نمایش مبدأ برای اسیر/افسانه تلخ

{{سرصفحه
 | عنوان = افسانه تلخ
 | مؤلف =  فروغ فرخزاد
 | قسمت =
 | قبلی =[[اسیر/وداع|وداع]]
 | بعدی =[[اسیر/گریز و درد|گریز و درد]]
 | یادداشت =[[اسیر]]
}}

نه امیدی که بر آن خوش کنم دل{{سخ}}
نه پیغامی نه پیک آشنائی{{سخ}}
نه در چشمی نگاه فتنه سازی{{سخ}}
نه آهنگ پر از موج صدائی

ز شهر نور و عشق و درد و ظلمت{{سخ}}
سحرگاهی زنی دامن کشان رفت{{سخ}}
پریشان مرغ ره گم کرده‌ای بود{{سخ}}
که زار و خسته سوی آشیان رفت

کجا کس در قفایش اشک غم ریخت{{سخ}}
کجا کس با زبانش آشنا بود{{سخ}}
ندانستند این بیگانه مردم{{سخ}}
که بانگ او طنین ناله‌ها بود

به چشمی خیره شد شاید بیاید{{سخ}}
نهانگاه امید و آرزو را{{سخ}}
دریغا، آن دو چشم آتش افروز{{سخ}}
به دامان گناه افکند او را

به او جز از هوس چیزی نگفتند{{سخ}}
در او جز جلوه ظاهر ندیدند{{سخ}}
به هر جا رفت در گوشش سرودند{{سخ}}
که زن را بهر عشرت آفریدند

شبی در دامنی افتاد و نالید{{سخ}}
مرو! بگذار در این واپسین دم{{سخ}}
ز دیدارت دلم سیراب گردد{{سخ}}
شبح پنهان شد و در خورد بر هم

چرا امید بر عشقی عبث بست؟{{سخ}}
چرا در بستر آغوش او خفت؟{{سخ}}
چرا راز دل دیوانه اش را{{سخ}}
به گوش عاشقی بیگانه خو گفت؟

چرا؟ او شبنم پاکیزه‌ای بود{{سخ}}د
که در دام گل خورشید افتاد{{سخ}}
سحرگاهی چو خورشیدش برآمد{{سخ}}
به کام تشنه اش لغزید و جان داد

به جامی باده شورافکنی بود{{سخ}}
که در عشق لبانی تشنه می‌سوخت{{سخ}}
چو می‌آمد ز ره پیمانه نوشی{{سخ}}
به قلب جام از شادی می‌افروخت

شبی ناگه سرآمد انتظارش{{سخ}}
لبش در کام سوزانی هوس ریخت{{سخ}}
چرا آن مرد بر جانش غضب کرد؟{{سخ}}
چرا بر ذره‌های جامش آویخت؟

کنون، این او و این خاموشی سرد{{سخ}}
نه پیغامی، نه پیک آشنائی{{سخ}}
نه در چشمی نگاه فتنه سازی{{سخ}}
نه آهنگ پر از موج صدایی


{{فروغ فرخزاد}}
[[رده:اسیر فروغ فرخزاد]]