مردم بیگانه فخر شیرازی

دوش تا صبحدمم دیده به یاد تو نخفت

داشت با خیل خیالت همه شب گفت و شنفت

تا تو ای جان جهان روی به ما بنمودی

طاقت و صبر و شکیب از بر ما رخ بنهفت

گفته بودی به صبا عرضه کنم پیغامت

سخن عشق به هر بی سر و پا نتوان گفت

گلبنی را که همه عمر به جان پروردم

بر مراد دلم آوخ که گلی زان نشکفت

گله از لعل تو دارم که مواسات نکرد

با من و دیده که نوک مژه ام درها سفت

آشنا خویش نه بنمود از آن سو که منم

کرد با مردم بیگانهبسی گفت و شنفت

برو ای شیخ مزن راه من از دیر مغان

که من این خانه به جاروب مژه خواهم رُفت

آنکه نقد دل و جان کرد بهای غم دوست

نه زیان کرد که گنجی به کف آورد به مفت

با جوانان چمن گفت صبا قصّۀ فخر

شد سمن پیر ازین غصّه و سنبل آشفت

در ویکی‌پدیا موجود است:

مردم بیگانه فخر شیرازی

M rastgar ‏۱ اوت ۲۰۱۱، ساعت ۱۲:۲۰ (UTC)