دیوان بیدل شیرازی/موسم شادی

لذت سوختن

موسم شادی از بیدل شیرازی

آینۀ فلك

دیوان بیدل شیرازی

سبزه ز صحرا دمید شاخ گل آورد بار		ساقی گلچهره گو بادۀ گلگون بیار
نوبت غم در گذشت موسم شادی رسید		فصل بهار است خیز جام به گردش درآر
نالۀ بلبل به گل هیچ نداند ز چیست		هر كه نه عاشق بود بر گل روی نگار
شمع صفت پیش دوست هر نفسی زاشتياق		تا ببرندت سری سر ز گریبان برآر
گر به رهش جان دهیم كی سر ما باشدش		آنكه چو ما بر درش كشتۀ مسكین هزار
بستۀ زنجیر تو هست برون از حساب		كشتۀ شمشیر تو هست فزون از شمار
گر تو بسوزی ز مهر یا بنوازی به لطف		ما سر تسلیم پیش تا چه كنی اختیار
اشك روانم به رخ فاش كند راز دل		پردۀ گل میدرد نالۀ زار هزار
جای ملامت نماند حالت پروانه را		لذت جان باختن یافت چو دل پیش یار
طلعت لیلی چو داد جلوۀ حسن از ازل		در دل مجنون نماند طاقت و صبر و قرار
ما و دل و ديده هر دو ز جور رقیب		این شده دریای خون وآن شده ابر بهار
باده اگر بشكند درد سر باده را		نرگس مخمور تو میبرد از سر خمار
تاب و توانم نماند تا بكشم بار غم		بازوی خوبان قوی سینۀ بیدل فكار

***