دیوان فخر شیرازی/مردم بیگانه

اسرار معرفت

مردم بیگانه
از فخر شیرازی

شور عظیم

دوش تا صبحدمم دیده به یاد تو نخفت		داشت با خیل خیالت همه شب گفت و شنفت
تا تو ای جان جهان روی به ما بنمودی		طاقت و صبر و شکیب از بر ما رخ بنهفت
گفته بودی به صبا عرضه کنم پیغامت		سخن عشق به هر بی سر و پا نتوان گفت
گلبنی را که همه عمر به جان پروردم		بر مراد دلم آوخ که گلی زان نشکفت
گله از لعل تو دارم که مواسات نکرد		با من و دیده که نوک مژه ام درها سفت
آشنا خویش نه بنمود از آن سو که منم		کرد با مردم بیگانه بسی گفت و شنفت
برو ای شیخ مزن راه من از دیر مغان		که من این خانه به جاروب مژه خواهم رُفت
آنکه نقد دل و جان کرد بهای غم دوست		نه زیان کرد که گنجی به کف آورد به مفت
با جوانان چمن گفت صبا قصّۀ فخر		شد سمن پیر ازین غصّه و سنبل آشفت

***

منوی ناوبری