دیوان بیدل شیرازی/پریشان

پای عزت

پریشان
از بیدل شیرازی

شراب دلشدگان

این چه حسنست کزان شهر همه پر غوغاست		وان چه قدی که از آن شور قیامت برپاست
منتظر خلق که بنشینی و بنشانی شور		ننشستی و فغان از دل مردم برخاست
یارب این کیست که چون میگذرد از غم او		بر سر هر گذری زاشک روان صد دریاست
نه همین چاک ز دست تو گریبان منست		که درین شهر بسی جامه ز جور تو قباست
چشم مستش به یکی غمزه دل از خلقی برد		ترک چون مست شود شیوه اش آری یغماست
هر که بیند سر آن زلف و پریشان نشود		هر ملامت که کند بر من شوریده رواست
خود گرفتم که ز پا بند گشودم صیاد		رشته هائی که به دل بسته هنوزم برجاست
وصل جانان چو نباشد به چه کار آید جان		گو بیا مرگ که بیدل به تو مشتاق لقاست

***

منوی ناوبری