فخرالدین عراقی (غزلیات)/سحرگه بر در راحت سرایی

'

فخرالدین عراقی (غزلیات) (سحرگه بر در راحت سرایی) از فخرالدین عراقی

'

سحرگه بر در راحت سرایی		گذر کردم شنیدم مرحبایی
درون رفتم، ندیمی چند دیدم		همه سر مست عشق دلربایی
همه از بیخودی خوش وقت بودند		همه ز آشفتگی در هوی و هایی
ز رنگ نیستی شان رنگ و بویی		ز برگ بی‌نوایی‌شان نوایی
ز سدره برتر ایشان را مقامی		ورای عرش و کرسی متکایی
نشسته بر سر خوان فتوت		بهر دو کون در داده صلایی
نظر کردم، ندیدم ملک ایشان		درین عالم، بجز تن، رشته‌تایی
ز حیرت در همه گم گشته از خود		ولی در عشق هر یک رهنمایی
مرا گفتند: حالی چیست؟ گفتم:		چه پرسی حال مسکین گدایی؟