نمایش مبدأ برای انوری (رباعیات)/مریخ سلاح چاوشان تو برد

{{سرصفحه
| عنوان = [[انوری (رباعیات)]]
| مؤلف = انوری
| قسمت =(مریخ سلاح چاوشان تو برد)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|مریخ سلاح چاوشان تو برد|گوی تو زحل به پاسبانی سپرد}}
{{ب|در ملکت تو چه بیش و کم خواهد شد|گر چاوش تو به پاسبان برگذرد}}
{{ب|با آنکه غم عشق تو از من جان برد|وان جان به هزار درد بی‌درمان برد}}
{{ب|تا دسترسی بود مرا در غم تو|انگشت به هیچ شادیی نتوان برد}}
{{ب|خود عهد کسی کسی چنین بگذارد|کاندر بد و نیک هیچ یادش نارد}}
{{ب|جانا ز وفا روی مگردان که هنوز|خاک در تو نشان رویم دارد}}
{{ب|چون نیست یقین که شب چه خواهد آورد|پیشش غم ناآمده نتوانم خورد}}
{{ب|فردا چو ندانم که چه خواهد بودن|امروز چه دانم که چه می‌باید کرد}}
{{ب|آن نور که ملک یافت از روی تو فرد|از هیچ فلک به دست نتوان آورد}}
{{ب|وان سایه که بر زمانه عدلت پوشید|خورشید به نور پیسه نتواند کرد}}
{{ب|عاقل چو به حاصل جهان درنگرد|خشک و تر آسمان به یک جو نخرد}}
{{ب|کو هرچه دهد یا که بیارد ببرد|حاشا چو سگی که قی کند خود بخورد}}
{{ب|هر تیره شبی که ره به روزی نبرد|گردن به حساب عمر من برشمرد}}
{{ب|با این همه ماتم فراقش دارم|گرچه به هزار گونه محنت گذرد}}
{{ب|آن کو به من سوخته خرمن نگرد|رحم آرد اگر به چشم دشمن نگرد}}
{{ب|آنرا که به عشق رغبتی هست کجاست|تا رنجه شود نخست و در من نگرد}}
{{ب|سی سال درخت بخت من بار آورد|چرخ این سه شبم به روی تیمار آورد}}
{{ب|زان روی برویم این قدر کار آورد|تا دشمنم از دوست پدیدار آورد}}
{{ب|بوطالب نعمه آن جهانی همه مرد|هرگز غم این جهان خونخواره نخورد}}
{{ب|هر طالب نعمت که بدو روی آورد|از نام پدر دامن حرصش پر کرد}}
{{ب|این عمر که سرمایه‌ی ملکیست نه خرد|چون بی‌خبران همی به سر باید برد}}
{{ب|وز غبن چنین زنگیی پیش از مرگ|روزی به هزار مرگ می‌باید مرد}}
{{ب|موری که به چاه شست بازی گذرد|بی‌تو شب من بدان درازی گذرد}}
{{ب|وان شب که مرا با تو به بازی گذرد|گویی که همی بر اسب تازی گذرد}}
{{ب|در عرصه‌ی ملکی که کمی نپذیرد|با چند هنر کز چو منی نگزیرد}}
{{ب|خورشید فراغتم فرو می‌میرد|بوطالب نعمه کو که دستم گیرد}}
{{ب|روی تو به دلبری جهان می‌گیرد|زلف تو زره‌گری از آن می‌گیرد}}
{{ب|جزعت به نظر زبان دل می‌بندد|لعلت به شکر طوطی جان می‌گیرد}}
{{ب|روی تو که شمع لاله زو درگیرد|گل پرده ز روی با تو چون درگیرد}}
{{ب|برخیز و به عزم گلستان موزه بخواه|تا چادر غنچه باز در سر گیرد}}
{{ب|گر دست غم تو دامن من گیرد|کمتر غم جان بود که در من گیرد}}
{{ب|از دوستی تو برنگردانم روی|گر روی زمین به جمله دشمن گیرد}}
