دیوان شمس/دوش می گفت جانم کی سپهر معظم

'

دیوان شمس (غزلیات) (دوش می گفت جانم کی سپهر معظم) از مولوی

'

دوش می گفت جانم کی سپهر معظم		بس معلق زنانی شعله‌ها اندر اشکم
بی‌گنه بی‌جنایت گردشی بی‌نهایت		بر تنت در شکایت نیلیی رسم ماتم
گه خوش و گاه ناخوش چون خلیل اندر آتش		هم شه و هم گداوش چون براهیم ادهم
صورتت سهمناکی حالتت دردناکی		گردش آسیاها داری و پیچ ارقم
گفت چرخ مقدس چون نترسم از آن کس		کو بهشت جهان را می کند چون جهنم
در کفش خاک مومی سازدش رنگ و رومی		سازدش باز و بومی سازدش شکر و سم
او نهانی است یارا این چنین آشکارا		پیش کرده است ما را تا شود او مکتم
کی شود بحر کیهان زیر خاشاک پنهان		گشته خاشاک رقصان موج در زیر و در بم
چون تن خاکدانت بر سر آب جانت		جان تتق کرده تن را در عروسی و در غم
در تتق نوعروسی تندخویی شموسی		می کند خوش فسوسی بر بد و نیک عالم
خاک از او سبزه زاری چرخ از او بی‌قراری		هر طرف بختیاری زو معاف و مسلم
عقل از او مستقینی صبر از او مستعینی		عشق از او غیب بینی خاک او نقش آدم
باد پویان و جویان آب‌ها دست شویان		ما مسیحانه گویان خاک خامش چو مریم
بحر با موج‌ها بین گرد کشتی خاکین		کعبه و مکه‌ها بین در تک چاه زمزم
شه بگوید تو تن زن خویش در چه میفکن		که ندانی تو کردن دلو و حبل از شلولم