خواجوی کرمانی (غزلیات)/ای ترک پریچهره بدین سلسله موئی

'

خواجوی کرمانی (غزلیات) (ای ترک پریچهره بدین سلسله موئی) از خواجوی کرمانی

'

ای ترک پریچهره بدین سلسله موئی		شرطست که دست از من دیوانه بشوئی
بر روی نکو این همه آشفته نگردند		سریست در اوصاف تو بیرون ز نکوئی
طوبی نشنیدیم بدین سرو خرامی		خورشید ندیدیم بدین سلسله موئی
ای باد بهاری مگر از گلشن یاری		وی نفحه‌ی مشکین مگر از طره اوئی
انفاس بهشتی که چنین روح فزایی		یا نکهت اوئی که چنین غالیه بوئی
گر بار دگر سوی عراقت گذر افتد		زنهار که با آن مه بی‌مهر بگوئی
کای جان و دلم سوخته از آتش مهرت		آگاه نی از من دلسوخته گوئی
بوی جگر سوخته آید بمشامت		هر ذره ز خاک من مسکین که ببوئی
در نامه اگر شرح دهم قصه شوقت		کلکم دو زبانی کند و نامه دو روئی
در خاک سر کوی تو گمشد دل خواجو		فریاد گر آن گمشده را باز نجوئی