{{ب|خاک قدم تو تاج خورشید ارزد|یک روزه غمت به عمر جاوید ارزد}}
{{ب|شکر ایزد را که از تو نومید شدم|وین نومیدی هزار امید ارزد}}
{{ب|رای تو که صلح روز ملک انگیزد|در حادثه‌ای چو رنگ قهر آمیزد}}
{{ب|تعجیل حقیقی از فلک بگریزد|آرام طبیعی از زمین برخیزد}}
{{ب|جانا غم تو به هر عطایی ارزد|وصلت به کشیدن بلایی ارزد}}
{{ب|در تهمت تو اگر بریزندم خون|این تهمت تو به خون بهایی ارزد}}
{{ب|رایت که جهان به پشت پای اندازد|از مسند و استناد او کی نازد}}
{{ب|توپای به خاک برنه‌ای صدر جهان|تا چرخ ازو مسند ملکی سازد}}
{{ب|روزی که خرد سرشک رنگین ریزد|اندیشه چگونه رنگ شعر آمیزد}}
{{ب|نور از رخ آفتاب هم بگریزد|چون سایه‌ی ایزد از جهان برخیزد}}
{{ب|تشریف هوای تو به هر جان نرسد|ملک غم تو به هر سلیمان نرسد}}
{{ب|درمان طلبان ز درد تو محرومند|کان درد به طالبان درمان نرسد}}
{{ب|نه مشکل روزگار حل خواهد شد|نه دور فلک همی بدل خواهد شد}}
{{ب|زین پس من و عشق و می که این روزی دو|تا روز دو بر باد اجل خواهد شد}}
{{ب|از عشق تو درجهان سمر خواهم شد|وز دست غمت زیر و زبر خواهم شد}}
{{ب|وانگه زپس هزار شب بی‌خوابی|گریان گریان به خواب درخواهم شد}}
{{ب|عدل تو چو سایه بر ممالک پوشد|کان ماند و بس که از کفت بخروشد}}
{{ب|چون می‌نوشی که نوش بادت گویی|خورشید به ماه مشتری می‌نوشد}}
{{ب|آخر دل من به وصل پیروز نشد|شایسته‌ی صحبت دل‌افروز نشد}}
{{ب|دردا که به عشوه روز عمرم زغمش|شب گشت و شب فراق او روز نشد}}
{{ب|رای تو به هیچ رای خرسند نشد|تا بر همه خسروان خداوند نشد}}
{{ب|رایات تو از پای‌فلک بنشیند|تا ملک خراسان چو سمرقند نشد}}
{{ب|با آنکه زمانه جز بدی نسگالد|وز جور توام زمان زمان می‌نالد}}
{{ب|از خوردن آن زهر نمی‌نالد دل|ازمنت تریاک خسان می‌نالد}}
{{ب|زلف تو به فتنه باز بیرون آمد|آن کار که داند که کجا انجامد}}
{{ب|آرام دهش دو روز در زیر کلاه|باشد که از این فتنه فرو آرامد}}
{{ب|تا رای تو از قدح به شمشیر آمد|گرد سپهت زبر فلک زیر آمد}}
{{ب|نصرت به زبان تیغ تیزت می‌گفت|تا باز که از ملک جهان سیر آمد}}
{{ب|آنی که کفت ضامن ارزاق آمد|آنی که درت قبله‌ی آفاق آمد}}
{{ب|مقصود جهان تو بودی آخر به وجود|اول حسن علی اسحق آمد}}
{{ب|رنجی که مرا ز هجر آن ماه آمد|گویی که همه به کام بدخواه آمد}}
{{ب|افزون ز هزار بار گویم هرشب|هان ای اجل ار نمرده‌ای گاه آمد}}
{{ب|رخسار تو چون سوسن آزاد آمد|زلفین تو چون دسته‌ی شمشاد آمد}}
{{ب|برچنگ تو گویی که ز بیداد آمد|کز دست تو همچو من به فریاد آمد}}
{{ب|آن روز که جان نامه‌ی عشق تو بخواند|دل دست زجان بشست و دامن بفشاند}}
