دیوان بیدل شیرازی/مـه نو

مـــرغ دل

مه نو از بیدل شیرازی

نقش رخسار

دیوان بیدل شیرازی

گـــر به مــردم رخ چون آئینــه آن مه بنماید		غـــــم ایّـــــام ز آئینـــــۀ دلهــــــا بـــــزداید
گفت یک لحظـــۀ دیگـــر که به بالین من آیـد		جســــم بی روح ندانســـت که یک لحظـه نپاید
پیش چـــوگان بلا هــر کــه به میـــدان محبت		ســـر نه چـــون گوی کند گوی سعادت برباید
رستگار آنکه دل اندر خم گیســـوی تو بنـــدد		ســـر بلند آنکه سر خود به کف پای تو ساید
منّت از تیـر تو دل راست که از بهر تماشا		هــر دم از سینـــه برو روزن دیگـــر بگشاید
رخ میـارای کزین بیشتــرم تاب و توان نیست		کم شـــود طاقت ما هر چه به حسن تو فزاید
عقــده ها در دلم از زلف گره گیر تو باشد		مگــــرت ناوک مـــژگان ز دلم عقــــده گشــــاید
جز به رخسـار چو خورشید تو ابروی هــلالی		کس ندیدست مه نو را که ز خورشید بر آید
آنچنان بر سر عشقم که ندارم خبر از خویش		هر که بیخود شد ازین باده به خود باز نیاید
پادشـــاهیســـت گـــدایی در دوســــت و لیــکن		این سعـــادت نه به هــر پادشهـی روی نماید
دل که خلوتــگه یار اســت ز اغیـــار بپرداز		غیـــر دلــــدار درین خــانه مده ره که نشـاید
آنچه میخواست دل از عشق رخش گشت میسر		گــــر بیایــــد به ســر کشتۀ خود یا که نیاید
حســن گل بلبـل مسکین به نوا داشت وگر نه		بر گـــل روی تو بیدل به عبث می نسراید

***