دیوان بیدل شیرازی/سایه و نور

بر سر بالین

سایه و نور از بیدل شیرازی

تیر جفا

دیوان بیدل شیرازی

من آدمی به جمالت ندیده ام مطبوع		تبارک الله از آن صانع و ازین مصنوع
به این بها و درخشندگی و زیبائی		نکرده در همه آفاق آفتاب طلوع
گرت ببیند و زاهد ز خویشتن نرود		رواست داردم از بیخودی اگر ممنوع
شگفت نیست که بنیاد هستی ام ببرد		مرا ز دیده ز بس جاریست سیل دموع
ز نقش روی تو دیدم نخست من نقاش		هنوز شیخ فرو مانده در اصول و فروع
جدایی نبود در میانسایه و نور		بود یکی به حقیقت چو تابع و متبوع
میان شیخ و برهمن نبود هیچ نزاع		اگر به مسئله در دست بودشان موضوع
ندید غیر خدا هر که از خودی بگذشت		تو نیز خویشتن مبین تا دوئی شود مرفوع
بیار باده و از محتسب نترسانم		که می پرستی بیدل شیوع یافت شیوع

***