{{ب|وان صبر که خادمت بدان آسودی|آن نیز بقای عمر تو باد نماند}}
{{ب|خوی تو ز دوستی چو دامن بفشاند|ننشست که تا به روز هجرم ننشاند}}
{{ب|گویی که اگر چنین بمانی چه کنم|دل ماتم جان نداشت دیگر چه بماند}}
{{ب|ای دل ز هزار دیده خون می‌راند|عشقی که ترا سلسله می‌جنباند}}
{{ب|خوش خوش به دعای شب میفکن کارت|بنشین که به روز محنتت بنشاند}}
{{ب|ای دیده دل آیت بلا می‌خواند|هشدار که در خونت بسی گرداند}}
{{ب|این بار گرش موافقت خواهی کرد|من بیزارم تو دانی و دل داند}}
{{ب|با آنکه همه کار جهان او راند|آنگه بنشین که نزد خویشت خواند}}
{{ب|با آنکه همه ملوک نامم دانند|نامردم اگر یکی نشانم داند}}
{{ب|خورشید به روشنی رایت ماند|گردون ز شرف به خاک پایت ماند}}
{{ب|دوزخ به عتاب جان‌گزایت ماند|فردوس به عرصه‌ی سرایت ماند}}
{{ب|هم ابر به دست درفشانت ماند|هم برق به تیغ جان ستانت ماند}}
{{ب|هم رعد به کوس قهرمانت ماند|هم ژاله به باران کمانت ماند}}
{{ب|با روی تو از عافیت افسانه بماند|وز چشم تو عقل شوخ و دیوانه بماند}}
{{ب|ایام زفتنه‌ی‌تو در گوشه نشست|خورشید ز سایه‌ی تو در خانه بماند}}
{{ب|مسعود سعادت جهان بود نماند|فهرست سعود آسمان بود نماند}}
{{ب|گو خواه بمان جهان کنون خواه ممان|چون آنکه ازو خلاصه آن بود نماند}}
{{ب|ما را بجز از نیاز هیچ چیز نماند|در کیسه‌ی عقل نقد تمییز نماند}}
{{ب|گه گاه به آب دیده دل‌خوش شدمی|چندان بگریستم که آن نیز نماند}}
{{ب|چندان که مرا دلبر من رنجاند|گر هیچ کسی نداند ایزد داند}}
{{ب|یک دم زدن از پای فرو ننشیند|تا بر سر آب و آتشم ننشاند}}
{{ب|چون روز علم زد به حسامت ماند|چون یک شبه ماه شد به جامت ماند}}
{{ب|تقدیر به عزم تیزکامت ماند|روزی به عطا دادن عامت ماند}}
{{ب|یکباره مرا بلایت از پای نشاند|بر یک یک مویم آب رنجوری ماند}}
{{ب|چون سیم و زرم بر آتش تیز گداخت|وان سیم و زری که بود بر خاک فشاند}}
{{ب|تا طارم نه سپهر آراسته‌اند|تا باغ چهار طبع پیراسته‌اند}}
{{ب|در خار فزوده و ز گل کاسته‌اند|چتوان کردن چو این چنین خواسته‌اند}}
{{ب|چشم و دل من که هرچه گویم هستند|در خصمی من به مشورت بنشستند}}
{{ب|اول پایم بر درغم بشکستند|واخر دستم ز بی غمی بر بستند}}
{{ب|یاران به جهان چشم چو گل بگشادند|هر یک دو سه روز رنگ و بویی دادند}}
{{ب|چون راست که بر بهار دل بنهادند|ازبار یگان یگان فرو افتادند}}
{{ب|زان پس که دل و دیده بر من سپرند|با عشق یکی شوند و آبم ببرند}}
{{ب|صبرا به تو آیم غم کارم بخوری|ای صبر نگویی که ترا با چه خورند}}
{{ب|بس دور که چرخ و اختران بگذراند|تا مرد وشی چو بوالحسن باز آرند}}
{{ب|کو حیدر هاشمی و کو حاتم طی|تا ماتم مردمی و مردی دارند}}
