قصّۀ هجران بیدل شیرازی

قصّۀ هجراننتوان گفت باز

عمر بود کوته و مطلب دراز

شمع صفت گر طلبی روز وصل

زآتش عشقش همه شب میگداز

گر چه ره وصل بود پر خطر

عشق نترسد ز نشیب و فراز

دوست ننالد ز جفاهای دوست

گر به حقیقت برسد از مجاز

در دل اگر عشق جمالیت هست

خویش چو پروانه بسوز و بساز

روی من و قبلۀ ابروی تو

روی جهانی همه سوی حجاز

شرک بود جز بتو کردن سجود

کفر بود جز بتو بردن نماز

گرچه برفتم ز درت آمدم

با همه مسکینی و عجز و نیاز

بندۀ مسکین به که رو آورد

از در شاهنشه مسکین نواز

جمله فقیریم و توئی محتشم

جمله فرو مانده توئی کارساز

ما همه یکسان و توئی بی نظیر

ما همه محتاج و توئی بی نیاز

تا برود جان نرود از درت

بیدل بیچارۀ بی برگ و ساز

در ویکی‌پدیا موجود است:

قصّۀ هجران بیدل شیرازی

M rastgar ‏۱ اوت ۲۰۱۱، ساعت ۰۷:۰۶ (UTC)