خواجوی کرمانی (غزلیات)/مرا وقتی نگاری خرگهی بود

'

خواجوی کرمانی (غزلیات) (مرا وقتی نگاری خرگهی بود) از خواجوی کرمانی

'

مرا وقتی نگاری خرگهی بود		که قدش غیرت سرو سهی بود
نه از باغش مرا برگ جدایی		نه از سیبش مرا روی بهی بود
بشب روشن شدی راهم ز رویش		ز مویش گر چه بیم گمرهی بود
ز چشم آهوانش خواب خرگوش		نه از مستی ز عین روبهی بود
سخن کوته کنم دور از جمالش		مراد از عمر خویشم کوتهی بود
رخم پر ناردان می‌شد ز خوناب		که از نارش دمی دستم تهی بود
ز مردان رهش خواجو در این راه		کسی کو جان بداد آنکس رهی بود