نمایش مبدأ برای اسیر/دعوت

{{سرصفحه
 | عنوان = دعوت
 | مؤلف =  فروغ فرخزاد
 | قسمت =
 | قبلی =[[اسیر/آئینه شکسته|آئینه شکسته]]
 | بعدی =[[اسیر/خسته|خسته]]
 | یادداشت =[[اسیر]]
}}

ترا افسون چشمانم ز ره برده ست و می‌دانم{{سخ}}
چرا بیهوده می‌گوئی، دل چون آهنی دارم{{سخ}} 
نمی‌دانی، نمی‌دانی، که من جز چشم افسونگر{{سخ}}
در این جام لبانم، باده مرد افکنی دارم

چرا بیهوده می‌کوشی که بگریزی ز آغوشم{{سخ}}
از این سوزنده تر هرگز نخواهی یافت آغوشی{{سخ}} 
نمی‌ترسی، نمی‌ترسی، که بنویسند نامت را{{سخ}}
به سنگ تیره گوری، شب غمناک خاموشی

بیا دنیا نمی‌ارزد باین پرهیز و این دوری{{سخ}}
فدای لحظه‌ای شادی کن این رؤیای هستی را{{سخ}}
لبت را بر لبم بگذار کز این ساغر پر می{{سخ}}
چنان مستت کنم تا خود بدانی قدر مستی را

ترا افسون چشمانم ز ره برده‌است و می‌دانم{{سخ}}
که سرتاپا بسوز خواهشی بیمار می‌سوزی{{سخ}}
دروغ است این اگر، پس آن دو چشم رازگویت را{{سخ}}
چرا هر لحظه بر چشم من دیوانه می‌دوزی


{{فروغ فرخزاد}}
[[رده:اسیر فروغ فرخزاد]]