو جراحت دل و مرهم هم}}
{{ب|صد پی بلب آمد از دلم خون، لیکن|از بیم رخ تو بر نیارد دم دم}}
{{ب|بر گل چو نسیم سحری سود قدم|پوشیده نقاب غنچه بربود بدم}}
{{ب|بر شاخ چو بو برد که گل برگی خاست|دی گربه‌ی بید پنجه بگشود ز هم}}
{{ب|از ژاله چو لاله راست لل در کام|برخیز و به سوی گل و گلزار خرام}}
{{ب|تا در ورق جوی ببینی مسطور|صد بار که: می‌نیست درین فصل حرام}}
{{ب|نی بی‌تو مرا قرار باشد یک دم|نی سوی منت گذار باشد یک دم}}
{{ب|هر گه که بخواندمت به کاری باشی|پیداست که خود چه کار باشد یک دم؟}}
{{ب|روزی شکن از زلف چو دالت ببرم|جانی بکنم، ز دل ملامت ببرم}}
{{ب|گر بر رخ من نهی به بازی رخ خویش|از بوسه به یک پیاده خالت ببرم}}
{{ب|دی باد صبا ز خاک بر داشت سرم|آن نامه بیاورد و بر افراشت سرم}}
{{ب|گفتم که: ببوسم و نهم بر سینه|خود دیده رها نکرد و نگذاشت سرم}}
{{ب|گفتا که: به شیوه آبرویت ریزم|وز باد ستیزه رنگ و بویت ریزم}}
{{ب|اندر تو زنم آتش سودا روزی|تا خاک شوی، شبی به کویت ریزم}}
{{ب|خواهم که لب باده پرستت بوسم|و آن عارض خوب و چشم مستت بوسم}}
{{ب|صد نقش چو دستارچه بر آب زدم|باشد که چو دستارچه دستت بوسم}}
{{ب|گفتم که: مکش مرا به غم، گفت: به چشم|زین بیش مکن جور و ستم، گفت: به چشم}}
{{ب|گفتم که: مگوی راز من با چشمت|کو کرد مرا چنین دژم، گفت: به چشم}}
{{ب|هر شب ز غمت به خون بگرید چشمم|ز اندازه و حد فزون بگرید چشمم}}
{{ب|در چشم منی همیشه ثابت، لیکن|ترسم بروی تو، چون بگرید چشمم}}
{{ب|هر لحظه به آیین وفا رای کنم|خواهم که سر اندر کف آن پای کنم}}
{{ب|آن خال که بر گوشه‌ی چشمست ترا|نوریست که بر مردمکش جای کنم}}
{{ب|پیمانه بده، که مرد پیمانه منم|در دام زمانه مرغ این دانه منم}}
{{ب|زان باده که عقل میبرد جامی ده|گو: خلق بدانند که: دیوانه منم}}
{{ب|تا کی ستم سپهر جافی بینم؟|وین دور مخالف منافی بینم؟}}
{{ب|برخیز و روان در لب صافی بنگر|تا سرو روان در لب صافی بینم}}
{{ب|تا کی ز میان؟ کناره سویی گیریم|برخیز که راه جست و جویی گیریم}}
{{ب|در سایه‌ی زهد سرد بودن تا چند؟|وقتست که آفتاب رویی گیریم}}
{{ب|ما پرتو عکس نور مشکات توییم|پروانه‌ی شمع صفت و ذات توییم}}
{{ب|هستیم ولی بی‌رخ چون خورشیدت|پیدانشویم، از آنکه ذرات توییم}}
{{ب|روی تو ز حسن لافها زد به جهان|لعل تو ز لطف طعنها زد در جان}}
{{ب|زلف تو چو افتادگیی عادت کرد|بنگر که چگونه بر سر آمد ز میان؟}}
{{ب|ای قاعده‌ی تو مشک در مو بستن|پای دل ما به بند گیسو بستن}}
{{ب|زر خواست و چو زر ندیدن گرهی|در هم شدن و گره در ابرو بستن}}
{{ب|پیش تو نشست و خاست نتوان کردن|وز لعل تو باز خواست نتوان کردن}}
{{ب|چشمت که درو میل نگنجد، بر اوست|خالی که به میل راست نتوان کردن}}
{{ب|روی من و خاک سر کویت پس ازین|حلق من و حلقهای مویت پس ازین}}
{{ب|در گوش لب تو یک سخن خواهم گفت|گر بشنود ار نه من و رویت پس ازین}}
{{ب|ای روی تو انگشت نمایی از حسن|بالای چو سرو تو بلایی از حسن}}
{{ب|زیبنده تر از قد تو گیتی نبرید|بر قد بلند تو قبایی از حسن}}
{{ب|ساقی، بده آن باده، زبانم بشکن|وز باده خمار سر و جانم بشکن}}
