دیوان بیدل شیرازی/حدیث عشق
پرش به ناوبری
پرش به جستجو
| محبت خــوبان | حدیث عشق از بیدل شیرازی |
مــلک عشــق |
| دیوان بیدل شیرازی |
| بودیم آن زمان کـه ز گیتـی نشـان نبود | این آفتــاب و ماه و زمین و زمــان نبود | |
| زیـن کاینــات نام و نشــــانی نبـود هیچ | معشوق بود و عاشق و کس در میان نبود | |
| می بــاختیـــــم عشــق نهــانـی بــه یکدگر | بود از دو سو محبــت و لیکن عیان نبود | |
| فکـــر تــو بــود در دل مــا و نبود دل | ذکــــر تـو بـود ورد زبــان و زبـان نبود | |
| چــــون آفتـــاب بــود نمــایـان رخـش دلی | آن مظهــری که جلــوه نمــاید در آن نبود | |
| آورد از عـــدم به وجــود اینهمـــه نقوش | چون بنگرید آنچه دلش خواست در آن نبود | |
| بس نقش بست صورت انسان بدست خویش | آئینـــــــه بـــــرای رخـــــش آنچنـــان نبود | |
| مـــرغ شبیـــم مــا و رخ دوســـت آفتـاب | از ما دگـــر نه طلعـــت دلبــر نهان نبود | |
| اندیشــه را به کنـه جمــال تو راه نیست | جـــائی دلـــم برفت کـــه جـای گمـان نبود | |
| یک حرف بیش نیست چو بیدلحدیث عشق | حاجت تـرا به اینهمـه شـرح و بیان نبود |
***