نمایش مبدأ برای انوری (قصاید)/ای به استحقاق شاه شرق را قایم مقام

{{سرصفحه
| عنوان = [[انوری (قصاید)]]
| مؤلف = انوری
| قسمت =(ای به استحقاق شاه شرق را قایم مقام)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|ای به استحقاق شاه شرق را قایم مقام|وز قدیم‌الدهر شاهان پیشوای خاص و عام}}
{{ب|قدر تو کیوان و او را مشتری در کوکبه|رای تو خورشید و او را آسمان در اهتمام}}
{{ب|فتنه‌ها از بخت بیدار تو در زندان خواب|تیغها از عهده‌ی کلک تو در حبس نیام}}
{{ب|کلک تو جذر اصم را بشنواند از صماخ|هرچه بر شاخ خواطر از سخن پخته است و خام}}
{{ب|گوش گردون بر صریر کلک تو دانی ز چیست|زانکه در ترتیب عالم کلک تست او را امام}}
{{ب|راستی به با کف و کلک تو بیرون برده‌اند|نام صاحب از کفاة و نام حاتم از کرام}}
{{ب|ملک را حبل متین جز دامن جاهت نبود|لاجرم تنبیهش افتاد و بدو کرد اعتصام}}
{{ب|تا چه فعالی که چرخ مستبد هرگز نداد|در یکی فرمان میان امر و نهیت التیام}}
{{ب|رتبت تو بر تو مقصورست چون خورشید و نور|چون تویی را از وزارت کی فزاید احترام}}
{{ب|زاسمان قرآن تمام آمد هم از بدو نزول|آنکه می‌گوید هم از تذهیب مصحف شد تمام}}
{{ب|ای ترا در سلک بیعت هم ضعیف و هم قوی|وی ترا در داغ طاعت هم خواص و هم عوام}}
{{ب|لطف تو از قهر تو پیدا چو آب اندر زجاج|عفو تو در خشم تو پنهان چو مغز اندر عظام}}
{{ب|مسندت گر جوهری قایم به ذات آمد رواست|عقل ازین تسلیم هرگز باز پس ننهاد گام}}
{{ب|ملک و ملت چون عرض شد باری اندر جنب او|زانکه هست این هردو را دایم بدین مسند قوام}}
{{ب|بدر در اصل لغت ماه تمام آمد ولیک|تو نه آن بدری بگویم تو کدامی او کدام}}
{{ب|تو تمام با ثباتی باز بدر آسمان|از دو نقصان در تحیر از خلف هم از امام}}
{{ب|پایه‌ی قدر ترا از مه نشان می‌خواستم|گفت او تن کی دهد با ما در این خلقان خیام}}
{{ب|سبز خنگ آسمان در زیر زرین قدر تست|زان ز ماهش نعل کردستند و از پروین ستام}}
{{ب|دایه‌ی جود ترا گفتم کرا خواهی رضیع|گفت باری آز را کو نیست امکان فطام}}
{{ب|ابر را گفتم چه گویی در محیط دست او|گفت هان درمی‌کشی یا نه زبانت را به کام}}
{{ب|گفتمش چون گفت هرگز دیده‌ای ای ساده‌دل|فتوی از محض کرم مفتی ز ابنای لام}}
{{ب|رعد را معنی دیگر نیست الا قهقهه|برق چون در نسبت دستش نخندد بر غمام}}
{{ب|تا چه کردستند بحر و کان به جای دست او|این چنین کو می‌کشد زین هر دو مسکین انتقام}}
{{ب|صاحبا صدرا خداوندا چه خوانم در ندات|کز علو پایه وصفت می‌نگنجد در کلام}}
{{ب|می‌نیارم از ره فکرت رسیدن در تو وای|چون توان بر آسمان آخر شدن از راه بام}}
{{ب|خسرو صاحب‌قران طوطی که از انصاف تو|باز را تیهو هوا خواهست و شاهین را حمام}}
{{ب|ملک او را هست رایت چون سکندر را خضر|تیغ او را هست کلکت چون ملکشه را نظام}}
{{ب|هرکجا با تیغ چونان شد چنین کلکی قرین|چرخ در فرمان بری بالله اگر خاید لگام}}
{{ب|هرکجا تیغی چنان کلک چنین را شد معین|فتنه‌جو در خوابگه حقا اگر سازد مقام}}
{{ب|تیغ او کلک ترا هر ساعتی گوید ببین|کار من کشور گشادن کار تو دادن نظام}}
{{ب|آن حشم کز اختیار آسمان بیرون شدند|داده‌اند اکنون به دست اختیار تو زمام}}
{{ب|وان کسان کابنای شاهانشان غلامی کرده‌اند|گشته‌اند اکنون به سمع و طاعتت یکسر غلام}}
{{ب|آنکه زر شد در مسام کان ز بیم او عرق|می‌رود رازش کنون پیشت عرق‌وار از مسام}}
{{ب|وانکه نشنیدی پیام آیتی در شان عدل|می‌برد اکنون ز عدلت سوی مظلومان پیام}}
{{ب|تا نه بس گر تو بوی در خدمت این پادشاه|من همی بینم که زاید توامان جاهت مدام}}
{{ب|سکه را لب گشته از شادی نامش خنده‌ناک|خطبه را رخ گشته از تاثیر ذکرش لعل‌فام}}
{{ب|ملک را رای تو گر افزون کند نشگفت ازآنک|صید کم ناید چو مستظهر بود از دانه دام}}
{{ب|عالمی معمور خواهد شد ز عدل تو چنانک|عون تو بیرون نهد رخت خرابی از مدام}}
{{ب|صاحبا من بنده را بی‌خدمت میمون تو|هیچ شب حامل نشد الا به صبحی همچو شام}}
{{ب|گرچه انعام تو عام آمد ادای شکر آن|خاصه اندر ذمت من بنده دارد حکم وام}}
{{ب|زانکه بر من همچو روزی دایم و بی‌سابقه است|خرد باشد این چنین انعام وانگه بر دوام}}
{{ب|گرچه سوسن ده‌زبان گردم چو بلبل صد لغت|هم نیارم کرد تا باشم به شکر آن قیام}}
{{ب|از فلک با این همه گرد در همایون خدمتت|مدتی باشم طبیعی چون دگر یاران به کام}}
{{ب|گرنه از آب سخن پیدا کنم سحر حلال|در مدیحت بر تنم باد جهان بادا حرام}}
{{ب|ای حروف آفرینش را کمال تو الف|وانگهش از لاجورد سرمدی بر چهره لام}}
{{ب|ای از آن برتر که در طی زبان آید ثنات|هرچه مدحست اندرین مصراع گفتم والسلام}}
{{ب|تا نباشد چاره هرگز بعد را از اتصال|تا نباشد چاره هرگز جسم را از انقسام}}
{{ب|منقسم خاطر مبادی هرگز از گردون دون|متصل اقبال بادی دایم از اجرام رام}}
{{ب|از بهشتت باد ساقی وز رحیقت باد می|از سپهرت باد مجلس وز هلالت باد جام}}
{{ب|از اقالیم نفاذ تو توقف را خروج|در گلستان بقای تو تباهی را ز کام}}
{{ب|از وجودت جاودان سعد علو پاینده ذات|یعنی از هستیت مسعود و علی پاینده نام}}
{{پایان شعر}}

[[رده:قصیده‌ها انوری]]