{{ب|چون سایه دویدم از پسش روزی چند|ور صحبت او به سایه‌ی او خرسند}}
{{ب|امروز چو آفتاب معلومم شد|کو سایه برین کار نخواهد افکند}}
{{ب|ای دل چه کنی به عشوه خود را خرسند|پای تو فرو گلست و این پایه بلند}}
{{ب|بالغ شده‌ای ببر زباطل پیوند|چون طفل زانگشت مزیدن تا چند}}
{{ب|پست افکندم غم تو ای سرو بلند|شادم که مرا غمت بدین روز افکند}}
{{ب|داد من و بیداد تو آخر تا کی|عذر من و آزار تو آخر تا چند}}
{{ب|زلف تو مصاف عنبر تر شکند|لعل تو نهال شهد و شکر شکند}}
{{ب|گل کیست که با رخ تودر باغ آید|وانگه دو سه روز خویشتن برشکند}}
{{ب|دلدار دل مرا ز من باز افکند|وز زلف کمانم به سخن دور افکند}}
{{ب|امروز که پی به چین زلفش بردم|برد از پس گوش خویشتن دور افکند}}
{{ب|دلبر چو ز من قوت روان باز افکند|دل صحبت من بدان جهان باز افکند}}
{{ب|صبر از پی دل هم شدنی بود ولیک|روزی دو سه از برای جان باز افکند}}
{{ب|گردون به خیال سیر نانت نکند|تا خون دل آرایش خوانت نکند}}
{{ب|وانگاه دلش ز غصه خالی نشود|تا غارت جان و خان و مانت نکند}}
{{ب|در بزمگهی که مطربی کوس کند|بر تیر قضا تیر تو افسوس کند}}
{{ب|رایات تو گر روی به بغداد نهد|دجله به در ریش زمین بوس کند}}
{{ب|خوش خوش چو مرا دم تودر دام افکند|در دست فراق و پای ایام افکند}}
{{ب|ای دوست بدین روز که دشمنت مباد|من سوخته دل را طمع خام افکند}}
{{ب|شادم به تو گر فلک حزینم نکند|وانچه از تو گمانست یقینم نکند}}
{{ب|اکنون باری دست من و دامن تست|گر چرخ سزا در آستینم نکند}}
{{ب|گلها چو به باغ جلوه را ساز کنند|وز غنچه نخست هفته‌ای ناز کنند}}
{{ب|چون دیده به دیدار جهان باز کنند|از شرم رخت ریختن آغاز کنند}}
{{ب|سلطان غمت بنده‌نوازی نکند|تا خواجه‌ی هجر ترکتازی نکند}}
{{ب|از والی وصل تو نشانی باید|تا شحنه‌ی غم دست‌درازی نکند}}
{{ب|این طایفه گر مروت آیین نکنند|زیشان نه بس اینکه بخل را دین نکنند}}
{{ب|رفت آنکه به نظم و شعر احسان کردی|امروز همی به سحر تحسین نکنند}}
{{ب|شمشیر تو با خصم تو پیمان نکند|تا ملک عراق چون خراسان نکند}}
{{ب|اسب تو ز تاختن فرو ناساید|تا پیش در خلیفه جولان نکند}}
{{ب|قومی که در این سفر مرا همراهند|از تعبیه‌ی زمانه کم آگاهند}}
{{ب|ما می‌کوشیم و آسمان می‌گوید|نقش آن باشد که نقشبندان خواهند}}
{{ب|گردون چو نشست و خاست تو می‌بیند|با خلق همان شیوه چرا نگزیند}}
{{ب|چون بنشینی باد سخا برخیزد|چون برخیزی گرد ستم بنشیند}}
{{ب|گل یک شبه شد هین که چو گستاخ شود|در پیش تو دسته دسته بر کاخ شود}}
{{ب|خیز ای گل نوشکفته درشو به چمن|تا جامه دریده غنچه بر شاخ شود}}
{{ب|آخر غم غور از دلم دور شود|وین ماتم هجر دوستان سور شود}}
