نظامی (اقبال نامه)/مغنی ره مش جان بساز
پرش به ناوبری
پرش به جستجو
| ' | نظامی (اقبال نامه) (مغنی ره مش جان بساز) از نظامی |
' |
| مغنی ره مش جان بساز | نوازش کنم زان ره دلنواز | |
| چنان زن نوا از یکی تا به صد | که در بزم خسرو زدی باربد | |
| نظامی چو این داستان شد تمام | به عزم شدن نیز برداشت گام | |
| نه بس روزگاری برین برگذشت | که تاریخ عمرش ورق در نوشت | |
| فزون بود شش مه ز شصت و سه سال | که بر عزم ره بر دهل زد دوال | |
| چو حال حکیمان پیشینه گفت | حکیمان بخفتند و او نیز خفت | |
| رفیقان خود را به گاه رحیل | گه از ره خبرداد و گاه از دلیل | |
| بخندید و گفتا که آمرزگار | به آمرزشم کرد امیدوار | |
| زما زحمت خویش دارید دور | شما وینسرا ما و دارالسرور | |
| درین گفتگو بد که خوابش ربود | تو گفتی که بیداریش خود نبود |