{{ب|پیشانی توبه را شکستم ز لبت|گر توبه کنم دگر دهانم بشکن}}
{{ب|نی از تو گذر به هیچ حالی ممکن|نی از تو به عمرها وصالی ممکن}}
{{ب|دیدار تو ممکنست و وصل تو محال|انصاف که اینست محالی ممکن}}
{{ب|هر دم لحد تنگ بگرید بر من|وین خاک به صد رنگ بگرید بر من}}
{{ب|بر سنگ نویسید به زاری حالم|تا بشنود و سنگ بگرید بر من}}
{{ب|ای مهر تو از جهان پذیرفته‌ی من|مشتاق تو این دیده‌ی ناخفته‌ی من}}
{{ب|هر چند جهان ز گفته‌ی من پر شد|اکنون به کمال میرسد گفته‌ی من}}
{{ب|ای شیخ، گران جان چو تنندی منشین|زین آب روان بگیر پندی، منشین}}
{{ب|چون مست شدی از می صافی به قرق|بر جان حریفان چو سهندی منشین}}
{{ب|ای خرمن ماه خوشه‌چین رخ تو|خوبی همه در زیر نگین رخ تو}}
{{ب|خورشید، که پای بر سر چرخ نهاد|بوسید هزار پی زمین رخ تو}}
{{ب|ای گشته‌ی تن من چو خیالی بی‌تو|هجر تو مرا کرده به حالی بی‌تو}}
{{ب|ای ماه دو هفته، رفتی و هست مرا|روزی چو شبی، شبی چو سالی بی‌تو}}
{{ب|دل کیست؟ که او طلب کند یاری تو|یا تن ندهد به محنت و خواری تو؟}}
{{ب|پرسیده‌ای احوال دلم دوش وزان|جان می‌آید به عذر دلداری تو}}
{{ب|ما را به سرای وصل خویش آری تو|بر ما ز لب لعل شکر باری تو}}
{{ب|پس پرده ز روی خویش برداری تو|عاشق نشویم، پس چه پنداری تو؟}}
{{ب|یک روز دیار یار بگذارم و رو|زین منزل غصه رخت بردارم و رو}}
{{ب|این مایه خیال او، که در چشم منست|با اشک ز دیدگان فرو بارم و رو}}
{{ب|خالی،که لبت همی بباراید ازو|خالیست سیه که شمک میزاید ازو}}
{{ب|صد تنگ شکر خورد ز پهلوی رخت|ترسم که دهان تو به تنگ آید ازو}}
{{ب|گفتم: دلت ار با من شیداست بگو|گفت: آنچه دلت ز وصل من خواست بگو}}
{{ب|گفتم که: دل اندر کمرت خواهم بست|گفتا که: چه دیده‌ای درو؟ راست بگو}}
{{ب|در زیر دو ابروی کژت پیوسته|با چشم تو آن سه خال در یک رسته}}
{{ب|آن خال که بر گوشه‌ی چشمست ترا|نقش سه بنفشه و دو نرگس بسته}}
{{ب|ای راه خلل ز چار قسمت بسته|داننده ز روح نقش جسمت بسته}}
{{ب|صندوق طلسم را همی مانی تو|صد گنج گشاده در طلسمت بسته}}
{{ب|ای چرخ ز مهر زیر میغت برده|گیتی به ستم اجل، به تیغت برده}}
{{ب|پرورده به صد ناز جهانت اول|و آخر ز جهان به صد دریغت برده}}
{{ب|ای خط تو گرد لاله وشم آورده|سیب زنخت آب ز یشم آورده}}
{{ب|لعل تو ز من خون جگر کرده طلب|دل رفته روان بر سر و چشم آورده}}
{{ب|ای تن، دل خود به روی چون ماهش ده|جانی داری، به لعل دلخواهش ده}}
{{ب|خون جگرم برون شود، می‌خواهی|ای دیده، تو مردمی کن و راهش ده}}
{{ب|داریم ز قدت گلها راست همه|دل ماندگیی چند که برجاست همه}}
{{ب|آن نیز که امروز ز ما کردی یاد|تاثیر دعای سحر ماست همه}}
{{ب|یک شهر بجست و جوی آن دوست همه|بگذشته ز مغز و در پی پوست همه}}
{{ب|گر زانکه طریق طلبش دانستی|از خود طلبش داری و خود اوست همه}}
{{ب|چون دوست نماند دل و جانیم همه|چون تن برود روح و روانیم همه}}
{{ب|گر هیچ ندانیم برآییم به هیچ|عین همه‌ایم، اگر بداینم همه}}
{{ب|ای لاف زنان را همه بویی ز تو نه|حاصل بجز از گفتی و گویی ز تو نه}}
{{ب|در هر مویی نشانه‌ای هست از تو|آنگاه نشان به هیچ رویی ز تو نه}}