{{ب|لشکرکش گردون چو درآید به حمل|فرمانده‌ی گیتی به نشابور شود}}
{{ب|آنرا که خرد مصلحت‌آموز شود|کی در غم عید و بند نوروز شود}}
{{ب|عیدی شمرد که روز نوروز شود|هر شب به عافیت بر او روز شود}}
{{ب|تسلیم چو بر حادثه پیروز شود|هم حادثه یار و حیله‌آموز شود}}
{{ب|هر سان که بود چو حالها گردانست|روزی به شب آید و شبی روز شود}}
{{ب|هر کو نه به خدمت تو خرسند شود|آفاق برو حبس و زمین بند شود}}
{{ب|وان را که به بندگی پذیری یک روز|شب را به همه حال خداوند شود}}
{{ب|با آنکه غم از دلم برون می‌نشود|از تلخی صبر دل زبون می‌نشود}}
{{ب|با این همه غصه سخت جانی دارد|این دیده که از سرشک خون می‌نشود}}
{{ب|دوشم ز فراق تو همه شیون بود|چشمم چو پر از خون شده پرویزن بود}}
{{ب|بر هر مژه خونی که مرا درتن بود|چون دانه‌ی نار بر سر سوزن بود}}
{{ب|شبها ز غمت ستم کشم باید بود|وز محنت تو بر آتشم باید بود}}
{{ب|پس روز دگر تا پی غم کور کنم|با این همه ناخوشی خوشم باید بود}}
{{ب|گردون به وصال ما موافق زان بود|کین تعبیه‌ی هجر در آن پنهان بود}}
{{ب|امروز رهین شکر او نتوان بود|کان روز وصال هم شب هجران بود}}
{{ب|یک نیم دمم از جهان به دست آمده بود|وصلش به بهای جان به دست آمده بود}}
{{ب|ارزانش ز دست من برون کرد فلک|افسوس که بس گران به دست آمده بود}}
{{ب|چشم تو در آیینه به چشم تو نمود|بر چشم تو فتنه گشت هم چشم تو زود}}
{{ب|چشم خوش تو چشم ترا کرد به چشم|پس آفت چشم تو هم از چشم تو بود}}
{{ب|بر عید رخت دلم چو پیروز نبود|از عید دل سوخته جز سوز نبود}}
{{ب|گویند که چون گذشت روز عیدت|ای بی‌خبران چو عید خود روز نبود}}
{{ب|گفت آنکه مرا ره سلامت بنمود|کان بت نکند وفا و برگردد زود}}
{{ب|دی آن همه گفتها یقین گشت و نبود|وامروز نداردم پشیمانی سود}}
{{ب|دل درخور صحبت دل‌افروز نبود|زان بر من مستمند دلسوز نبود}}
{{ب|زان شب که برفت و گفت خوش‌باد شبت|هرگز شب محنت مرا روز نبود}}
{{ب|دستت به سخا چون ید بیضا بنمود|از جود تو در جهان جهانی بفزود}}
{{ب|کس چون تو سخی نه هست نه خواهد بود|گو قافیه دال شو زهی عالم جود}}
{{ب|با دل گفتم که عشق چون روی نمود|در دامن صبر چنگ محکم کن زود}}
{{ب|دل گفت مرا که برتو باید بخشود|گر معتمد صبر تو من خواهم بود}}
{{ب|در مستی اگر ببرد خوابم شاید|می دیده ببندد ارچه دل بگشاید}}
{{ب|بیدار ز مادران چو تو کم زاید|بخت تو نیم که هیچ خوابم ناید}}
{{ب|جان یک نفس از درد تو می‌ناساید|وز دل نفسی بی‌تو همی برناید}}
{{ب|یکبار دگر وصل تو درمی‌باید|وانگه پس از آن اگر نمانم شاید}}
{{ب|یک در فلک از امید من نگشاید|یک کار من از زمانه می‌برناید}}
{{ب|جان می‌کاهد غم تو می‌افزاید|در محنت من دگرچه می‌درباید}}
{{ب|لایق به جان شاه جهانی باید|زین جمله دهی جمله‌ستانی باید}}
{{ب|زین طایفه امن آدمی ممکن نیست|اینها همه گرگند شبانی باید}}
{{ب|بس راه که پای همتم پیماید|تا مشکل یک راز فلک بگشاید}}
{{ب|بس روز سیه که از غلط پیش آید|تا از شب شک صبح یقینی زاید}}
{{ب|دی قهر تو گفتی که اجل می‌زاید|وامروز بقا به عدل می‌افزاید}}
{{ب|آن قهر جهانگیر چنان می‌بایست|وان عدل جهان‌دار چنین می‌باید}}
{{ب|هم توسن چرخ زیر زین را شاید|هم گوهر خورشید نگین را شاید}}
{{ب|تا ظن نبری که آن و این را شاید|پیروز شه طغان تکین را شاید}}
{{ب|وصل تو که از سنگ برون می‌آید|در کوکبه‌ی خیال چون می‌آید}}
{{ب|با هجر همی‌گوید ازین رنگرزی|من می‌دانم که بوی خون می‌آید}}
{{ب|تا رای تو از قدح به شمشیر آید|گرد سپهت برین فلک زیر آید}}
{{ب|نصرت به زبان تیغ تیزت می‌گفت|با یار که از ملک بقا سیر آید}}
{{ب|زلف تو که در فتنه کنون می‌آید|از غارت جان و دل نمی‌آساید}}
{{ب|وای از شب زلف تو که گر کار اینست|بس روز قیامت که جهان آراید}}
{{ب|گر بنده ز آب می‌بترسد شاید|مکتوب تو هم دلیریی ننماید}}
{{ب|آخر دو سه خدمتم از آن سو آمد|باید که یکی جواب از این سو آید}}
{{ب|با گل گفتم ابر چرا می‌گرید|ماتم‌زده نیست بر کجا می‌گرید}}
{{ب|گل گفت اگر راست همی باید گفت|بر عمر من و عهد شما می‌گرید}}
{{ب|باری بنگر که چشم من چون گرید|هر شب ز شب گذشته افزون گرید}}
{{ب|از چشم ستاره بار خون افشانم|گر چشم بود ستاره را خون گرید}}
{{ب|گفتم ز فراق یاسمن می‌گرید|این ابر که زار بر چمن می‌گرید}}
{{ب|گل گفت به پای خویشتن برشکنم|بر خنده‌ی یک هفته‌ی من می‌گرید}}
{{ب|یک شب مه گردون به رخت می‌نگرید|وز اشک ز دیده خون دل می‌بارید}}
{{ب|یک قطره از آن بر رخ زیبات چکید|وان خال بدان خوشی از آن گشت پدید}}
{{ب|آن روز که بنده خاک خدمت بوسید|بر خدمت تو هیچ سعادت نگزید}}
{{ب|وامروز چو رنگ و رونق خویش ندید|ابرام به خانه برد و امید برید}}
{{ب|بیداد فلک پرده‌ی رازم بدرید|تیمار جهان امیدم از جان ببرید}}
{{ب|ای دل پس ازین کناره‌ای گیر و برو|کین کار مرا کناره‌ای نیست پدید}}
{{ب|زان پس که وصال روی در پرده کشید|واندوه فراق پرده بر من بدرید}}
{{ب|گفتم که مگر توانمش دید به خواب|خود خواب همی به خواب نتوانم دید}}
{{ب|شد عمر و زمانه را جوادی نرسید|وز نامه‌ی آرزو سوادی نرسید}}
{{ب|دستی که به دامن قناعت نزدیم|دردا که به دامن مرادی نرسید}}
{{ب|ای عشق بجز غمم رفیقی دگر آر|وی وصل غرض تویی سر از پیش برآر}}
{{ب|وی هجر بگفته‌ای بریزم خونت|گر وقت آمد بریز و عمرم به سر آر}}