{{ب|بر برگ گل آن سه خال کانداخته‌ای|هندو بچگانند و تو نشناخته‌ای}}
{{ب|دیدی که به بوی مردمی آمده‌اند|بر گوشه‌ی چشم جایشان ساخته‌ای}}
{{ب|آب ار چه به هر گوشه کند جنبش و رای|بر صحن سرایت به سر آمد، نه به پای}}
{{ب|چندان که به گرد خویش بر میگردد|از بزم تو خوب تر نمی‌بیند جای}}
{{ب|آن درد، که با پای تو کرد آن چستی|در کشتن خصمت ننماید سستی}}
{{ب|با پای تو این جا سر و پایی گردید|تا با سر دشمن تو گیرد کستی}}
{{ب|در عشق تو از سر بنهادم هستی|زین پس من و شوریدگی و سرمستی}}
{{ب|با روی تو حالی و حدیثی که مراست|در نامه نبشتم که زبانم بستی}}
{{ب|تا با خودی، ای خواجه، خدا چون گردی؟|بیگانه سرشتی آشنا چون گردی؟}}
{{ب|جز سایه‌ی خویشتن نمی‌بینی تو|ای سایه، ز خورشید جدا چون گردی؟}}
{{ب|اقبال سعادت به ازینت بودی|گر لذت علم و درد دینت بودی}}
{{ب|گردون بستی به گوش داریت کمر|گر گوش به هر گوشه نشینت بودی}}
{{ب|آن زلف،که دارد از تو برخورداری|ماننده‌ی میغست که بر خورداری}}
{{ب|کی برخورم از قامت چون سرو تو من|کز هر طرفی هزار برخورداری}}
{{ب|یارا، گر از آن شربت شافی داری|یاری دو سه هوشمند کافی داری}}
{{ب|مادر قرقیم بر لب آب روان|برخیز و بیا گر دل صافی داری}}
{{ب|گه وسمه بر ابروی سیاه اندازی|گه زلف بر آن روی چو ماه اندازی}}
{{ب|اینها همه از چه؟ تا به بازی دل من|خوش بر زنخ آوری، به چاه اندازی}}
{{ب|ترسم رسد از من به تو آهی روزی|زیرا که نمیکنی نگاهی روزی}}
{{ب|گر می‌ندهی دو بوسه هر روز، ای ماه|آخر کم از آن که هر به ماهی روزی}}
{{ب|تا کی به غم، ای دل، خوی حسرت ریزی؟|زو جان نبری گر ز غمش نگریزی}}
{{ب|خصمان تو بی‌مرند،در معرضشان|آخر به مراغه‌ای چه گرد انگیزی؟}}
{{ب|ای خاک تو آب سبزه زار صافی|تابوت تو سرو جویبار صافی}}
{{ب|تا عمر مراغه بود هرگز ننشاند|مانند تو سرو در کنار صافی}}
{{ب|بد خلق مباش، کز خوش و امانی|پیکار مکن کار، که بر جا مانی}}
{{ب|زنهار! مهل، کز تو بماند دل کس|دلها چو بماند ز تو،تنها مانی}}
{{ب|تا چند گریزم و به نازم خوانی؟|من فاش گریزم و به رازم خوانی}}
{{ب|بس دست خجالت چو مگس بر سر خود|خواهم زدن آن روز که بازم خوانی}}
{{ب|صد سال سر خویشتن ار حلق کنی|وندر تن خویش خرقه‌ی دلق کنی}}
{{ب|صد بار ز حق دور کنندت به قفا|گر یک سر موی روی در خلق کنی}}
{{ب|گر مرد رهی، تو چند بیراه روی؟|اندر پی این منصب و این جاه روی؟}}
{{ب|تا کی ز برای زر و سیم دنیا|بر اسب نشینی، به در شاه روی؟}}
{{ب|روزی به سرای وصل راهم ندهی|یک بوسه از آن روی چو ماهم ندهی}}
{{ب|گفتی که: نخواستی ز من هرگز هیچ|گر زانکه منت هیچ بخواهم ندهی}}
{{ب|در صورت آدم ار فرشتست تویی|ور آدمی از روح سرشتست تویی}}
{{ب|گر می‌نبشتست درین دور کسی|آن وحی خط و آنکه نبشتست تویی}}
{{ب|دم با تو زنم، که یار دیرینه تویی|کم با تو زنم، که یار دیرینه تویی}}
{{ب|در عیش قدیم، ار قدمی خواهم زد|هم با تو زنم، که یار دیرینه تویی}}
{{ب|گفتم که: لبت، گفت: شکر می‌گویی|گفتم که: رخت، گفت: قمر می‌گویی}}
{{ب|گفتم که: شنیدم که دهانی داری|گفتا که: ز دیده گو، اگر می‌گویی}}
{{پایان شعر}}