{{ب|در دست غمت دلم زبونست این بار|وین کار ز دست من برونست این بار}}
{{ب|وین طرفه که با تو نرد جان می‌بازم|دست تو بهست ودست خونست این بار}}
{{ب|دی ما و می و عیش خوش و روی نگار|وامروز غم جدایی و فرقت یار}}
{{ب|ای گردش ایام ترا هر دو یکیست|جان بر سر امروز نهم دی باز آر}}
{{ب|گویی که میفکن دبه در پای شتر|تا من چو خران همی جهم بر آخر}}
{{ب|گر نه زندت صلاح قواد پسر|من بر ... این سخن زنم ... ی پر}}
{{ب|دل محنت تازه چاشنی کرد آخر|سوگند هلاک جان من خورد آخر}}
{{ب|عشقی که فرود برد جهانی به زمین|می‌جست و هم از زمین برآورد آخر}}
{{ب|بر من شب هجر تو سرآید آخر|این صبح وصال تو برآید آخر}}
{{ب|دستی که ز هجران تو بر سر دارم|از وصل به گردنت درآید آخر}}
{{ب|ما با این همه غم با که گساریم آخر|وین غصه دمی با که برآریم آخر}}
{{ب|کس نیست که با او نفسی بتوان زد|تنها همه عمر چون گذاریم آخر}}
{{ب|ای ماه تمام برنیایی آخر|جانی که همی رخ ننمایی آخر}}
{{ب|چون جان به لطافت و چو ماهی به جمال|جان من و ماه من کجایی آخر}}
{{ب|رای تو که آفتاب فضلست و هنر|گر یاد کند نیم شب از نیلوفر}}
{{ب|ناکرده برو تمام رای تو گذر|از آب به خاصیت برافرازد سر}}
{{ب|خورشید ز رای مقتفی دارد نور|وز دولت سنجریست گیتی معمور}}
{{ب|وز رایت این رایت دین شد منصور|احسنت زهی خلیفه سلطان دستور}}
{{ب|دی گر بفزود عز دین عدل عمر|وز جور تهی کرد زمین عدل عمر}}
{{ب|امروز به صد زبان جهان می‌گوید|ای عدل عمر بیا ببین عدل عمر}}
{{ب|ای رای تو آفتاب و ای کلک تو تیر|وی چون تو جوان نبوده در عالم پیر}}
{{ب|دانی همه علمها مگر غیب خدای|داری همه چیزها مگر عیب و نظیر}}
{{ب|هستم شب و روز و روز و شب در تدبیر|تا خصم ترا چون کشم ای بدر منیر}}
{{ب|هان تا ز قصاص من نترسی که مرا|هم گردن تیغ هست و هم گردن تیر}}
{{ب|منصوریه هر گزت درآمد به ضمیر|کاین به درت موکب میمون وزیر}}
{{ب|هین کو لب غنچه گو بیادست ببوس|کو دست چنار گو بیا دست بگیر}}
{{ب|ای چرخ نفور از جفای تو نفیر|وی بخت جوان فغان از این عالم پیر}}
{{ب|ای عمر گریزان ز توام نیست گزیر|وی دست اجل ز دست غم دستم گیر}}
{{ب|ای دل هم از ابتدا دل از جان برگیر|وانگه به فراغت پی آن دلبر گیر}}
{{ب|یا نی مزن این حلقه و راه اندر گیر|وین هم به مزاج آن صد دیگر گیر}}
{{ب|از دست تو بنده داستانی شده گیر|وز مهر نشانه‌ی جهانی شده گیر}}
{{ب|دل رفت و نماند جان و تن بر خطرست|من ماندم و عشق و نیم جانی شده گیر}}
{{ب|جز بنده رفیق و عاشق و یار مگیر|غمخوار توام عمر مرا خوار مگیر}}
{{ب|در کار تو کارم ار به جان یابد دست|تو پای به کار برمنه کار مگیر}}
{{پایان شعر}}
[[رده:رباعیات انوری]]